ก้าวฯที่ ๑๕

กรกฎาคม 15, 2007
ก้าวฯที่๑๕

Cover by : ยางมะตอยสีชมพู

ก้าว..รอ..ก้าว
หนอนสนทนา :

www.winbookclub.com
https://kaawrowkaw.wordpress.com/
kaawrowkaw@hotmail.com

กองบอกอ :
อานันท์ ประทีฯ / หนุงหนิง / ยางมะตอยสีชมพู /
ธุลีดิน / พงษ์ปรัชญา / สารากร / Plin, :-p /

มีอะไรในเล่ม :

  • คมคำ-คมความ
  • สืบศิลป์ : [กีรติ] นกเจ่า.. เจ้าบินมาแต่หนใด

    ———————— ก้าวฯกวี ————————

  • ฟากฟ้า…ทะเลฝัน : [โจนาธาน] หนึ่งฉากของความสัมพันธ์
  • DekAd. : [Black&Pink] คิดคำเพื่อติด…
  • ๑๐๐ รูปแบบแนวคิดการใช้ชีวิตฉบับอัมโปะ : [อัมโปะ] ตอนที่ ๒๙ และ ๓๐

    ———————— ก้าวฯกวี ————————

  • ระเบียงใบไม้ : [ธุลีดิน] ปฏิเสธ!
  • กัดกับหมา : [ยามักการ] เกริ่นนำ
  • ก้าวต่อก้าว : [สารากร] สะกดสุขด้วยภาษา(ใจ) ของนายสน-ทะเล

     

  • Cover(s) by : ยางมะตอยสีชมพู

    kaawss.jpg
    ก้าว..รอ..ก้าว
    ‘บ้านหนอน’ ออนไลน์แมกกาซีน สำนักหนอนสนทนา

    www.winbookclub.com
    https://kaawrowkaw.wordpress.com/
    kaawrowkaw@hotmail.com


    คมคำ-คมความ

    กรกฎาคม 15, 2007

    [คมคำ-คมความ]


    “ต้องเขียนเพื่อสร้างสรรค์ ถ้าเขียนแล้วไม่มีสาระอะไรเลย สู้ไม่เขียนเสียดีกว่า”

    นิมิตร ภูมิถาวร

     


    [อ่าน คมคำ-คมความ บทอื่น] | [สารบัญ – ก้าวฯที่ ๑๕]


    นกเจ่า.. เจ้าบินมาแต่หนใด

    กรกฎาคม 15, 2007

    [สืบศิลป์] โดย กีรติ



    นกเจ่า.. เจ้าบินมาแต่หนใด

    ชื่อเรียกองค์ประกอบในสถาปัตยกรรมไทย นับว่า มีความสำคัญและน่าสนใจอยู่ไม่น้อย เดิมทีอาจทราบที่มา และที่ไปของคำ ชื่อ เหล่านั้น แต่เมื่อผ่านเวลามาเนิ่นนาน ชื่อเรียกเหล่านั้นบางคำอาจสืบเค้าไม่ได้เลย แต่ถึงกระนั้น ชื่อเรียกเฉพาะในชิ้นส่วนต่างๆของอาคารก็ยังใช้อยู่เรื่อยมา

    เรามักจะคุ้นเคยกับคำว่า ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ โดยเรียกรวมกันเป็นชุดส่วน ประกอบของหน้าบัน ไม่ว่าจะเป็นหน้าบันพระอุโบสถ วิหาร ศาลา รวมไปถึงเวียงวังต่างๆ และเป็นที่ทราบกันดีว่า องค์ประกอบต่างๆเหล่านี้ จะไม่ใช้เรียกเครื่องเรือน อย่างสามัญทั่วไป โดยสงวนไว้เรียกเฉพาะอาคารที่สร้างขึ้นเนื่องในพระพุทธศาสนา และพระราชวังเท่านั้น สิ่งต่างๆเหล่านี้รวมอยู่ในส่วนที่เรียกว่า ‘เครื่องลำยอง’ องค์ประกอบที่สำคัญของสถาปัตยกรรมไทย

