คำถามประจำวัน

[ฟากฟ้า..ทะเลฝัน] โดย โจนาธาน


คำถามประจำวัน

“ฉันไม่เห็นพี่ชายขีดเขียนงานมาหลายวันแล้ว, ทำไมไม่เขียน?” เด็กน้อยเอ่ยถามฉันตามประสาช่างสังเกต

“มันกงการอะไรของเธอถึงมาถามฉันเล่า” รู้สึกผิดหวังในตัวเขาครามครันที่มาทำลายสมาธิในการอ่านหนังสือ

“อ้าว…นี่ถามเพราะว่าใส่ใจนะ, ถามไม่ได้หรือ?”

“ฉันจะบอกอะไรให้เธออย่างหนึ่งนะ, บางครั้งคนเราน่ะมันไม่จำเป็นต้องทำอะไรซ้ำซากอยู่เสมอไปหรอก” ฉันลุกเดินจากเปลญวนใต้ต้นขนุนเข้าที่พัก หยิบบรั่นดีที่อิงแอบหลังเครื่องพิมพ์ กระดาษยังคงคาค้างว่างเปล่าอยู่อีกครึ่ง

“แต่พี่ชายกินเหล้า, ซ้ำซาก” เขาว่า

“สักวันเธอจะไม่เห็นฉันกินมัน สักวันเธอเมื่อเธอเห็นฉันนั่งพิมพ์งานด้วยนิ้วพริ้วไหว เธอก็จะต้องถามฉันอีกละสิว่า ไม่เห็นพี่ชายกินเหล้า เฮอะ!” ฉันชี้หน้าเขาทั้งขวดเหล้าที่อยู่ในมือ “เธอน่ะชอบถามคำถามซ้ำซาก!”

“อ้าว…ตกลงว่าฉันถามไม่ได้, งั้นฉันไม่ถามละนะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ถามอะไรพี่ชายแล้ว”

“ถ้าเธอไม่ถาม เธอก็เป็นใบ้เรอะ, ไฮ้ มานี่มาพูดกันให้รู้เรื่อง อย่ามาทำเป็นงอน เธอเป็นผู้ชายนะ จะมางอนเหมือนผู้หญิงน่าเกลียดตาย”

“ไม่จำเป็นหรอก ผู้ชายผู้หญิงมันก็น้อยใจได้เหมือนกันนั่นแหละ” เขาหยุดเท้าที่กำลังจะก้าวลงจากที่พัก ออกไปทางชายหาด

“เรอะ! หมายความว่าเธองอน?”

เขาหันขวับกลับมา “พี่ชายอย่ากวนประสาทได้ไหม?”

ไม่ว่าเปล่า ชี้หน้าคาดโทษฉันเสียด้วย

“อ้อ จะว่าฉันกวนส้นเท้าเธอใช่ไหมนั่น?” ฉันเดินกลับไปยังเปลญวน

อันที่จริงฉันตั้งใจว่าจะไม่แตะเหล้าเลยวันนี้ แต่ก็เพราะเขานั่นแหละหากไม่เข้ามาขัดจังหวะ

“เธอนั่นแหละ ทำให้ฉันต้องเดินไปคว้ามันมา” ฉันชูขวดเหล้า “แต่ฉันมันเลวเองต่างหาก ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก มานี่สิ ใจคอจะกลับบ้านจริง ๆ หรือไง เด็กน้อยผู้ทระนง”

“อย่าตบหัวแล้วลูบหลังสิ, ทำไมพี่ชายไม่ขอโทษฉันตรง ๆ ล่ะ อ้อมค้อมทำไมกัน ผู้ใหญ่เป็นอย่างนี้ทุกคนมั้ยนี่ อย่างนั้นฉันขอเป็นเด็กตลอดไปดีกว่า”

“ถ้าเธอไม่อยากเป็นแบบนี้ก็ไม่จำเป็นนี่, ไม่จำเป็นต้องเป็นเด็กตลอดไป อย่างนั้นเขาเรียกไม่โต” ฉันถอนใจหวังว่าเขาคงเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด สักนิดก็ยังดีละ

“เมื่อไหร่พี่ชายจะเขียนงาน?” เขานั่งลง หยิบยาเส้นมามวนใบจาก “นี่ แม่ให้เอามาให้พี่ชาย”

“เธอมวนมันเป็นเรอะนั่น!”

“ของกล้วย ๆ ฉันมวนให้พ่อให้ปู่เสมอละ, พี่ชายมวนไม่เป็น?” เขาเลิกคิ้ว มุมปากเผยอยิ้มเหมือนผู้กำชัยชนะ

“เยี่ยมนี่, เธอเคยสูบมันไหม?”

“เคย ก็แค่ลองนะ ฉันไม่ชอบ”

“สักวันเธออาจชอบ”

“ให้มันถึงวันนั้นก่อนเถอะน่า, พี่ชายยังไม่ตอบฉัน”

“อะไร”

“เมื่อไหร่จะเขียนงาน”

“เมื่อเธอเลิกมากวนใจฉัน”

“กวนใจ?”

“เออสิ ที่เธอเห็นฉันนั่งนอนอ่านหนังสือนี่น่ะ รู้มั้ยฉันกำลังทำงานงานเขียน”

“พี่ชายบ้าหรือเปล่า ฉันไม่เข้าใจ เห็นอ่านแต่บอกว่าเขียน?”

“ทุกอย่างที่ฉันอ่านเป็นข้อมูลที่ฉันจะเอาไปเขียน ทำไม นักเขียนใช่ว่าแต่จะนั่งเขียนหรอกนะ ฉันเคยบอกเธอบ้างไหมนี่”

“เคย, อ่าน คิด เขียน”

“แต่ฉันอ่านได้น้อย คุยมากกว่าเขียนเสียอีก เพราะเธอชอบถามฉัน”

“แต่ฉันชอบคุยกับพี่ชาย อีกหน่อยฉันจะเขียนบ้าง”

“เขียน? เรื่องฉันหรือเปล่า อย่าบิดเบือนนะ อ้อ แล้วอย่ายกย่องด้วย”

“ฉันจะเขียนว่า ‘พี่ชายเป็นนักเขียนขี้เหล้า’ ดีไหม?”

“เรื่องของเธอสิ”

“เอาละ ฉันกลับบ้านดีกว่า พี่ชายจะได้อ่านหนังสือต่อ” เขาลุกขึ้นเดินจากไป

“เดี๋ยว! ฝากขอบคุณในไมตรีจิตของแม่เธอด้วย”

“อะไรนะ อะไรจิต ๆ”

ให้ตายสิ ทำไมเขาชอบถามนักนะ เอาไว้คราวหน้าแล้วกันฉันจะบอกเขาว่ามันหมายถึงอะไร

“ขอบใจนั่นแหละ”

เขาเดินลับตาไป

มีเพียงสายลมเสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งแทรกประกอบเหมือนเดิม

พรุ่งนี้เขาจะเห็นฉันเขียนหนังสือ เมื่อนั้นเขาจะไม่รบกวนถามอะไรฉันเลย นอกจากนิ่งเงียบอ่านหนังสือ

ไม่มีอะไรซ้ำซากอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันนักหรอก แม้แต่คำถามของเด็กน้อย ·

ด้วยความรักฯ
พ.ย. ๕๐


kaawss.jpg[อ่าน ฟากฟ้า..ทะเลฝัน ในฉบับอื่น] | [สารบัญ – ก้าวฯที่ ๒๓]

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: