Bye

ธันวาคม 15, 2007

[DekAd] โดย Black&Pink


Bye

“ฉันมีเรื่องราวดีๆ ที่ทำให้ใครต้องอิจฉา ฉันมีเวลาดีๆ กับเพื่อนดีๆ ตลอดมา
และเมื่อคนอื่นๆ จะเป็นอย่างไร เธอยังมีความหมาย
คือความทรงจำงดงาม ที่ไม่มีเลือนราง…”

และแล้ว วันเวลาที่ก้าวเดินทางของพวกเราก็ต้องหยุดลง
ที่ผมใช้คำว่าหยุด ไม่ได้หมายความว่ามันจะจบลง หรือลาจากกันนิรันดร์
หากแต่เพียงว่า เป็นการหยุดเดินเพื่อพัก ปล่อยลมหายใจให้ยาว
พร้อมก้าวเดินต่อในเส้นทางของแต่ละคนที่ต่างกันไป

พวกเราหยุดเดิน ไม่ใช่เพราะไม่รักที่จะทำนิตยสารออนไลน์
ที่มีพี่ๆ น้องๆ ร่วมก้าวกับพวกเรามามากมายและยาวนานขนาดนี้
แต่จะทำอย่างไร ในเมื่อคนเราเมื่อเดินมานานๆ ก็ต้องมีหยุดพักข้างทาง
ดื่มน้ำ หรือว่านอนพักผ่อนก่อน ค่อยก้าวเดินต่อไป
ใช่…พวกเราเป็นเหมือนเพื่อนที่เดินทางด้วยกันมาไกล และขอแค่พักเหนื่อยเท่านั้น

ผมมั่นใจว่า นิตยสารออนไลน์ของเราไม่ได้หยุด หรือจบเพียงแค่นี้
ขอบคุณพี่ๆ น้องๆ ที่ให้โอกาส
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่าน ที่อ่านงานเขียนบ้าๆ บอๆ ของผม
ขอบคุณโฆษณาดีๆ ที่ทำให้ผมพบไอเดียแปลกๆ ใหม่ๆ สารพัด
ขอบคุณอาวินทร์ เลียววาริณ ผู้เป็นดั่งแรงบันดาลใจของผม

และขอบคุณทุกๆ สิ่งที่อยู่ข้างทาง กับชีวิตที่ต้องดำเนินต่อไป

ขอขอบคุณในทุกมิตรภาพที่มอบให้ครับ

แล้วเราจะกลับมาพบกันใหม่อีกครั้ง

…………………………..

โฆษณานี้ เข้ากับอารมณ์ผมตอนนี้เลยครับ เลยเอามาฝากให้ชมกัน


[อ่าน DekAd ในฉบับอื่น] : [สารบัญ ฉบับส่งท้าย]


ปวดหัว

ธันวาคม 1, 2007

[DekAd] โดย Black&Pink


ปวดหัว

ในที่สุดฤดูหนาวก็เข้ามาเยือนเสียที ถึงแม้จะยังไม่ถึงกับหนาวมากเท่าไหร่ แต่มันก็ทำให้ผมต้องไปรื้อผ้าห่มที่พับเก็บไว้นานน๊านนานหลายเดือนมาซักเตรียมที่จะใช้งานในวันที่หนาวจัด (จะมีไหมเนี่ย) เนื่องด้วยผมไม่อยากเป็นหวัดครับ

แน่นอน ใคร ๆ ก็ไม่อยากเป็นหวัดกันทั้งนั้นแหละครับ เพราะนอกจากเราจะต้องกินยาเม็ดขม ๆ เกิดความรำคาญตัวเองเพราะการไอคอกไอแคก ไอกระด๊อกกระแด๊ก อีกทั้งยังรู้สึกอ่อนเพลีย ปวดหัว ตัวร้อน ต่าง ๆ นานา เฮ้อ…เป็นหวัดนี่ไม่ดีจริง ๆ เนาะ แต่ถึงแม้ตอนนี้ผมจะยังไม่ได้เป็นหวัด ผมก็ชักเริ่มปวดหัวแล้วละครับ สงสัยต้องหายาแก้ปวดหัวทานตัดซักหน่อยแล้วล่ะ ระหว่างที่ผมแวบไปหายาทาน ลองชมงานโฆษณาที่เกี่ยวข้องกับยาไปพลาง ๆ ก่อนนะครับ


กลับมาแล้วครับ…ก็จะบอกว่าโฆษณานี้เป็นโฆษณายาแก้ปวดหัวของเด็กโดยเฉพาะ งานชิ้นนี้มีลูกเล่นก็ตรงที่นำเอากิริยา หรือเหตุการณ์ที่โดยทั่วไปแล้วไม่เกิดกับเด็กหรอกครับ แต่จะเกิดกับผู้ใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นรถชน แฟนมีกิ๊ก หรือใส่ชุดเหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย โดยให้เด็กเป็นตัวแสดง

เอ๊ หรือว่าผมจะไม่ได้ปวดหัวเพราะไม่สบายนะ เพราะผมเริ่มได้กลิ่นตุ ๆ โชยมาแตะที่จมูก… อ๋อผมรู้แล้วครับ กลิ่นจากเท้าผมนั่นเอง แหะ ๆ แบบว่าคิดถึงคุณผู้อ่านจัด เลยรีบเขียนคอลัมน์โดยที่ยังไม่ได้ล้างเท้าก่อนขึ้นบ้านเลยครับ สงสัยคงต้องขอตัวอีกรอบนะครับผม อ่ะ ๆ เพื่อเป็นการขั้นเวลา ผมมีโฆษณาสเปรย์ดับกลิ่นเท้ามาให้ชมกันครับ แต่อย่าคิดว่าเท้าผมมันจะเหม็นระเบิดเหมือนในโฆษณานี้ล่ะ

กลับมาอีกครั้งครับ หายเหม็นหรือยังครับ อ้าวยังอีกหรือ…อ่ะ งั้นเอานี่ไปดม รับรองโล่งจมูกแน่นอนครับ

ว้า…หมดมุก เอ๊ยยย หมดเนื้อที่ซะแล้ว ก็ขอฝากสำหรับคนที่เป็นไข้บ่อย ๆ ด้วยนะครับ เข้าหน้าหนาวแล้วดูแลสุขภาพดี ๆ ห่มผ้าหนา ๆ ก่อนนอนทุกคืนนะครับร่างกายจะได้อบอุ่น ส่วนใครที่บอกว่า ห่มผ้าแล้วยังหนาวอยู่ แต่ไม่ได้หนาวกาย หากหนาวที่หัวใจต่างหาก…ติดต่อผมหลังไมค์ด่วนครับ ผมมีวิธีแก้หนาวใจรอคุณอยู่…แล้วพบกันใหม่ฉบับหน้าครับผม

แหล่งข้อมูลอ้างอิง

  • www.kosanathai.com
  • www.adintrend.com

  • [อ่าน DekAd ในฉบับอื่น] | [สารบัญ ก้าวฯที่ ๒๔]


    น้ำคือชีวิต

    พฤศจิกายน 15, 2007

    [DekAd] โดย Black&Pink


    น้ำคือชีวิต

    เนื่องด้วยวันลอยกระทง ผู้เขียนจึงขออนุญาตพาสาวไปลอยกระทงก่อน แล้วพบกันใหม่ก้าวที่ 24 ครับ-สวัสดี

    เฮ้อ…ขอกลับมาดีกว่าครับ เนื่องด้วยไม่มีสาวคนไหนไปลอยกระทงกับผมเลย…แหะ ๆ จริง ๆ แลัวผมแอบอู้ล่ะครับ จุ๊ ๆ อย่าเอ็ดไปละ เดี๋ยวพี่บ.ก.รู้

    แหะ ๆ จริง ๆ แล้วผมคิดไม่ออกต่างหากครับ ว่าจะเขียนอะไรดี

    เอาเป็นว่า ผมมาเล่าสู่กันฟังแล้วกันครับ กับเรื่องน้ำ

    เรื่องของเรื่องก็คือว่า งานที่ผมทำอยู่นั้นกำลังที่จะทำกิจกรรมเพื่อสังคม และกิจกรรมที่ว่านั้นก็ทำขึ้นมาช่วยเหลือมูลนิธิชัยพัฒนาเพื่อสร้างกังหันน้ำชัยพัฒนา เปลี่ยนแปลงแหล่งน้ำเสียให้เป็นแหล่งน้ำใส

    เมื่อพอได้เข้ามาคลุกคลีและเก็บข้อมูลเรื่องน้ำจึงได้รับรู้อะไร ๆ หลายอย่างจนทำให้ผมนึกเป็นห่วง ห่วงว่าลอยกระทงปีนี้เราจะเพิ่มขยะลงสู่แม่น้ำอีกเท่าไหร่ แม้จะบอกว่าเราสามารถใช้กระทงที่ประดิษฐ์จากวัสดุธรรมชาติก็ตาม และเมื่อนานวันเข้ากระทงนั้นก็จะจมลงจนกลายเป็นสิ่งปฏิกูลทับถมขึ้นมาเรื่อย ๆ ไม่จบไม่สิ้น จากนั้นความเน่าเหม็นก็จะตามมา ยิ่งประเทศของเรายิ่งเป็นประเทศที่ใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างไม่บันยะบันยังอยู่แล้วด้วย ทีนี้ละครับ อนาคตภายหน้ามีเดือดร้อนแน่ๆ

    แล้วจะทำยังไง?

    Read the rest of this entry »


    จำ

    พฤศจิกายน 1, 2007

    [DekAd] โดย Black&Pink


    จำ

    ในการคิดงานโฆษณามีโจทย์อยุ่ข้อหนึ่ง ที่ไม่ว่าจะลูกค้ารายเล็กหรือรายใหญ่ต้องการให้มีอยู่ในงานโฆษณาที่ออกมา นั่นก็คือ “ผู้บริโภคต้องจำสินค้า หรือผลิตภัณฑ์นั้นๆได้” โฆษณาที่สามารถทำให้ผู้ชมได้ดูผ่านสายตา ส่งต่อไปถึงหัวสมอง แล้วกลั่นกรองออกมาเป็นความจำนั้น…มีน้อยครับ เพราะแน่นอน หากเราไม่ใส่ลูกเล่นอะไรลงไปในชิ้นงาน ไม่ว่าจะเป็นเสียงพากย์ที่โดดเด้ง ความตลก อารมณ์ดีในตัวงานที่เด้งดึ๋ง เราก็จะไม่ได้ลูกชิ้นวัวคัดสรรอย่างดี…โอ๊ยยยย ไม่ช่ายยยยยย เฮ้อ…ดันมาเขียนคอลัมน์นี้ตอนหิวซะนั่น คือในกระบวนการคิดของครีเอทีฟ เมื่อถึงคราวหมดมุข ในการใส่ความสนใจอะไรใดๆลงไปในงานโฆษณาที่กำลังคิดๆกันอยู่ สิ่งที่นึกถึงเป็นอันดับแรกเลยนั่นก็คือ…เพลง ใช่ครับ เพลง หรือดนตรีนี่แหล่ะ ที่สามารถเพิ่มความน่าสนใจลงไปในงานโฆษณาได้ และสามารถตรึงผู้ชม หรือผู้บริโภคให้นั่งดูงานโฆษณาของเรา ตั้งแต่ต้นจนจบได้เลย และยิ่งไปกว่านั้น หากเนื้อร้องนั้น สั้น กระชับ ร้องตามได้ง่ายๆ นั่นแหล่ะ ความจำในตัวสินค้าของผู้ชมยิ่งทวีมากยิ่งขึ้นไปอีก

    แล้วรู้ไหมครับว่าใครเป็นผู้ริเริ่มใช้เพลงลงไปในงานโฆษณา…อ่ะให้เวลาคิด ติ๊กต่อกๆๆ

    Read the rest of this entry »


    อยู่เพื่อกิน

    ตุลาคม 15, 2007

    [DekAd] โดย Black&Pink


    อยู่เพื่อกิน

    เมื่อพูดถึงอาหาร คุณนึกถึงอะไรเป็นอย่างแรก…บางคนนึกไปถึงข้าวสวยโปะไข่เจียวร้อน ๆ บางคนนึกไปถึงอาหารฟาสต์ฟูดสุดฮิต บ้างบางคนนึกไปถึงอาหารญี่ปุ่นที่กำลังอินเทรนด์อยู่…

    จะอย่างไรก็ตามแต่ หากเป็นครีเอทีฟสิ่งที่จะนึกถึงอันดับแรกเลย แน่นอน…นั่นคือการคิดไอเดียงานออกมา แต่ต่อจากนั่นล่ะ เราก็ต้องมาดูถึงระบบระเบียบข้อบังคับที่ถูกควบคุมโดยสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาที่กำหนดไว้สำหรับการโฆษณาอาหารต่าง ๆ ทีนี้ผมจะขอยกหลักสำคัญมาให้ได้อ่านกัน เพราะถ้าผมยกมาหมด สงสัยจะมีคนเลิกอ่านคอลัมน์นี้ไปเสียก่อน (ยิ่งมีคนอ่านน้อย ๆ อยู่ อิอิ)

    การโฆษณาอาหารจะต้องแสดงชื่ออาหารภาษาไทยตามใบสำคัญการขึ้นทะเบียนตำรับอาหาร หรือใบสำคัญการใช้ฉลากอาหารอย่างน้อย 1 ครั้ง ถ้าเป็นอาหารทั่วไปที่ไม่ต้องขึ้นทะเบียนตำรับอาหารหรือขออนุญาตใช้ฉลากอาหาร ให้ใช้ชื่ออาหารตามที่แสดงที่ฉลากนั้น ๆ ยกเว้นชื่ออาหารที่แสดงถึงคุณประโยชน์ คุณภาพ หรือสรรพคุณ การแสดงชื่ออาหารให้ปฏิบัติดังนี้

    สื่อสิ่งพิมพ์ – แสดงชื่ออาหารในข้อความโฆษณา หรือ
    – แสดงภาพผลิตภัณฑ์ที่เห็นชื่ออาหารบนฉลากอย่างชัดเจน
    สื่อวิทยุ – แสดงชื่ออาหารในส่วนเสียงโฆษณา
    สื่อโทรทัศน์ – แสดงชื่ออาหารในส่วนเสียงโฆษณาหรือแสดงอักษรลอย (SUPER) ในภาพอย่างใดอย่างหนึ่ง
    – แสดงภาพผลิตภัณฑ์ที่เห็นชื่ออาหารบนฉลากอย่างชัดเจน
    – แสดงชื่ออาหารเป็นอักษรลอยประกอบภาพโฆษณา

    Read the rest of this entry »


    อยากสวยอยากหล่อ

    ตุลาคม 1, 2007

    [DekAd] โดย Black&Pink


    อยากสวยอยากหล่อ

    ผู้หญิงอยากสวยแบบไหน…ผู้ชายอยากหล่อแบบใด ผมไม่ทราบครับ แต่ที่แน่ๆ หากได้มีโอกาสดูโฆษณาทางทีวีในเวลานี้ เราจะพบว่ามีกรรมวิธีเชิญชวนให้คุณผู้หญิงพบกับความสวยตามนางแบบ นายแบบ อยู่ ๓ วิธี หรือ ๓ ผ. ด้วยกันคือ

    ๑. ผ.ผิว โฆษณาผลิตภัณฑ์เครื่องประทินผิวต่างๆ ถูกโหมยิงโฆษณากันกระหน่ำโดยเฉพาะช่วง เวลา Prime time (ช่วงที่ละครยุงเยอะฉายกันนั่นแหล่ะครับ) ทั้งครีมหน้าขาว หน้าเด้ง หน้าหนา ฯลฯ

    ๒. ผ.ผม นี่ก็เหมือนกัน ใช้เอฟเฟ็คซะผมนางแบบดูเป็นกระจกไปเลย อะไรมันจะเงาขนาดนั้นละครับ

    ๓. ผ.ผอม ช่วงนี้กำลังอินเทรนด์เลยครับ กับความผอมเพรียวในหุ่นของสาวๆ ที่แข่งกันแห้งเป็นไม้เสียบผี อะไรๆ ก็ผอมมันไว้ก่อน รู้ไหมครับ ว่าผู้ชายน่ะเซ็งขนาดไหน เมื่อเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีอะไรตู้มๆ มาให้ดูกันซะเท่าไหร่นัก

    พูดถึงเรื่องผอม ผู้หญิงส่วนใหญ่จะคิดว่าผู้ชายชอบคนผอม เลยขยันหาอะไรที่ทำให้ตัวเองน้ำหนักลดลงไปมากกว่าเดิม นั่นก็คือการพึ่งพายาลดความอ้วน ซึ่งบางคนก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องกินเลย เพราะผอมอยู่แล้ว แต่ไปกังวลกับตัวเลขบนเครื่องชั่งน้ำหนักมากจนเกินไป สุดท้ายเมื่อกินยาลดความอ้วนเข้าไปแล้ว ผลเสียผลกระทบนี่จะตามมาอีกมากมายเลยนะครับ แหะๆ ก็อยากฝากเตือนไว้หน่อยแล้วกัน บางทีเสื้อขนาดไซส์ sss ก็ไม่ได้มีความสำคัญมากไปกว่าสุขภาพของคุณหรอกนะครับ

    Read the rest of this entry »


    โฆษณากับศิลปะ

    กันยายน 15, 2007

    [DekAd] โดย Black&Pink



    โฆษณากับศิลปะ

    AE สาว: พี่…ช่วยขยายเบอร์โทรให้ใหญ่หน่อยสิ…อ๊ะๆ โลโก้ด้วย
    อาร์ตไดฯ หัวแข็ง: บ้าเหรอ จะให้ขยายให้ใหญ่เท่าลูกนิมิตเลยหรือไง
    AE สาว: ก็ลูกค้าบรีฟมาอย่างนี้นี่ ทำๆไปเหอะ (เริ่มหัวเสีย)
    อาร์ตไดฯ หัวแข็ง: ไม่ทำว้อย งาน…อย่างนี้กูไม่ปล่อยออกไปให้เสียเครดิตหรอก (ชักไม่สบอารมณ์)
    AE สาว: อย่ามาทำติสท์แตกในเวลาแบบนี้เลยน่ะพี่ ทำๆไปเหอะ จะได้จบ โฆษณานะไม่ใช่งานศิลป์
    อาร์ตไดฯ หัวแข็ง: ก็มันคิดอย่างนี้น่ะสิเลย…ตรู๊ด ตรู๊ด ตรู๊ด ตรู๊ด ตรู๊ด ตรู๊ด…(เซ็นเซอร์ห้ามออกอากาศ)

    ก็บ่อยครั้งไปครับ ที่เกิดศึกระหว่างเออี กับครีเอทีฟในเรื่องงานอาร์ต หรือบางที หากเออีเห็นดีเห็นชอบด้วย ก็อาจไปเปิดศึกถกเถียงกันกับลูกค้าแทน และส่วนใหญ่ก็จะหนีไม่พ้นประเด็น

    “โฆษณานะไม่ใช่งานศิลป์”

    Read the rest of this entry »