บทบรรณาธิการ ๒๔

[บทบรรณาธิการ]


ใต้ร่มเงาไม้-ใต้เงาความคิด
บทบรรณาธิการ

ก้าวฯในหลืบมองของข้าพเจ้า

วันเวลากว่าสามร้อยหกสิบห้าวันหาได้น้อย
เป็นวันเวลาที่เราพบกันทุกวัน
ช่วงไหนเวลาใดใครคนหนึ่งขาดหายไป
หัวใจเป็นต้องร้องเรียกหาออกมาเป็นภาษาอักษร
ไม่ว่าจะเป็นด้วยบทกลอน บทความ คำทักถามหา หรือเรื่องสั้น
เมื่อสหายเยี่ยมหน้ามาด้วยงานเขียนก็หายใจโล่งอก
รู้ว่าที่หายไปนั้นใช่เป็นด้วยเจ็บป่วย หรือโลกร้ายคุกคาม
หากแต่เป็นด้วยเก็บนิ้วเก็บตัวเขียนอักษร

หลายสิ่งหลายอย่างหาได้ถูกสร้างโดยจิตเจตนา
กลับก่อตัวขึ้นมาด้วยวันเวลาที่เพิ่มขึ้น

ชั่วขณะลมหายใจนี้ เพียงได้ดำรงชีวิตอยู่ในที่อากาศบริสุทธิ์
ห่างไกลจากรัก โลภ โกรธ หลง ของผู้คน
ข้าพเจ้านับว่าพบความพอใจอย่างเพียงพอแล้ว

ก้าวฯสำหรับข้าพเจ้าหาได้เป็นสิ่งใด!
เป็นสามร้อยหกสิบห้าวันที่ผ่านมา
ก้าวฯเกิดมานานแล้ว!
เกิดพร้อมการเขียน-อ่านร่วมกันของชาวหนอน

เพียงครั้งนี้เราเฟ้นมองหาลู่ทางที่จะช่วยกันพัฒนาตัวเองให้เร็วขึ้น
ปรับจังหวะก้าวไปสู่ถนนนักเขียนให้หนักแน่นขึ้น ชัดเจนขึ้น!

เราต้องการใครสักคนหรือหลายคนที่มีสายตาคมกล้า
เพียงพอที่จะคัดแยกก้อนกรวดออกจากกองข้าวสารของเรา
ไม่เช่นนั้นเรายังคงหุงต้มก้อนกรวดโดยไม่รู้ตัวไปอีกเนิ่นนาน

เส้นทางจากถนนอักษรอินเตอร์เน็ตไปสู่ถนนอักษรบนเยื่อกระดาษนั้น
ต้องการผู้มีประสบการณ์ผ่านถนนอักษรแห่งเยื่อกระดาษชี้แนะ
เพื่อปรับจังหวะก้าวเดิน เปลี่ยนฝีเท้าให้เหมาะสมกับสภาพถนนที่แตกต่าง

สำหรับเหล่าหนอนนักหัดเขียนที่เอาฝันลม ๆ แล้ง ๆ
มาหล่อเลี้ยงลมหายใจ เขาก็มีความสุขของเขาไป
เพราะการได้ฝันก็นับเป็นความสุขสมหวังแล้ว
แต่สำหรับหนอนนักหัดเขียนที่เอาจริงเอาจังต่อการมุ่งมั่น
ที่จะเลี้ยงลมหายใจด้วยตัวอักษรบนแผ่นกระดาษ
หวังสำแดงตัวตนในผู้คนประจักษ์ในบรรณพิภพ

นั่นไม่ใช่ความฝัน!
แต่เป็นชีวิต!
เป็นลมหายใจ!

เป็นลมหายใจที่บางครั้งเราต้องยอมแลกด้วยอะไรต่อมิอะไรมากมาย
ยอมทุ่มเทจนสุดแรงกายใจ
แม้ถึงวันที่เราก้าวเดินไปบนเส้นทางที่เราหมายมั่น
เรายังคงทุ่มเทสร้างงาน

เพราะนั่นคือชีวิต! คือลมหายใจ!

ไม่ต้องรอวันนั้น!
วันนั้นเป็นเช่นไร?
วันนี้ก็ต้องเป็นเช่นนั้น!

เราเขียนอย่างไม่หยุด
เราพัฒนาแก้ไขปรับปรุงอย่างไม่ยอมยั้ง

การก้มมองตัวเองย่อมไม่อาจมองได้อย่างถ้วนทั่วแจ่มชัด
จะเป็นการดีหากเรามีกัลยาณมิตรแห่งการขีดเขียน
เป็นกระจกเงาสะท้อนไปบนเส้นทางที่ก้าวเดิน

นั่นคือก้าวฯ!

ก้าวฯในหลืบมองของข้าพเจ้า
ก้าวฯที่หาใช่กลุ่ม หาใช่นิตยสาร

แต่เป็นการแลกเปลี่ยนคำแนะนำกัน
ปรึกษากันของผองเพื่อนนักหัดเขียนที่มั่นหมาย
เดินบนเส้นทางอักษรแห่งเยื่อกระดาษอย่างเอาจริงเอาจัง

ก้าวฯไม่มีตัวตนสำหรับข้าพเจ้า
จะมีก้าวฯ หรือไม่มีก้าวฯ ข้าพเจ้าก็ยังอยู่กับเหล่าท่าน
ยังเกาะบ่า เกาะไหล่ร่วมเดินทางไปกับสหาย
ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
ด้วยความหวังที่สักวันจะยื่นมือสัมผัสแสดงความยินดี
เมื่อสหายก้าวขึ้นสู่ถนนนักเขียนที่ตั้งใจ

สหายที่เคารพรัก

เราพบกันแล้ว! มีกันและกันอยู่แล้ว!

ด้วยจุดหมายปลายทางนั้นยิ่งใหญ่นัก
ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะยอมให้รอยฟกช้ำที่ปลายนิ้วเท้า
มาทำร้ายความรู้สึกสนุกในการเดินทาง…ของเรา

ด้วยรักและคารวะ


[อ่าน บทบรรณาธิการ ในฉบับอื่น] | [สารบัญ ก้าวฯที่ ๒๔]

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: