ก้าว…รอ…ก้าว (ปีสอง)

มีนาคม 1, 2009

ก้าว…รอ…ก้าว (ปีสอง)

วางแผงแล้ว ทางหน้าจอ มอนิเตอร์ ของ (ทุก ๆ) ท่าน

พบกันได้ที่ http://kaawrowkaw2.wordpress.com/ 

ทุกวันที่ 1 และ 15 ของเดือน

https://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2006/12/kaawss.jpg


ฉบับส่งท้าย

ธันวาคม 15, 2007

ฉบับส่งท้าย

Cover by : ยางมะตอยสีชมพู

ก้าว..รอ..ก้าว
หนอนสนทนา :

www.winbookclub.com
https://kaawrowkaw.wordpress.com/
kaawrowkaw@hotmail.com

กองบอกอ :
อานันท์ ประทีฯ / หนุงหนิง / ยางมะตอยสีชมพู /
ธุลีดิน / พงษ์ปรัชญา / สารากร / Plin, :-p /


มีอะไรในเล่ม :

Cover(s) by : ยางมะตอยสีชมพู

kaawss.jpg
ก้าว..รอ..ก้าว
‘บ้านหนอน’ ออนไลน์แมกกาซีน สำนักหนอนสนทนา

www.winbookclub.com
https://kaawrowkaw.wordpress.com/
kaawrowkaw@hotmail.com


บันทึกการเดินทาง

ธันวาคม 15, 2007

[บทบรรณาธิการ]


บันทึกการเดินทาง

กลางดึกวันที่ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๔๙ ใต้หลังคาฟ้าดารดาษดาว ไออุ่นมิตรภาพแผ่คลุมทั่วบริเวณบ้านพักบนเขาป่าสวนกระยาง จังหวัดพิษณุโลก หนุ่มสาวบ้านหนอนสนทนากลุ่มหนึ่งคุยกันอย่างออกรสหลังน้ำเปลี่ยนนิสัยไหลผ่านลำคอ

“ชื่อก้าวรอก้าวดีไหม ก้าวรอก้าวนะ ไม่ใช่ ฯลฯ” ชายหนุ่มมาดเข้มเสนอขึ้นมากลางวง ท่ามกลางเสียงตอบรับฮือฮา

“ดีๆ มีความหมายดีด้วย ก้าว ตัวแรกหมายถึง หนอนหน้าเก่าที่เดินไปข้างหน้า ขณะเดียวกันก็รอ ก้าว ตัวที่สองซึ่งหมายถึง หนอนหน้าใหม่เพื่อเดินไปพร้อมกัน”

“มีอีกความหมายหนึ่ง เมื่อเราก้าวไปได้สักพัก ก็ต้องมีการหยุดคิด หยุดพัก ก่อนจะก้าวเดินต่อไป” เสียงใครคนหนึ่งเสริม

“ก้าวรอก้าว ยังมีเสียงพ้องกับ ฯลฯ ซึ่งหมายถึง อื่นๆ อีกมากมาย ตรงกับแนววาไรตี้หลากหลายของนิตยสารเราพอดี ” อีกคนร่วมระดมความคิด

ก้าวหนึ่ง…ก้าวสอง…ลองย่ำ
เตาะแตะก้นตำคะมำหงาย
แต่หาได้เดินเดียวดาย
มีเพื่อนรอบกาย…ประคอง

นับจากวันนั้นโลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ครบหนึ่งรอบ หนุ่มสาวกลุ่มเดิมช่วยกันนับรอยเท้าที่ฝากรอยไว้เบื้องหลัง

“…ยี่สิบ ยี่สิบเอ็ด ยี่สิบสอง ยี่สิบสาม ยี่สิบสี่…”

การเดินเพียงลำพังกับการร่วมเดินไปกับคนหมู่มากย่อมก่อให้เกิดความรู้สึกต่างกัน หลายคนอาจเคยรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างบนเส้นทางสายอักษร การมีเพื่อนร่วมทางทำให้ถนนสายนี้ไม่เงียบเหงาจนเกินไปนัก ที่สำคัญก้าวย่างของคนๆ หนึ่งอาจช่วยปลุกกระตุ้นให้อีกหลายคนก้าวเดิน

แม้ระยะก้าว จังหวะก้าว และกำลังขาของแต่ละคนจะแตกต่างกัน แต่เมื่อตัดสินใจเดินกอดคอไปพร้อมกันแล้ว ย่อมต้องชะลอหรือเร่งฝีเท้าให้ได้จังหวะประสานสอดคล้องกัน

บนเส้นทางหลายคนอาจเดินสะดุดล้มมีรอยแผลฟกช้ำไว้เป็นบทเรียน บางคนรู้สึกท้อแท้แยกตัวดุ่มเดินไปโดยลำพัง ขณะที่บางคนเหนื่อยล้าหมดแรง ขอนั่งพักบนศาลาริมทาง ก่อนแข็งใจก้าวเดินต่อไป

ก้าวแรก…ก่อนเริ่มนั้นยากนัก
ก้าวต่อไปจึงตระหนักยากยิ่งกว่า
ยิ่งเดิน…แรงอ่อนผ่อนล้า
…หรือว่าถึงคราหยุดพัก…

ก่อนเริ่มก้าวไม่มีใครเคยตั้งคำถามว่าจะเดินกันไปถึงจุดไหนและถึงเมื่อไร ในห้วงคำนึงมีเพียงก้าวปัจจุบันที่ตั้งใจจะ ยก – ย่าง – เหยียบ ให้ทันตามจังหวะเวลา ใครก้าวตามไม่ทันก็ได้แต่ฝากความหวังไว้กับสหายที่ยืนรอตรงจุดนัดพบ ก่อนเริ่มก้าวใหม่ไปพร้อมกัน

อย่างไรก็ตาม จุดหมายปลายทางของแต่ละคนย่อมแตกต่างกันไปในรายละเอียด เมื่อเดินมาถึงระยะทางหนึ่งต่างย่อมต้องการเวลาหยุดพักและคิดทบทวนก่อนก้าวเดินต่อไป บางคนอาจค้นพบเส้นทางสายใหม่ที่ใช่สำหรับตัวเอง ขณะที่บางคนอาจเดินต่อบนเส้นทางสายเดิม

แต่ใครจะรู้ เส้นทางเหล่านั้นอาจทอดบรรจบกัน ณ จุดใดจุดหนึ่ง วันใดวันหนึ่ง และเมื่อถึงเวลานั้นหนุ่มสาวนักเดินทางจะร่วมกอดคอกันเดินอีกครั้ง ●

หนุงหนิง


[สารบัญ ฉบับส่งท้าย]


Bye

ธันวาคม 15, 2007

[DekAd] โดย Black&Pink


Bye

“ฉันมีเรื่องราวดีๆ ที่ทำให้ใครต้องอิจฉา ฉันมีเวลาดีๆ กับเพื่อนดีๆ ตลอดมา
และเมื่อคนอื่นๆ จะเป็นอย่างไร เธอยังมีความหมาย
คือความทรงจำงดงาม ที่ไม่มีเลือนราง…”

และแล้ว วันเวลาที่ก้าวเดินทางของพวกเราก็ต้องหยุดลง
ที่ผมใช้คำว่าหยุด ไม่ได้หมายความว่ามันจะจบลง หรือลาจากกันนิรันดร์
หากแต่เพียงว่า เป็นการหยุดเดินเพื่อพัก ปล่อยลมหายใจให้ยาว
พร้อมก้าวเดินต่อในเส้นทางของแต่ละคนที่ต่างกันไป

พวกเราหยุดเดิน ไม่ใช่เพราะไม่รักที่จะทำนิตยสารออนไลน์
ที่มีพี่ๆ น้องๆ ร่วมก้าวกับพวกเรามามากมายและยาวนานขนาดนี้
แต่จะทำอย่างไร ในเมื่อคนเราเมื่อเดินมานานๆ ก็ต้องมีหยุดพักข้างทาง
ดื่มน้ำ หรือว่านอนพักผ่อนก่อน ค่อยก้าวเดินต่อไป
ใช่…พวกเราเป็นเหมือนเพื่อนที่เดินทางด้วยกันมาไกล และขอแค่พักเหนื่อยเท่านั้น

