นิยายที่ยังเขียนไม่เสร็จ

ธันวาคม 1, 2007

[ฟากฟ้า..ทะเลฝัน] โดย โจนาธาน


นิยายที่ยังเขียนไม่เสร็จ

ชีวิตจริงนั้นยิ่งกว่านิยาย… ประโยคนี้ฉันได้ยินมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า กับนิยายบางเรื่องฉันเฝ้าถามว่าในโลกแห่งความจริงนั้นมันเป็นได้ไปได้ไหม?… มันจะน้ำเน่ายิ่งกว่านิยายหรือไม่?…

ความจริงของชีวิตในบางครั้งฉันก็ว่ามันยิ่งกว่านิยาย ยิ่งกว่าเพราะว่านิยายเรื่องหนึ่งตัวละครอาจไม่เคยหรือได้เป็นอย่างฉัน และบางครั้งฉันเองก็คิดว่าชีวิตของฉันคงไม่มีวันเหมือนนิยายเรื่องนั้นๆอย่างแน่นอน แต่ก็นั่นละ… ความคิดนั้นคงเป็นเพียงความเย้ยหยันตัวละครที่ประสบ ใช่สิ! ฉันคิดเช่นนั้นได้เป็นเพียงเพราะฉันไม่ใช่ตัวละคร และก็ไม่มีความรู้สึกร่วมกับตัวละครเหล่านั้นเลย

ฉันได้แต่นั่งวิพากษ์พลางมองถึงต้นเหตุของปัญหาที่ตัวละครถูกกำหนดโดยผู้ประพันธ์ ซึ่งเปรียบเสมือนพระเจ้าที่ได้ลิขิตชีวิตของเขา… ฉันผู้ซึ่งเป็นคนเฝ้ามองกลับคิดหาหนทางแก้ไขปัญหาออกได้ เพียงเพราะฉันไม่ใช่ตัวละครตัวนั้น ไม่ใช่ผู้ประสบปัญหาหรือความทุกข์นั้นๆ ซึ่งที่สุดแล้วฉันเองก็ไม่ได้มีความรู้สึกรู้สมใดๆร่วมด้วยเลย… ไม่ว่าจะเป็นทั้งสุขหรือทุกข์ ฉันเป็นเพียงผู้เฝ้ามอง เรื่องดังกล่าวมันใช่เรื่องของฉัน–ก็เท่านั้น

หากแต่เมื่อวันหนึ่งชีวิตฉันกลับเหมือนตัวละครในนิยาย และดูเหมือนว่าจะเป็นเสียยิ่งกว่า เมื่อนั้นฉันกลับอิจฉาชีวิตของตัวละครที่ไม่ประสบความทุกข์เหมือนฉัน… หลายครั้งสุดท้ายบั้นปลายในตอนจบพวกเขายังได้คลี่คลายปัญหานั้น ๆ ได้ และหลายครั้งนั้นค่อนข้างดี ด้วยว่า… อย่างที่บอกว่า ชีวิตของพวกเขาต่างล้วนถูกกำหนดโดยผู้ประพันธ์ ส่วนชีวิตจริงของฉัน ใครเล่า? ใครเป็นผู้กำหนด โชคชะตาฉันเล่าใครเป็นผู้ลิขิต?… ใครเล่าเป็นผู้ประพันธ์และกำหนดชีวิตของฉัน?

ฉันไม่เคยเชื่อเรื่องพรหมลิขิต ฉันคิดมาตลอดเวลาว่า ฉันนั้นต่างหากที่เป็นผู้ขีดเขียนชีวิตของฉันเอง ฉันเลือกทางเดินของฉันเอง ฉันคิดเช่นนี้เพียงเพราะฉันไม่เคยเชื่อในคำบงการของผู้ใด เชื่อในสิ่งที่เขาคอยบอก คอยสั่งให้ทำโน่นทำนี่… ฉันไม่เคยเลยจริง ๆ –ไม่เคย

ฉันสามารถเลือกหนทางเดินได้ เลือกทางดีได้ และเลือกทางเลวได้เช่นกัน

ทางเดินทั้งสองทางฉันล้วนเคยเดินผ่านมาแล้วทั้งสอง สำหรับทางเลวนั้น มันไม่สำคัญหรอกว่า ไม่สำคัญที่จะถามว่า ฉันเดินเข้าไปในเส้นทางนั้นทำไม?… มีใครบ้างไหมเล่าที่คิดหาคำตอบให้กับตนเองได้ ไม่สำคัญเท่าว่า เมื่อเดินเข้าไปแล้วรู้ว่าไม่ดีก็เดินกลับออกมาเสียเท่านั้น

สุดท้ายแล้วตัวฉันเองใช่ไหม? ที่ขีดเขียนชีวิตของฉันเอง

ฉันไม่ใช่พรหม แต่ฉันคือพรหม?!

