อำลา

ตุลาคม 15, 2007

leafterrace.jpg[ระเบียงใบไม้] โดย ธุลิดิน


อำลา

หลายวันมานี้เวลาของฉันผ่านไปอย่างลำบากยากใจ ดวงจิตของฉันวิ่งวนอยู่ระหว่างคำ ‘ย้าย’ กับ ‘ไม่ย้าย’ ไป ๆ มา ๆ อยู่เช่นนั้นจนไม่เลยที่จักหาความสุขสงบได้แม้สักชั่วครู่ยาม

บนความลังเลนั่น ความอึดอัดเกินอั้นฉายวาวอยู่แต่เช้าจนค่ำคืน สำหรับฉันยามนี้..วันเวลาช่างเหมือนใบไม้เหลืองกรอบในสายลมของฤดูใบไม้ร่วงที่พลิ้วพรูอย่างมากมายจนไม่ทันยับยั้งตั้งตัว

ฉันนั่งมองพื้นระเบียงฟากไม้ไผ่ซึ่งบัดนี้ผุกร่อน โครงคานถูกปลวกขึ้นมาทำลายด้วยเห็นเป็นอาหารโอชะ ใช่เพียงระเบียงใบไม้ที่ฉันใช้นั่งอ่าน-เขียนทุกบ่าย แม้ตัวกระท่อมเองก็ไม่อยู่ในสภาพจะใช้การได้อีกต่อไป หากซ่อมแซมก็เหมือนประเคนอาหารจานใหม่ให้บรรดาปลวกเจ้าถิ่น ส่วนการคิดใช้น้ำยาฆ่าปลวกนั้นขออย่าได้หมาย ฉันยังหวังครองชีวิตกับเพื่อนร่วมเกิดแก่เจ็บตายอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย ดำรงชีพโดยวิถีของตนไปด้วยกัน เมื่อไม่คิดกำจัดทำให้ไม่อาจยับยั้งการรุก ฉันกลับต้องเป็นฝ่ายยอมละทิ้งกระท่อมซึ่งสร้างมากับมือ

ฉันไปปัดกวาดกระท่อมเก่าปลายนาที่หลังคามุงด้วยกระเบื้อง หวังใช้คุ้มแดดฝนพอให้ผ่านฤดูพายุลมที่กำลังมาถึงนี้ไปก่อน

แต่นั่นเท่ากับว่าฉันจะต้องตัดใจทิ้งกระท่อมมุงจากที่เคยฝากชีวิตมาหลายปี ทิ้งร่มผู้เฒ่าที่ฉันเคยคุ้นนอนหนุนเงารับลมเย็นอยู่ทุกบ่าย

จะหาที่ไหนสงบสุขได้เท่ากระท่อมใบไม้แห่งนี้ คงไม่มีแล้ว

Read the rest of this entry »


ไอ้เตี้ย (จบ)

ตุลาคม 1, 2007

leafterrace.jpg[ระเบียงใบไม้] โดย ธุลิดิน


ไอ้เตี้ย (จบ)

    ๖.
    ความสุข..คืนวันที่ดี..
    คงเป็นเช่นสายลมชนิดหนึ่งซึ่งพัดผ่านชีวิตเราเป็นระยะ
    พอได้บรรเทาไอร้อนสักครู่ยามจากนั้นก็พัดผ่านไปชีวิตครอบครัวเพื่อนบ้านของฉันผ่านคืนวันเงียบงาม
    ที่อบอวลไปด้วยความสุขสงบ
    ทั้งสองไม่เคยทะเลาะกัน กิจวัตรหมุนเวียนไปตามแสงตะวัน
    อย่างตรงไปตรงมาและตรงเวลา

    ทุกบ่ายฉันจะถือแก้วกาแฟออกมานั่งที่ระเบียง
    ผู้เฒ่าโพธิ์ทะเลแผ่ก้านใบบดไอแดดแต่ไม่บังสายลม
    หนังสือหนึ่งเล่ม..กาแฟหนึ่งแก้ว..กับร่มเงาไม้ยามบ่าย
    เป็นช่วงเวลาดีช่วงหนึ่งของวัน..