ผมมั่นใจว่า นิตยสารออนไลน์ของเราไม่ได้หยุด หรือจบเพียงแค่นี้
ขอบคุณพี่ๆ น้องๆ ที่ให้โอกาส
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่าน ที่อ่านงานเขียนบ้าๆ บอๆ ของผม
ขอบคุณโฆษณาดีๆ ที่ทำให้ผมพบไอเดียแปลกๆ ใหม่ๆ สารพัด
ขอบคุณอาวินทร์ เลียววาริณ ผู้เป็นดั่งแรงบันดาลใจของผม

และขอบคุณทุกๆ สิ่งที่อยู่ข้างทาง กับชีวิตที่ต้องดำเนินต่อไป

ขอขอบคุณในทุกมิตรภาพที่มอบให้ครับ

แล้วเราจะกลับมาพบกันใหม่อีกครั้ง

…………………………..

โฆษณานี้ เข้ากับอารมณ์ผมตอนนี้เลยครับ เลยเอามาฝากให้ชมกัน


[อ่าน DekAd ในฉบับอื่น] : [สารบัญ ฉบับส่งท้าย]


สบายปากลำบาก ตู_

ธันวาคม 15, 2007

[พูดพร่ำทำเพลง] โดย ‘พล


สบายปากลำบาก ตู_

– ๑ –

เดือนที่แล้วผมมีโอกาสได้ไปร่วมในมหกรรมดนตรีอันยิ่งใหญ่มหกรรมหนึ่งของประเทศไทย งานที่ว่านั้นก็คือ แฟต เฟตติวัล ครั้งนี้เป็นครั้งที่ สามติดต่อกันที่ผมได้ไปเป็นส่วนร่วม

งานแฟต ปีนี้ ผมได้มาเจอรุ่นน้องสองคนในงานโดยบังเอิญ พอดีแผนการที่เราวางไว้ตรงกันคือ ยืนยาวในเวที A1 เพราะคำนวณแล้วว่า มีศิลปินที่เราชื่นชอบรวมตัวกันอยู่ในเวทีนี้มากที่สุด กำหนดการณ์เริ่มเข้าเวทีของเราสามคนคือ ๑๓:๓๐ น.

– ๒ –

เราสามคนได้พื้นที่หน้าสุดติดขอบเวที ซึ่งในตอนนั้นเราคิดว่ามันคือทำเลทอง แม้จะไม่ทัน ชิกเก้น วิงค์ ศิลปินวงแรก แต่ Senorita ที่ขึ้นเล่นเป็นวงที่ ๒ ก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง แถมทำเลที่ผมยืนก็เห็นหน้าน้องเนยชัดขนาดเห็นหัวสิว เวลานั้นผมจึงตกลงกับรุ่นน้องทั้งสองคนว่า เราจะปักหลักกันที่นี้ จนถึง สี่ทุ่ม ซึ่งก็คือเวลาที่ ไทเทเนียม วงดนตรีวงสุดท้ายเล่นจบ และที่ประชุมก็มีมติเห็นด้วย และแล้ววงดนตรี มากมายหลายหลาก ก็ทยอยกันขึ้นโชว์ลีลาความสนุก มันส์ เร้าใจ และ สุนทรีย์ อย่างไม่ขาดสายไม่ว่าจะเป็น กลุ่มโมโนโทน โต๋-เบน Sqweez Animal Friday  Scrubb แม้กระทั่งศิลปินสุดโปรดของผมอย่าง กรู๊ฟ ไรเดอร์ ก็ไม่พลาดสำหรับเวทีทีนี้

ในระหว่างที่ผมกำลังเต้นแร้งเต้นกาอยู่นั้น ผมก็สังเกตเห็นว่า ผู้คนมากหน้าหลายตา ทยอยเบียดเสียดเข้ามาที่ทำเลทองของผมมากขึ้นเรื่อยๆ จากสถานการณ์ทำให้คาดเดาได้ว่า พื้นที่ตรงนี้คงเป็นทำเลทองของใครอีกหลายๆคนด้วย ทีแรกก็ไม่คิดอะไรเพราะพวกเรารักดนตรีเหมือนกัน แบ่งบันกันได้ แต่พอเวลาผ่านไปๆ พื้นที่เริ่มคับแคบ อากาศเริ่มเบาบาง และ กอรปกับสังขาร ของเราทั้งสาม เริ่มโรยรา เราทั้งสามประชุมกันอีกครั้ง ว่า จะออกจากงาน หรือ ดูต่อ แต่ก็นะ เรายืนกันมาหกเจ็ดชั่วโมงแล้ว อีกสองสามชั่วโมงคอนเสิร์ตก็จะเลิก การออกจากงานไปก่อน งานเลิก ก็คงคล้ายๆกับ การเข้าไปนั่งในร้านโออิชิ แล้วหมดเวลาก่อนที่เราจะกินอาหารในร้านครบ เราจึงไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้น

เราทั้งสามตัดสินใจกันฟันยืนเต้นแร้งเต้นกากันต่อ ด้วยสภาพร่างกาย ที่ย่ำแย่ ทั้งปวดหัว ปวดท้อง(ในท้องมีแต่กรด) หิวน้ำ (ในงานห้ามนำน้ำดื่มเข้าไป คาดว่าน่าจะให้มาซื้อหาในงานแต่ขอโทษเถอะ ผมหาเท่าไรก็หาร้านขายน้ำไม่เจอ) คอนเสิร์ต เริ่มไม่สนุก

บทสรุปของเราทั้งสามลงเอยที่ เราต้องออกจากคอนเสิร์ตกลางคัน ในขณะที่เหลือวงดนตรีอีก เพียงสามวงเท่านั้น ด้วยเหตุผลเพราะ รุ่นน้องหนึ่งในสองคนของผมเป็นลม แบบชนิดไปบอกไม่กล่าว หันมายิ้มให้แล้วก็ล้มลงไปเลย

– ๓ –

การทำอะไรเอาปริมาณเอาความคุ้มเข้าว่า มันจะมีประโยชน์กับเราจริงๆหรือ ทั้งการเข้าร้านหมูกระทะแล้วตะบี้ตะบันกินให้คุ้ม จนต้องมานั่งปวดท้องกันภายหลัง การทำงานหลายๆอย่างในเวลาเดียวกันเพื่อให้มีรายได้หลายๆทางและคิดว่าเราคุมมันได้ จนเสียสุขภาพและนำเงินที่หามาได้ไปใช้ในการรักษาตัว การอ่านหนังสือเยอะเข้าไว้ เพื่อที่จะได้สอบได้คะแนนดีๆแต่สุดท้าย กลับจำอะไรไม่ได้

เย็นวันหนึ่งหลังจากงานแฟตไม่นาน เพื่อนพบโทรมาชวนไปมหกรรมคอนเสิร์ตอีกมหกรรม ผมตอบปฏิเสธไปทั้งๆที่ งานนั้น มีศิลปินที่ผมชื่นชอบจัดได้ว่าเพียบ

ผมเพิ่งซื้อ บันทึกการแสดงสด ปาล์มมี่ แอนด์ ทีโบน มา

วันนี้ผมอยากจะนอนดูคอนเสิร์ตอยู่บ้านสบายๆ

‘พล
wanwilai_pol@hotmail.com


kaawss.jpg[อ่าน พูดพร่ำทำเพลง ในฉบับอื่น] : [สารบัญ ฉบับส่งท้าย]


Coffee Break

ธันวาคม 15, 2007

[Coffee Break]


“การที่คนที่มีรสนิยมเดียวกันมารวมกันทำงานที่รักเหมือนกันเป็นสิ่งที่หายาก แต่การทำงานเป็นกลุ่มย่อมมีเรื่องวุ่นๆ อยู่บ้าง (ความจริงการทำคนเดียวก็มี) เป็นเรื่องปกติ รวมตัวมาได้นานขนาดนี้ก็ถือว่าเก่งแล้วผมไม่มีข้อเสนออะไรหรอกครับ นอกจากจะบอกว่า ทำตามใจที่อยากทำ นี่เป็นโอกาสน้อยครั้งที่คุณสามารถทำงานโดยไม่มี ‘ใบสั่ง’ ใช้โอกาสนี้ในการลองคิดนอกกรอบ เล่นให้สนุกไปเลย พูดง่ายๆ คือ ไหนๆ ก็เสียเวลามาทำแล้ว ก็ควรทำเรื่องที่คุณรู้สึกสนุก”