    เครื่องลำยอง คือชื่อเรียกองค์ประกอบรวมชุดหนึ่งที่ใช้ประดับปิดท้ายขอบหลังคาด้านสกัดของอาคาร คือในส่วนของหน้าบัน ประกอบด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ และตัวลำยอง

    Read the rest of this entry »


    บทเพลงแห่งวิหคลืมไพร

    กรกฎาคม 15, 2007

    [ก้าวฯกวี]



    บทเพลงแห่งวิหคลืมไพร


     

    ๑)

    _____สกุณานิราศร้าง รังนอน
    ถลาเร่พเนจร โลกกว้าง
    ไร้รังรักแรมรอน ไร้หลัก
    ฤาจะคงเคว้งคว้าง เร่ร้าง แรมนิรันดร์
    . .
    _____ใครกำหนดกฎเกณฑ์ไว้เช่นนี้ ครบขวบปีปีกกล้าพาใจฝัน
    รู้ทะเยอทะยานอยากบากบั่น ดันทุรังนิราศร้างตามทางใจ
    มีดวงฝันอันเลิศประเสริฐยิ่ง กว่าความจริงที่ถูกทิ้งเอาไว้
    กว่ากลิ่นสาบคราบโคลนกลิ่นคราบไคล หวังถวิลกลิ่นใหม่ไกลกลิ่นโคลน
    เจ้าวิหคผกผินบินหลงฟ้า หกคะเมนตีลังกาท่าผาดโผน
    ดูห่างไกลกระไอดินกลิ่นอ่อนโยน ของลอมฟางข้างโคนต้นสะเดา
    เมื่อกลิ่นฝันอันหอมได้หลอมรวม กับภาพฝันอันท่วมทับคนเขลา
    เกิดลำนำคำหอมกล่อมให้เนา แนบรอยเท้าก้าวต่อบริโภคนิยม
    ก้าวต่อก้าวราวหลงเป็นวงวน เจ้าสู้ทนจนผ่านทั้งหวานขม
    คว้าเพียงความว่างเปล่าเอามาชม นี่หรือความนิยมนิยามกัน
    ใครกำหนดกฎเกณฑ์ไว้เช่นนี้ ให้เซ่นพลีบูชาเงินตราสวรรค์
    ทิ้งเรือนรังหลังเก่าเนานานวัน มาประจันผจญพเนจร
    ครั้งถึงคราวเจ้าวิหคตกจากฟ้า ปีกเคยกล้ากลับล้าราแรงอ่อน
    ขับลำนำคำขานเป็นกานท์กลอน สะทกสะท้อนสะท้านสะเทือนใจ ฯ

     

    . 

    ณ เวียงบุณย์


    kaawss.jpg[อ่าน ก้าวฯกวี บทอื่น] | [สารบัญ – ก้าวฯที่ ๑๕]


    หนึ่งฉากของความสัมพันธ์

    กรกฎาคม 15, 2007

    [ฟากฟ้า..ทะเลฝัน] โดย โจนาธาน



    หนึ่งฉากของความสัมพันธ์

    ฉันยังคงมีชีวิตที่ราบเรียบไปในแต่ละวัน ไม่ได้คิดไม่ได้เขียนเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้เธอฟังด้วยว่าไม่อยาก– หลายวันฉันอยู่อย่างสงบ ไม่ทุรนทุรายนักหรอกเพียงแค่รับรู้ว่าเธอยังคงอยู่ข้าง ๆ ฉัน

    แต่วันนี้มีเรื่องบางเรื่องที่อดเก็บเอาไว้โดยไม่เล่าให้เธอฟังไม่ได้

    มันก็เป็นทุกเช้าที่ฉันจะย้ายร่างมานั่งที่ริมทะเล มองฟ้ามองน้ำนึกคิดไปเรื่อยเปื่อยตามเรื่องตามราว เด็กน้อยเห็นฉันแล้วรี่เข้ามา-เหมือนทุกครั้งที่เขาเห็นฉันนั่นละ

    เขานั่งลงข้างฉัน เหลียวหน้าแลหลังลอกแลก ๆ

    “มองหาอะไร…” ฉันถามเขาแผ่วเบาในขณะที่สายตายังจ้องมองไปเบื้องหน้า

    “พี่ชายไม่กินเหล้าแล้ว?”

    เออ, ดูเขาถามฉันสิ แทนที่จะถามสารทุกข์สุขดิบ กินข้าวหรือยัง? หรือจะอะไรก็ตามแต่…

    “มันหมดแล้วต่างหาก”

    “ไม่ซื้อใหม่ล่ะ?”

    “ทำไม, ซื้อทำไม เธออยากกินหรือ”

    “เปล่า แค่สงสัยว่าทำไมพี่ชายไม่ดื่ม”

    Read the rest of this entry »


    คิดคำเพื่อติด…

    กรกฎาคม 15, 2007

    [DekAd] โดย Black&Pink


    คิดคำเพื่อติด…

    นี่เป็นเหตุการณ์ของนางกระทิงสองตัว เอ๊ย ไม่ใช่ สองคน ที่ไม่ได้เจอกันนานน๊านนานนานมาก นานจริงๆ นานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน นานซะจนผมกดแป้นพิมพ์ที่ตัว น.หนูซะเมื่อยนิ้วไปเลย

    กระทิง
    ตัวที่1:
    ต๊ายยยยยย…อีจวบ ไม่เจอตั้งนาน หรูไฮ ขึ้นเยอะเชียวนะยะ ดู๊ดูสิ แต่งตัวซะ ฉ่ำสะมิหลา สงขลาปัตตานี แฟนตาซีภูเก็ต เริ่ดเลออลังการน่าดูเชียวหล่อน
    กระทิง
    ตัวที่2:
    ก็ไม่เท่าไหร่หรอกย่ะ เผอิญโชคดี ไปได้กระต่ายป่ามา อู๊ย…เล่นเอาชั้นล่ะโออิชิทุกคืน
    กระทิง
    ตัวที่1:
    ไปปาดหน้าเค้กคนอื่นเค้ามาอีกล่ะสิ
    กระทิง
    ตัวที่2:
    ใครบอกยะ ฉันก็ใช้ศิลปะซุงแหล บวกกับทำตัวเป็นมิสเปรู เท่านั้นแหล่ะ
    กระทิง
    ตัวที่1:
    ระวังให้ดีเถอะแก เด๋วจากกระต่ายป่าจะกลายพันธุ์มาเป็นลูกนายก
    กระทิง
    ตัวที่2:
    ว่าแต่ฉันเถอะ แล้วทีแกล่ะ ไปช่อราษฎร์นังเจิดมันมา นี่กำลังหาตัวให้ควั่กเลย
    กระทิง
    ตัวที่1:
    ใครว่าล่ะ นังเจิดมันผิดเองต่างหาก หน้าตาก็เหียก แต่งตัวก็สลิ่ม แถมยังทำตัว กทม. อีก นี่ๆๆ แกอย่ามาสะแอ๋งหน่อยเลย
    กระทิง
    ตัวที่2:
    โถ…อีนังสะดือด่วน อีดัดจร แกยังชิซุกะผุ้ชายเหมือนเดิมนะยะ
    กระทิง
    ตัวที่1:
    กรี๊ดดดด…อีนังสลัมบอมเบย์ ของอย่างนี้มันอยู่ที่ว่าใครจะออนป้าได้ก่อนต่างหาก แก่นเซี้ยวเยี่ยวราดไว้ก่อนได้เปรียบย่ะ…

    Read the rest of this entry »


    อัมโปะ : ๒๙และ ๓๐

    กรกฎาคม 15, 2007

    อัมโปะ


    29. เราควบคุมสภาพแวดล้อมรอบตัวไม่ได้ บางครั้งจึงต้องพร้อมรับความเสี่ยง

    30. สภาพแวดล้อมรอบตัวเราเป็นสิ่งควบคุมไม่ได้ บางเวลาจึงต้องรอคอย


    [อ่าน อัมโปะ ในฉบับอื่น]  | [สารบัญ – ก้าวฯที่ ๑๕]