ชวนเที่ยวงานแฟร์ ร่วมกันดูแลสังคม

กันยายน 1, 2007

[คอลัมน์ธรรมดา] โดย นารินทร์ ทองดี


ชวนเที่ยวงานแฟร์ ร่วมกันดูแลสังคม

ด้วยสภาพอากาศที่ร้อนจัดชนิดที่พูดเป็นภาษาปากได้ว่าร้อนตับแลบ ผมจึงตัดสินใจมุดลงสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน หาทำเลเหมาะ ๆ เพื่ออ่านหนังสือรอให้ถึงเวลานัด แม้จะกระดากใจนิดหน่อยตรงที่เลือกแก้ปัญหาเฉพาะหน้าแบบคนเมืองทั่วไป แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ ด้วยว่าร่มไม้กลางสวนสาธารณะที่แวดล้อมด้วยตึกสูงกรุกระจกนั้นไม่อาจทำให้ผมรู้สึกเย็นได้ ผมจึงหันหน้าเข้าหาเครื่องปรับอากาศ และเครื่องปรับอากาศสาธารณะที่ใกล้ที่สุดก็คือเครื่องปรับอากาศภายในสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน

อากาศภายในสถานีแม้จะไม่เย็นฉ่ำชื่นใจเหมือนภายในห้างสรรพสินค้า แต่ก็ช่วยให้ผมรู้สึกคลายร้อนได้บ้าง แต่ทั้งนี้ก็ต้องห้ามใจอย่าเอาใจใส่กับอาการเร่งรีบของผู้โดยสารคนอื่น ๆ เพราะบ่อยครั้งที่ผมรู้สึกว่าอาการเร่งรีบของคนอื่นนั้นทำให้ผมรู้สึกร้อน ความรู้สึกร้อนในที่นี้คือร้อนใจนะครับ รถไฟฟ้านี่เขาสร้างมาเพื่อตอบสนองต่อความเร่งรีบของคนเมือง มันเป็นไปได้ยากที่เราจะมาเอื่อยเฉื่อยในขณะที่คนอื่นเขาต่างกรูขึ้นกรูลง แต่ในวันนี้ผมเอื่อยเฉื่อยเรื่อยเปื่อยอยู่ในสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินก็เพื่อฆ่าเวลา ดังนั้นจึงพยายามไม่สนใจผู้คนรอบข้าง ทันทีที่เปิดหนังสือ โลกของผมก็อยู่ตรงนั้น

Read the rest of this entry »

Advertisements

เยี่ยมบ้านคึกฤทธิ์

สิงหาคม 1, 2007

[คอลัมน์ธรรมดา]



เยี่ยมบ้านคึกฤทธิ์

เราไปถึงบ้านเลขที่ ๑๙ ซ.พระพินิจ สาทรใต้ แขวงทุ่งมหาเมฆ เขตสาทร ในเวลาราว ๆ บ่ายโมงกว่าของวันอาทิตย์ที่ ๑๕ กรกฎาคม ที่ผ่านมา ขณะที่เมฆกำลังครึ้มฟ้าและมีเม็ดฝนเปาะแปะลงมาให้คลายร้อน ใต้หลังคาศาลาหลังแรกสุด ซึ่งอยู่ทางขวามือของถนนลาดยางที่ทอดยาวเข้าไปภายในบริเวณบ้าน คือจุดแรกที่เราเข้าไปเพื่อรับรอยยิ้มทักทายจากเจ้าหน้าที่ “กองทุนบ้านม.ร.ว.คึกฤทธิ์”

ความคิดแรกสุดที่ผมมีหลังจากที่ตัดสินใจกลับมาร่วมงานกับทีมงาน ก้าวรอก้าว อีกครั้งก็คือ การเขียนสกู๊ปพิเศษ โดยวางคอนเซ็ปต์ไว้กว้าง ๆ ว่า จะหาโอกาสไปสัมภาษณ์และเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับบุคคล หรือกลุ่มบุคคลธรรมดา ๆ ที่เราเห็นว่าไม่น่าจะธรรมดา ซึ่งถ้าพิจารณาให้ถึงที่สุดแล้วจะเห็นว่าบุคคลหรือกลุ่มบุคคลดังกล่าวมีหลากหลายและปรากฏให้เห็นอยู่ทั่วไปในสังคม และถ้าจะว่าถึงเฉพาะในเขตกรุงเทพฯและปริมณฑล ผมก็คิดว่าผมคงมีเรื่องให้เขียนทั้งชาติไม่รู้หมด ยกตัวอย่างเช่น ในขณะที่นิตยสารส่วนใหญ่มุ่งนำเสนอดารานักร้องจากต่างประเทศ ผมก็จะบ่ายหน้าเข้าไปยังโรงลิเกที่ตั้งอยู่ข้างศาลเจ้าสักแห่ง เพื่อสัมภาษณ์หัวหน้าคณะลิเกว่า เขา “อยู่ได้อย่างไร” ในสภาวะที่ผู้เสพสิ่งบันเทิงส่วนใหญ่ต่างหันหลังให้เขาแล้ว

แต่นี่เป็นแค่ความคิดนะครับ ยังไม่ทันได้ลงมือทำอะไร ความคิดใหม่ก็ผุดขึ้นมาตามประสาคนคิดมาก เท่าที่ทราบคอนเซ็ปต์ของทีมงานก้าวรอก้าว ก็คือ นิตยสารออนไลน์เล่มนี้ จะเน้นอะไรเกี่ยวกับ “วรรณกรรม”เพื่อให้สมกับจุดกำเนิดของเราที่เริ่มมาจากการรวมกลุ่มของคนที่ชอบอ่านวรรณกรรม ซึ่งได้รวมตัวกันขึ้นจากเว็บบอร์ดของนักเขียนที่ถือได้ว่าเป็นบุคคลสำคัญของวงการวรรณกรรมไทย

เมื่อวรรณกรรมคือสิ่งสำคัญที่สุด เราจึงคิดว่าคงจะเป็นการดีไม่น้อยถ้าจะเปิดปฐมบทแห่งคอลัมน์นี้ด้วยเรื่องราวของบุคคลสำคัญแห่งวงการวรรณกรรมไทยผู้ล่วงลับไปแล้วท่านนี้ ศาสตราจารย์ พลตรี หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช

Read the rest of this entry »