วินทร์ เลียววาริณ


kaawss.jpg[อ่าน Coffee Brake ในฉบับอื่น] : [สารบัญ ฉบับส่งท้าย]


คุยกันเท่านั้นเอง – บทสนทนาจากพี่วินทร์ เลียววาริณ ถึงก้าวรอก้าว

ธันวาคม 15, 2007

[ก้าวต่อก้าว] โดย สารากร


คุยกันเท่านั้นเอง
บทสนทนาจากพี่วินทร์ เลียววาริณ ถึงก้าวรอก้าว

สวัสดีค่ะเพื่อนนักอ่าน ผู้ติดตามนิตยสารออนไลน์ “ก้าวรอก้าว” มาตลอด นี่เป็นการพูดคุยระหว่างเราครั้งแรก และอาจเป็นครั้งเดียวที่ดิฉันจะเขียนถึงพวกคุณ ตั้งแต่วันแรกที่เราได้พบกัน คุณมองเห็นอะไรที่เปลี่ยนไปบ้างหรือเปล่า

นิตยสารออนไลน์ ก้าวรอก้าว ถือกำเนิดขึ้นจากร่องรอยแห่งมิตรภาพ ที่ก่อตัวขึ้นอย่างมากมายมหาศาล ในการคบหาที่ปราศจากเงื่อนไข เรารวมตัวกันเพื่อร่วมกันสร้างชุมทางหนังสือที่เราอยากอ่าน แน่นอนว่ามันจะต้องหลากหลาย และในความหลากหลายนี่ล่ะ ที่คือรสชาติที่เราช่วยกันปรุง คุณเคยชิมแล้วนี่ มันอร่อยดี หรือว่าไม่เข้าท่าล่ะ ๑ ขวบแล้วค่ะ นี่เป็นระยะเวลา ๑ ปีเต็มของการทำงานร่วมกัน ถ้าจะสัมภาษณ์ สารากรบ้าง กีรติขอสัมภาษณ์เองดีกว่า

กีรติ : สวัสดีค่ะสารากร ทำคอลัมน์ก้าวต่อก้าวมานานหรือยังคะ
สารากร : ไม่นานเท่าไหร่ค่ะ เพิ่งเป็นคอลัมน์ใหม่ได้สักระยะเท่านั้นเอง หลังคอลัมน์สืบศิลป์หลายปักษ์อยู่ ไม่เชื่อลองไปเปิดอ่านย้อนหลังสิ จำได้ว่า สัมภาษณ์ครั้งแรก เรื่องต่อต้านการสูบบุหรี่นี่ล่ะ

กีรติ : เหนื่อยไหมคะ กับการทำงานร่วมกับก้าวรอก้าว
สารากร : ถ้าถามว่าเหนื่อยไหม ก็ต้องตอบตามตรงสินะคะว่า เหนื่อยค่ะ แต่มันเป็นความเหนื่อยที่น่าทำมากๆเลย คือการที่เราจะได้คุยกับเพื่อนในห้องหนอนสนทนาในแต่ละปักษ์ เราต้องเลือกคนให้เข้ากับธีมของแต่ละเล่ม รวมทั้งการตั้งคำถาม การนัดสัมภาษณ์ ถึงมันจะเป็นการสัมภาษณ์ออนไลน์ก็ตามที มันน่าสนุก เป็นความเหนื่อยที่คุ้มค่ามากๆ ยิ่งได้รับการตอบรับว่า การคุยกันนี่สร้างสีสันให้นิตยสาร ไอ้เราก็ปลื้ม และอยากทำให้ดีๆขึ้นไปอีกเช่นกันค่ะ ว่าแต่ กีรติล่ะ เหนื่อยไหมที่ทำสืบศิลป์
กีรติ : ก็เหนื่อยนิดหน่อย ส่วนมากเราเอางานเก่าที่ตีพิมพ์ในนิตยสารธรรมลีลาที่ออกรายเดือนมาลงที่ก้าวรอก้าวน่ะค่ะ บางปักษ์ก็เขียนใหม่ จะเหนื่อยก็คงเป็นการเลือกรูปมาลง เพราะว่าเราเขียนเรื่องที่เรารู้ แต่รูปภาพน่ะ ถ่ายเก็บไว้นานมาก ตั้งแต่สมัยเรียนโบราณคดี คราวนี้ก็เสียเวลาหาเพื่อให้ได้รูปที่ใช่จริงๆ มันไม่น่าเบื่อหรอกนะ แต่มันเป็นที่วินัยส่วนตัวมากกว่า ที่ดูเหมือนว่าจะมีน้อยกว่าใครๆ เขา (หัวเราะ) ส่งงานสายบ่อยๆน่ะ

กีรติ : ตั้งแต่ทำสัมภาษณ์มา ชอบงานสัมภาษณ์ชิ้นไหนมากที่สุด
สารากร : เป็นคำถามที่ตอบยากมากค่ะ เพราะทุกครั้งที่ตั้งคำถามเราก็จริงจังด้วยเสมอ แต่ครั้งนี้ คือครั้งสุดท้ายที่ทำมั้ง จึงชอบมากเป็นพิเศษ เพราะได้คุยกับพี่ผู้ใจดีให้ที่ทางในการเผยแพร่ผลงานของเรา ให้ทายค่ะว่าใคร

กีรติ : พี่วินทร์
สารากร : เก่งแฮะ งั้นตามการพูดคุยระหว่างเรากับพี่วินทร์ได้เลยนะ บางทีประกายความสุขเล็กๆ อาจกำเนิดขึ้น เมื่อรู้ว่าใครบางคนเฝ้ามอง และให้กำลังใจเราอยู่ก็ได้

และนี่คือครั้งแรกที่การคุยกับ วินทร์ เลียววาริณ เป็นจริงเป็นจังภายใต้เงื่อนไขของการสื่อสารไร้สาย ถึงแม้ว่าจะเป็นการพูดคุยที่แสนสั้น ทว่าเนื้อหา และความจริงแท้ไม่ได้สั้นตามไปด้วย


(ภาพจาก นิตยสาร open)

สารากร : เริ่มต้นชีวิตการเขียนหนังสือตั้งแต่เมื่อไหร่คะ
วินทร์ : ตั้งแต่ ป. ๑ ครับ เริ่มเขียน ก. ไก่ ข. ไข่ เมื่อเขียนได้แล้วก็เขียนเป็นประโยคยาวหน่อย ต่อมาราว ป. ๔ ก็เริ่มเขียนเรียงความ ราว ๑๔-๑๕ ก็เริ่มเขียนขำขัน ตามมาด้วยนิยายภาพ จวบจนราว ๒๙-๓๐ จึงลองเขียนเรื่องสั้น อายุสามสิบกว่าจึงเริ่มเขียนนวนิยายเรื่องแรก

สารากร : มีงานเขียนของนักเขียนท่านใดบ้างคะที่เป็นแรงบันดาลใจ
วินทร์ : มากมายนับไม่ถ้วน ถ้าเอ่ยชื่อนักเขียนไทยช่วงสามสิบปีก่อนมากี่คน ผมก็น่าจะอ่านมาหมดแล้ว แต่หากพูดถึงนักเขียนที่ทำให้ผมอยากเขียนงานแบบนั้นบ้าง ก็มี ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว ที่ทำให้อยากเขียนเรื่องแนวตำรวจหักมุมจบ, มนัส จรรยงค์ ที่ทำให้อยากเขียนเรื่องสั้นแนวกินใจ, กิมย้งที่ทำให้อยากเขียนแนวอิงประวัติศาสตร์ผจญภัย ฯลฯ

สารากร : เรื่องแรกที่เขียนจำได้ไหมคะว่าเรื่องอะไร
วินทร์ : จำเรื่องสั้นเรื่องแรกไม่ได้แล้วครับ มันน่าจะเป็นวิญญาณลอยวนเวียนแถวตะกร้าในห้องบรรณาธิการคนใดคนหนึ่ง

สารากร : ย้อนกลับไปอ่านเรื่องแรกที่เขียนไว้อีกครั้ง มีไหมคะว่าอยากแก้ไขบางคำหรือเพิ่มบางคำเข้าไป
วินทร์ : เป็นประจำเลยครับ ผมอ่านเรื่องที่เขียนไปแล้ว ก็มักอยากเติมโน่นเติมนี่เข้าไป ตามประสาคนอยู่ไม่สุข และมองเห็นจุดบกพร่องเสมอ

สารากร : เขียนหนังสือเป็นเวลาหรือเปล่าคะ
วินทร์ : ตลอดเวลานี่ถือว่าเป็นเวลาหรือเปล่าล่ะ?

สารากร : มีวินัยในการเป็นนักเขียนอย่างไรบ้าง
วินทร์ : เขียนทุกวัน ตรงต่อเวลา ไม่มีข้ออ้างไม่เขียน ไม่ว่าฝนตก แดดออก หรือป่วย

สารากร : รู้สึกอย่างไรคะ ที่เด็กๆมองคุณเป็นฮีโร่ในวงวรรณกรรม
วินทร์ : วงการวรรณกรรมไม่ใช่วงการมวย ไม่มีฮีโร่หรอกคุณ นักอ่านอาจจะชอบงานเขียนบางชิ้นเป็นพิเศษ แต่มันก็ไม่ควรนำไปผูกกับตัวตนนักเขียน อย่างไรก็ตาม ก็ขอบคุณนักอ่านที่อ่านงานของตัวเอง เป็นความผูกพันกันอย่างหนึ่ง รู้สึกอบอุ่นดี

สารากร : รางวัลมีผลต่องานเขียนของคุณหรือเปล่า
วินทร์ : มีผลต่อชีวิตอยู่บ้าง เพราะมันทำให้เป็นนักเขียนอาชีพเร็วขึ้น (เดิมคิดว่าต้องใช้เวลาสัก ๓๐ปี แต่รางวัลช่วยร่นเวลาลงเหลือ ๑๕ ปี) แต่ไม่มีผลต่องานที่เขียนครับ เพราะไม่คิดว่าจะต้องทำงานชิ้นใหม่ให้ดีกว่าชิ้นที่ได้รับรางวัลเสมอไป

สารากร : คิดจะส่งพิจารณารางวัลซีไรท์อีกไหมคะ
วินทร์ : I don’t think so!

สารากร : มองเด็กๆที่อยากเป็นนักเขียนตั้งแต่อายุ ๑๔ อย่างไร
วินทร์ : ดีครับ มีความมุ่งมั่นดี

สารากร : คุณคิดว่า หนังสือที่ดีควรเป็นอย่างไรคะ
วินทร์ : ทำให้คนอ่านฉลาดขึ้น

สารากร : เคยสมองตันไหมคะ
วินทร์ : จากการสแกนสมองครั้งล่าสุด ยังไม่ปรากฏอาการนี้ (สาธุ!)

สารากร : ถ้าคิดงานเขียนไม่ค่อยออก คุณมีกิจกรรมอะไรรองรับบ้างคะ
วินทร์ : เขียนเรื่องที่เขียนออก

สารากร : สังคมให้อะไรกับงานของคุณบ้าง
วินทร์ : สังคมไม่สามารถให้อะไรใครได้หรอกครับ นักเขียนต้องขุดหาเอาเอง พูดสั้นๆ คือ นักเขียนก็คือกรรมกรชีวิต

สารากร : ใน ๑ ปีที่ผ่านมา คุณคิดว่า คุณเขียนเต็มที่หรือยัง
วินทร์ : Yessss!

สารากร : ตั้งแต่เปิดพื้นที่ winbookclubขึ้นมา  มองเห็นความเคลื่อนไหวในแวดวงนักอ่าน นักอยากเขียนอย่างไรบ้างคะ และแรงบันดาลใจจากการที่พี่วินทร์จัดให้มีห้องสนทนา จนทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนความคิดเห็น แลกงานกันอ่าน ตรงนี้เป็นความตั้งใจเดิม แรกเริ่มของการมีเว็บบอร์ดหรือเปล่าคะ
วินทร์ : ผมแลเห็นความพยายามของนักอยากเขียนหลายคนที่สร้างงานต่อเนื่อง เชื่อว่าวันหนึ่งพวกเขาคงได้เป็นนักเขียนเต็มตัวสมใจ ส่วนนักอ่านจำนวนมากก็มีคุณภาพและมีความคิดความอ่านดี เป็นเรื่องน่ายินดีที่เว็บนี้เป็นพื้นที่ที่ปัญญาชนมาชุมนุมกัน ซึ่งก็ตรงกับจุดประสงค์ของการตั้งเว็บบอร์ด คือเป็นพื้นที่ที่ทำให้คนที่เข้ามาเปิดหูเปิดตาจากการสนทนาแลกเปลี่ยนความรู้ มุมมอง และประสบการณ์กัน

สารากร : ผลตอบรับในปัจจุบัน ทำให้คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง กับการจัดพื้นที่ในการเขียน การอ่านคะ
วินทร์ : ในการจัดพื้นที่ในเว็บนี้ ผมหวังเพียงว่า การเข้ามาในเว็บไม่ใช่เวลาที่สูญเปล่า หากหลังจากเข้ามาเยือนแล้ว คนอ่านรู้สึกดีขึ้น หรือสามารถขยายความคิดอ่านกว้างขึ้น เท่านี้ก็ดีแล้วครับ แม้คนที่มาเยือนจะน้อย แต่ก็ไม่เป็นไร

สารากร : นิตยสารออนไลน์ ก้าวรอก้าว ถือกำเนิดขึ้นจากการที่เพื่อนหนอนสนทนาคิดอยากจะมีกิจกรรมงานเขียนร่วมกัน อันเป็นผลมาจาก ห้องหนอนสนทนา คุณมีความคิดเห็นอย่างไร กับกิจกรรมของพวกเขาบ้างคะ ซึ่งตอนนี้ก็เดินทางร่วมกันมา ๑ ขวบแล้วค่ะ
วินทร์ : เท่าที่เห็นก็เป็นกิจกรรมที่ดีครับ เห็นความพยายามของคนที่อยากทำหนังสือ ผมเชื่อว่าจะเป็นประสบการณ์ที่ดีสำหรับทั้งคนเขียนและคนอ่าน ถือว่าเป็นขั้นหนึ่งของบันไดที่นำไปสู่โลกกว้าง

สารากร : การทำงานเป็นทีมทำให้พบอุปสรรคหลายอย่าง สิ่งสำคัญคือความคิด ที่บางครั้งทำให้ไม่ลงรอยบ้าง คุณเคยทำงานเป็นทีม แล้วแก้ไขปัญหาอย่างไรคะ
วินทร์ : ถือคติ “เอาใจเขามาใส่ใจเรา” และใช้ความคิดสร้างสรรค์เป็นมาตรวัดคุณภาพงาน ก็น่าจะรอดแล้วครับ

สารากร : คุณเคยคิดว่าตัวเองล้มเหลวกับสิ่งที่ทำบ้างไหมคะ  แล้วดำเนินการต่อจากนั้นอย่างไรให้พบคำว่าสำเร็จ
วินทร์ : ใครๆ ก็ต้องเคยล้มทั้งนั้น คนล้มเหลวก็คือคนที่ไม่ยอมลุกขึ้นมาเท่านั้น

สารากร : อยากให้ฝากข้อความถึงทีมงานก้าวรอก้าวสักนิดค่ะ อยากติ อยากชม หรือว่ามีข้อเสนอแนะอะไร เชิญเลยนะคะ
วินทร์ : ทำงานให้สนุก ทำให้สุดสุดไปเลย ไม่ต้องกลัวอะไร

บางครั้งสิ่งที่เรากลัวที่สุด อาจไม่ใช่ภาวะที่เราเป็นอยู่ เช่น ไม่มีเวลา เขียนไม่ออก หรือแม้กระทั่ง การสูญเสียวัตถุดิบในการนำเสนอ หากแต่คือความเชื่อมั่นในใจ ที่เมื่อลองได้สูญเสียไปแล้ว จะต้องใช้เวลามากมายกว่าการสร้างความมั่นใจในครั้งแรก และเมื่อถึงวันที่ความเชื่อมั่นเหล่านั้นกลับคืนมา เราคงได้พร้อมหน้าพร้อมตาอีกครั้ง

แด่ก้าวรอก้าว นิตยสารที่น่ารัก และแสนอบอุ่น .


[อ่าน ก้าวต่อก้าว ในฉบับอื่น] : [สารบัญ ฉบับส่งท้าย]