ชีวิตจริงนั้นยิ่งกว่านิยาย เป็นนิยายชีวิตจริงของฉัน และเมื่อเอาชีวิตฉันไปเขียนเป็นนิยายก็ย่อมไม่ใช่นิยายชีวิตของคนอื่น เพราะเราต่างเป็นตัวละครที่มีรายละเอียดปลีกย่อยของปัญหาที่ประสบแตกต่างกัน

ชีวิตจริงไม่ใช่นิยาย แต่นิยายเขียนขึ้นจากชีวิตจริงของเรา

ทุกวันชีวิตของฉันล้วนเป็นนิยายในหนึ่งหน้าของหนึ่งวันทุกๆวัน–ที่ยังไม่รู้ตอนจบ ·

ด้วยความรัก
สิงหาคม ’๔๙


kaawss.jpg[อ่าน ฟากฟ้า..ทะเลฝัน ในฉบับอื่น] | [สารบัญ ก้าวฯที่ ๒๔]


คำถามประจำวัน

พฤศจิกายน 15, 2007

[ฟากฟ้า..ทะเลฝัน] โดย โจนาธาน


คำถามประจำวัน

“ฉันไม่เห็นพี่ชายขีดเขียนงานมาหลายวันแล้ว, ทำไมไม่เขียน?” เด็กน้อยเอ่ยถามฉันตามประสาช่างสังเกต

“มันกงการอะไรของเธอถึงมาถามฉันเล่า” รู้สึกผิดหวังในตัวเขาครามครันที่มาทำลายสมาธิในการอ่านหนังสือ

“อ้าว…นี่ถามเพราะว่าใส่ใจนะ, ถามไม่ได้หรือ?”

“ฉันจะบอกอะไรให้เธออย่างหนึ่งนะ, บางครั้งคนเราน่ะมันไม่จำเป็นต้องทำอะไรซ้ำซากอยู่เสมอไปหรอก” ฉันลุกเดินจากเปลญวนใต้ต้นขนุนเข้าที่พัก หยิบบรั่นดีที่อิงแอบหลังเครื่องพิมพ์ กระดาษยังคงคาค้างว่างเปล่าอยู่อีกครึ่ง

“แต่พี่ชายกินเหล้า, ซ้ำซาก” เขาว่า

“สักวันเธอจะไม่เห็นฉันกินมัน สักวันเธอเมื่อเธอเห็นฉันนั่งพิมพ์งานด้วยนิ้วพริ้วไหว เธอก็จะต้องถามฉันอีกละสิว่า ไม่เห็นพี่ชายกินเหล้า เฮอะ!” ฉันชี้หน้าเขาทั้งขวดเหล้าที่อยู่ในมือ “เธอน่ะชอบถามคำถามซ้ำซาก!”

Read the rest of this entry »


มากมายในความคิดถึง

ตุลาคม 15, 2007

[ฟากฟ้า..ทะเลฝัน] โดย โจนาธาน


มากมายในความคิดถึง

มีอะไรหลายอย่างที่ฉันอยากพรั่งพรูออกมาเป็นคำพูดให้ใครสักคนได้ฟัง-โดยเฉพาะกับใครคนนั้นที่เป็นส่วนหนึ่งในความรู้สึกหลากหลาย

อย่างที่ฉันเคยคิดไว้ก่อนหน้าว่าไม่ควรบากหน้าไปพบปะ-ด้วยความรู้สึกว่าบางอย่างมันได้เปลี่ยนแปลงไปบ้างแล้ว

ใครคนนั้นที่ฉันคิดว่าเป็นคนที่รัก เชื่อใจ ไว้ใจอย่างสนิทใจ-ฉันเคยเชื่ออย่างนั้น แม้ว่าวันนี้ก็ยังเชื่อ ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่มันทำลายความรู้สึกนั้นให้คลอนแคลนลงไป

ฉันนั่งคิดคำนึงกับคำถามที่ว่า มีใครบ้างที่จริงใจและรักเราชั่วนิรันดร?-ชั่วที่ชีวิตฉันยังคงอยู่

หนึ่งในนั้นอาจเป็นพ่อกับแม่ และแน่ละ ฉันยังคงมั่นใจว่าหนึ่งในนั้น คือเธอ-คนรักของกันและกัน

Read the rest of this entry »


ก่อนอาหารมื้อเย็น

กันยายน 1, 2007

[ฟากฟ้า..ทะเลฝัน] โดย โจนาธาน


ก่อนอาหารมื้อเย็น

“เมื่อไหร่เราถึงจะรวย?…” เด็กน้อยถามขณะฉันเด็ดใบชะอม หวังชุบไข่ทอดกินเป็นมื้อเย็นกับปลาทอด

“เธอจะเล่นทายคำถามวันละข้อกับฉันรึไง” ฉันนึกสงสัยที่ว่าหมู่นี้อยู่ดี ๆ ระหว่างความเงียบงันเขาจะเอ่ยถามอะไรบางอย่างฉันขึ้นมา

ดูเหมือนกับว่า คำถามแต่คำถามนั้นมันจะผูกพันอยู่กับเขา

“เปล่าเล่น-เป็นการบ้านของฉัน”

“อ้อ-ครูเธอถามงั้นรึ เธอถามครูด้วยหรือเปล่าล่ะว่าตีความหมายคำว่ารวยไว้อย่างไร”

เด็กน้อยสั่นหัว-แปลความหมายได้ว่าไม่ได้ถาม

Read the rest of this entry »


คำถามโง่ ๆ

สิงหาคม 15, 2007

[ฟากฟ้า..ทะเลฝัน] โดย โจนาธาน


คำถามโง่ ๆ

“ฉันมันก็แค่คนโง่ ยังไม่ฉลาดพอที่จะหลอกตัวเองได้หรอกว่าเป็นคนฉลาด”

ฉันพูดเปรยๆ ภายหลังเขา-เด็กน้อยถามคำถามบ้า ๆ นั่นกับฉัน, ความจริงมันไม่บ้านักหรอก ฉันเพียงแต่ขี้เกียจควานหาคำตอบ ฉันไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะนึกคิดถึงสิ่งใดก็เท่านั้น

อะไรนะ ที่เขาถามฉันว่า พี่ชายรู้มั้ยว่า พยัญชนะตัวอะไรที่โง่ที่สุด?

มันน่าตอบไหมล่ะ?… กับห้วงยามอารมณ์ที่ฉันนึกคิดสิ่งใดไม่ออก แม้แต่หน้าที่การงานที่ฉันต้องทำ-ที่ฉันต้องเขียน

Read the rest of this entry »


ณ ห้วงกาลเวลาหนึ่ง

สิงหาคม 1, 2007

[ฟากฟ้า..ทะเลฝัน] โดย โจนาธาน



ณ ห้วงกาลเวลาหนึ่ง

ความเปลี่ยนแปลงเป็นนิรันดร์…

มีอะไรในโลกนี้บ้างหนอที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ทั้งวัตถุและสิ่งสมมุติ ทั้งนามธรรมและรูปนาม-มีอะไรไม่เปลี่ยนแปลง

กระทั่งแม้จิตใจของคน-ของฉัน ทุกขณะเสี้ยววินาทีมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ทุกขณะ แม้แต่ยามหลับยังมีการฝัน การฝันในขณะที่หลับไหลคือไม่หยุดนิ่งของสมอง หากไม่ฝันล่ะ ไม่ฝันใช่ว่าไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง ร่างกายกำลังเปลี่ยนเดินทางไปในทางเสื่อมถอย จากเล็ก โต และย้อนกลับไปยังที่มาแห่งชีวิต

ชีวิตเกิดมาจากไหน และกำลังเดินไปสู่แห่งหนไหน?…

Read the rest of this entry »


หนึ่งฉากของความสัมพันธ์

กรกฎาคม 15, 2007

[ฟากฟ้า..ทะเลฝัน] โดย โจนาธาน



หนึ่งฉากของความสัมพันธ์

ฉันยังคงมีชีวิตที่ราบเรียบไปในแต่ละวัน ไม่ได้คิดไม่ได้เขียนเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้เธอฟังด้วยว่าไม่อยาก– หลายวันฉันอยู่อย่างสงบ ไม่ทุรนทุรายนักหรอกเพียงแค่รับรู้ว่าเธอยังคงอยู่ข้าง ๆ ฉัน

แต่วันนี้มีเรื่องบางเรื่องที่อดเก็บเอาไว้โดยไม่เล่าให้เธอฟังไม่ได้

มันก็เป็นทุกเช้าที่ฉันจะย้ายร่างมานั่งที่ริมทะเล มองฟ้ามองน้ำนึกคิดไปเรื่อยเปื่อยตามเรื่องตามราว เด็กน้อยเห็นฉันแล้วรี่เข้ามา-เหมือนทุกครั้งที่เขาเห็นฉันนั่นละ

เขานั่งลงข้างฉัน เหลียวหน้าแลหลังลอกแลก ๆ

“มองหาอะไร…” ฉันถามเขาแผ่วเบาในขณะที่สายตายังจ้องมองไปเบื้องหน้า

“พี่ชายไม่กินเหล้าแล้ว?”

เออ, ดูเขาถามฉันสิ แทนที่จะถามสารทุกข์สุขดิบ กินข้าวหรือยัง? หรือจะอะไรก็ตามแต่…

“มันหมดแล้วต่างหาก”

“ไม่ซื้อใหม่ล่ะ?”

“ทำไม, ซื้อทำไม เธออยากกินหรือ”

“เปล่า แค่สงสัยว่าทำไมพี่ชายไม่ดื่ม”

Read the rest of this entry »