    ฉันนั่งมองไก่เตี้ยสองตัวเดินเวียนวนคุ้ยเขี่ยพื้นดิน
    ตัวเดินนำขนสีแดงดำเงางามเป็นมันดกระพื้นจนมองไม่เห็นขา
    ขนหางงอนโค้งงอน หงอนใหญ่สีแดงสดโดดเด่น
    อีกตัวสีขาวปลอดตามต้อย ๆ อยู่ไม่ห่าง

    ฉันคิดถึงชีวิตคู่

    จะสุขเพียงไรหากมีชีวิตคู่ที่อยู่ใกล้กันตลอดเวลา
    ผ่านคืนวันเรียบง่ายไปด้วยกันจนแก่เฒ่า
    หาเลี้ยงชีพด้วยวิธีง่าย ๆ กินน้อยใช้น้อย
    อยู่กับเวลาปัจจุบันอย่างทั้งสอง
    ไม่ต้องเร่งหาเร่งเก็บวิตกกังวลกับอนาคตที่ไม่มีทางรู้ได้เลยว่ามีอยู่จริง
    จนทอดทิ้งปัจจุบัน

    ฉันนั่งอมยิ้มมองทั้งสอง
    คิดขึ้นได้…ลุกขึ้นไปเอาข้าวสารโยนให้พวกมันจิก

    วันเวลาที่ดีคงเป็นเช่นสายลม
    แล้ววันหนึ่งสายลมแห่งความสุขก็พัดพ้นผ่าน

    เย็นวันนั้น..ฉันกลับมาจากข้างนอก
    เห็นไอ้เตี้ยเกาะคอนคอตก
    ทีแรกคิดว่าถูกไก่ชนผู้ใหญ่ตีอีก
    ฉันอุ้มมันขึ้นมาดู ขนยังเงาวาว
    ที่คอมีก้อนกลมใหญ่จนน่ากลัวเหมือนมันกินอะไรเข้าไปแล้วติดคอ
    ฉันรีบเอาไปให้ลุงจิตดู ลุงจิตคลำแล้วทำหน้างงงวย ดูเหมือนว่าแกเองก็ไม่รู้สาเหตุ
    ลุงจิตแนะให้พาไปหาลุงคล้อย
    Read the rest of this entry »


ไอ้เตี้ย (๕)

กันยายน 15, 2007

leafterrace.jpg[ระเบียงใบไม้] โดย ธุลิดิน



ไอ้เตี้ย (๕)

    ๕.
    วันนั้นฉันกลับมาจากข้างนอกเห็นนังเตี้ยเดินอยู่ตัวเดียว
    ฉันมองหาไอ้เตี้ยแต่ไม่เห็นจึงทำเสียงเรียกก๊อก ๆ
    เป็นเสียงที่ใช้เรียกพวกมันมากินข้าวสารที่โปรยให้
    มีแต่นังเตี้ยที่ถลาเข้ามา
    ฉันออกเดินหา
    พบไอ้เตี้ยที่ไม่ใช่ไอ้เตี้ยกองอยู่ในพงหญ้าริมรั้ว
    ที่ว่าไม่ใช่ไอ้เตี้ยเพราะไอ้เตี้ยตอนนี้ไม่มีสภาพเดิมหลงเหลือ


ไอ้เตี้ย (ต่อ..)

กันยายน 1, 2007

leafterrace.jpg[ระเบียงใบไม้] โดย ธุลิดิน


ไอ้เตี้ย (ต่อ..)

    ๔.
    ไม่นานนังเตี้ยเริ่มหายไปปล่อยไอ้เตี้ยเดินจิกโน่นจิกนี่อยู่ตัวเดียว
    ฉันสงสัยออกไปตามหาได้ยินเสียงร้องต๊อก ๆ ของนังเตี้ยดังถี่กระชั้นจึงรีบไปดู
    นังเตี้ยสาละวนเดินไปเดินมาร้องต๊อก ๆ ไม่ได้สนใจไอ้เตี้ยเหมือนก่อน
    อาหารก็ไม่แตะฉันสงสัยมันเป็นอะไร
    ถามลุงจิต
    ลุงจิตบอกว่ามันกำลังจะวางไข่
    ฉันตื่นเต้นทำอะไรไม่ถูก เป็นครั้งแรกในชีวิตที่จะได้พบไก่วางไข่
    ครอบครัวไอ้เตี้ยกำลังจะมีสมาชิกใหม่
    ฉันกำลังจะมีลูกเจี๊ยบเล็ก ๆ เดินจิกโน่นจิกนี่รอบ ๆ กระท่อม แค่คิดฉันก็ยิ้มกริ่ม

    โดยคำแนะนำของเกจินักเลงไก่ชน ฉันหาหญ้าแห้งมาปูในกะละมังพลาสติก
    เอานังเตี้ยลงไปนั่ง

    ฉันหมั่นไปดูนังเตี้ยบ่อย ๆ ส่วนไอ้เตี้ยเอาแต่เดินหาอาหารไม่สนใจภรรยาที่กำลังจะคลอดลูก
    ไม่นานก็มีไข่ฟองแรกออกมา
    ฉันมองด้วยความอัศจรรย์ใจ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันรับความรู้สึกว่าไข่เป็นสิ่งมีชีวิต
    บางครั้งเห็นนังเตี้ยหายไปสักพักก็กลับมานั่งในกะละมังฟางหญ้าใหม่
    มันไข่ออกมาเรื่อย ๆ น่าจะประมาณห้าฟอง

    หลังจากนั้นนังเตี้ยไม่ยอมลุกจากกะละมังอีกเลย
    ลูงจิตบอกว่ามันกำลังฟักไข่

    Read the rest of this entry »


ไอ้เตี้ย

สิงหาคม 15, 2007

leafterrace.jpg[ระเบียงใบไม้] โดย ธุลิดิน


 

ไอ้เตี้ย

๑.

เสียงบัตตาเลี่ยนครางหึ่งเหมือนเสียงปีศาจ
ฉันนั่งมองลุงคล้อย ช่างตัดผมประจำหมู่บ้านกำลังประจง
เคลื่อนมือขึ้นลงไปบนศีรษะลูกค้าอย่างใจเย็น
ฉันมองด้วยความหงุดหงิด รู้ว่าไม่สามารถเร่งแกได้แต่ให้ตายเถอะ!

“เร็วสิลุง ช่วยดูมันหน่อย!”

ลุงคล้อยหันมองแวบหนึ่งแล้วไถบัตตาเลี่ยนต่อ

“เออ…อีกหน่อยเดียวก็เสร็จแล้ว”

Read the rest of this entry »


ปฏิเสธ!

กรกฎาคม 15, 2007

leafterrace.jpg[ระเบียงใบไม้] โดย ธุลิดิน


ปฏิเสธ!

 

“ทำไมไม่ปฏิเสธพวกมัน?” ผู้เฒ่าถามเสียงเครือ

“เอ่อ…” ฉันอึ้งไม่อาจหาถ้อยคำใดที่ตรงกับใจ เสียงผู้เฒ่าถามซ้ำ

“ทำไม?”

“ก็..เอ่อ..”

“ทำไม?”

Read the rest of this entry »


รั้วกระถิน

มิถุนายน 15, 2007

[ระเบียงใบไม้] โดย [ธุลีดิน]

รั้วกระถิน

แรก ๆ แนวรั้วริมคูน้ำมีกระถินอยู่ไม่กี่ต้น
ผ่านฝนไม่กี่ฤดูตลอดแนวคูเต็มไปด้วยต้นกระถิน
ฉันได้อาศัยเด็ดยอดกินกับน้ำพริก
เด็ดฝักอ่อนฝักแก่กินกับแกงส้มแกงไตปลา

.
เริ่มแรกจากไม่รู้สารู้ความ
เดินเข้าไปก็มองเมียงหายอดอ่อนที่หมายตา
หารู้ไหมว่าใกล้ ๆ มีรังมดแดง
โดนมดแดงรุมกัดเข้าหลายครั้งจึงได้รู้จักระมัดระวัง

.
ระวังกระทั่งบนพื้นโคนต้น!

Read the rest of this entry »