ณ ห้วงกาลเวลาหนึ่ง

[ฟากฟ้า..ทะเลฝัน] โดย โจนาธาน



ณ ห้วงกาลเวลาหนึ่ง

ความเปลี่ยนแปลงเป็นนิรันดร์…

มีอะไรในโลกนี้บ้างหนอที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ทั้งวัตถุและสิ่งสมมุติ ทั้งนามธรรมและรูปนาม-มีอะไรไม่เปลี่ยนแปลง

กระทั่งแม้จิตใจของคน-ของฉัน ทุกขณะเสี้ยววินาทีมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ทุกขณะ แม้แต่ยามหลับยังมีการฝัน การฝันในขณะที่หลับไหลคือไม่หยุดนิ่งของสมอง หากไม่ฝันล่ะ ไม่ฝันใช่ว่าไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง ร่างกายกำลังเปลี่ยนเดินทางไปในทางเสื่อมถอย จากเล็ก โต และย้อนกลับไปยังที่มาแห่งชีวิต

ชีวิตเกิดมาจากไหน และกำลังเดินไปสู่แห่งหนไหน?…

มาจากที่ที่หนึ่งในสภาวะ ๆ หนึ่ง สู่อีกสภาวะสถานะหนึ่ง แล้วจากกลับไปยังที่ที่เดิม ฉันไม่ใคร่แน่ใจหรอกว่ามันจะเป็นที่เดียวกันไหม ค่อนข้างแน่นอนว่า เป็นสภาวะเดียวกัน แต่สภาวะนั้นจะเป็นแบบไหน-อย่างไรนั้นฉันไม่ใคร่รู้

ความคิดของฉันเดินสวนทางกับร่างกาย–ความคิดเติบโตในขณะที่ร่างกายเสื่อมถอย

มันเป็นความจริง-ความจริงที่ฉันต้องเรียนรู้

การเรียนรู้ของคนเราใช้ระยะเวลาไม่เท่ากัน มิใช่เพราะความโง่เขลาอันเกิดจากสมองทึบทึม แต่กลับเป็นจิตใจที่มืดบอด-อคติที่ปิดกั้นเป็นเป็นฉากบังตาที่แลเห็น ทว่ากลับมองไม่เห็นความจริง หากเพียงแค่ว่าจิตใจมืดมน กว่าจะแลเห็นด้วยความเข้าใจ ร่างกายเสื่อมถอย เหลือเวลาอีกไม่มากนักที่จะมีความสุขจากการค้นพบ

ความจริง-ความคิดเดินสวนทางกับร่างกาย

ฉันปรารถนาที่จะรู้แจ้งเห็นจริงหรอกละหรือ?… ใช่! แน่นอนฉันปรารถนา ปรารถนาที่จะรู้เพื่อเรียนรู้ และเพื่อทำความเข้าใจ เพียงเพราะฉันตระหนักว่า ชีวิตนี้ไม่มีความแน่นอนเพียงเพราะฉันไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่า ในเสี้ยววินาทีต่อไปและต่อไป ความเปลี่ยนแปลงในลักษณะใดที่จะมาหยุดยั้งให้ชีวิตสิ้นสุด

ไม่มีใครรู้ แม้กระทั่งฉันหรือใครก็ตาม-ฉันหรือใครมิได้เป็นผู้กำหนดระยะเวลาดังกล่าว

ต่างจากการกระทำที่ฉันหรือใครต่างก็กำหนดมันได้ แต่การกำหนดการกระทำก็ใช่ว่าจะห้ามจะหยุดการเปลี่ยนแปลงแห่งชีวิต

ความเปลี่ยนแปลงเป็นนิรันดร์-ชีวิตก็เช่นกัน…เปลี่ยนเป็นนิรันดร์

ทุกเสี้ยววินาที ฉันกำลังและกำลังเดินไปสู่ความเปลี่ยนแปลงดังกล่าว แน่ละ ฉันคิดคิดถึงเธอน้อยลง ไม่ทุรนทุรายพร่ำพรรณนาถึงมากเท่าเมื่อก่อน จะเป็นด้วยเหตุอะไรก็ตามแต่ นั่นคือความเปลี่ยนแปลง เป็นสารัตถะแห่งชีวิต ใครบ้างที่จิตใจไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา มีประโยชน์อะไรที่ฉันจะพร่ำเรียกร้อง-เรียกร้องแล้วเธอจะกลับคืนมาได้ไหม?… สิ่งต่าง ๆ ที่ฉันนึกเสียดายจะหวนกลับมาได้ไหม?…

มันก็เปล่าเลยสักกะผีกริ้น–

คงมีแต่เพียงความเศร้า-ความทุกข์ หาใช่ความสุข-ความสุขที่หมายถึงความเข้าใจความจริงแห่งชีวิตของฉัน–เช่นนั้นมันจะมีประโยชน์อันใดกับทุกขณะที่ฉันยังมีลมหายใจ-มีชีวิต

การค้นพบความจริงที่เรียกว่าสัจธรรม คือความสุข คือความสงบ แม้ว่าความสุขนั้นนั้นจะคือความน้อยด้วยทุกข์ก็ตาม ฉันปรารถนาเพียงเท่านี้, เท่านี้แหละ–

ความเปลี่ยนแปลงคือนิรันดร์

ชีวิตของฉันมันก็เป็นนิรันดร์ ต่างสภาวะ-ต่างสถานะในห้วงกาลเวลาหนึ่ง ·

ด้วยความรักฯ
 โจ.
 ๒๓ ก.ค.๕๐


kaawss.jpg[อ่าน ฟากฟ้า..ทะเลฝัน ในฉบับอื่น] | [สารบัญ – ก้าวฯที่ ๑๖]

Advertisements

One Response to ณ ห้วงกาลเวลาหนึ่ง

  1. สวรรค์เสก พูดว่า:

    การเข้าใจความไม่เที่ยง ไม่ใช่เพียงรู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างไม่เที่ยงแล้วหยุดนิ่งอยู่เพียงนั้น

    เพราะนั่นไม่ต่างอะไรกับการเป็นเหยื่อของความไม่เที่ยงอยู่นั่นเอง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: