Coffee Brake

[Coffee Brake]


“ท้ายที่สุดผมคิดว่าชีวิตที่จะให้ความสงบคือชีวิตที่ไม่มีจุดหมายกดทับ  ไม่มีอุดมคติมาเป็นเครื่องร้อยรัด แต่เป็นชีวิตที่มีมรรควิถีเหมือนอย่างที่เต๋าสอนไว้  แม้แต่คำว่าเต๋าก็แปลว่า ‘วิถี’ เท่านั้นเอง  ชีวิตแบบเต๋าก้าวพ้นทวิภาวะ  เหมือนน้ำที่ไหลลงจากยอดเขา  เจอก้อนหินก็เลี้ยว  เจอทุ่งหญ้าก็ไหลช้าลง ไม่ติดรูปแบบตายตัว แปรรูปไปตามภูมิประเทศที่ไหลผ่าน  เป็นหนึ่งเดียวกับภูเขาและท้องทุ่ง แต่ก็คงความเป็นสายน้ำซึ่งไหลไปเรื่อย ๆ ไม่หยุดยั้ง จนกว่าจะถึงปลายทางคือมหาสมุทร  ปลายทางอย่างมหาสมุทรนี่เราอย่าเรียกว่า ‘จุดหมาย’ เลย  เพราะมันไม่ใช่จุดหมายทางอัตวิสัย หากเป็นปลายทางของสายน้ำที่จะคืนสู่บ้านเกิดดั้งเดิมของตน

“เพราะฉะนั้นผมจึงเคยเขียนว่า แต่ละก้าวที่คุณก้าวไป มันสำคัญกว่าจุดหมาย  คุณเป็นหนึ่งเดียวกับก้าวนั้นหรือเปล่า  หากคุณเป็นหนึ่งเดียวกับก้าวนั้น วันนี้คุณพบตัวเองแล้ว  แต่ละนาทีที่ผ่านไปก็ครบถ้วนแล้ว  แต่ถ้าคุณขัดแย้งกับปัจจุบันขณะของคุณอยู่ตลอดเวลา  ตัวทำอย่างหนึ่ง  ใจอยากทำอีกอย่างหนึ่ง  คุณจะมีแต่ความทุกข์  นั่นคือชีวิตของคนในโลกปัจจุบัน”

.

จากภาคผนวก วันที่ถอดหมวก : เสกสรรค์ ประเสริฐกุล
(ปาจารยสาร : ตุลาคม-พฤศจิกายน ๒๕๔๙)


kaawss.jpg[อ่าน Coffee Brake ในฉบับอื่น] | [สารบัญ – ก้าวฯที่ ๒๓]

Advertisements

One Response to Coffee Brake

  1. สวรรค์เสก พูดว่า:

    สาธุ ครับอาจารย์

    “การสนทนาธรรมตามกาลเป็นมงคลอันสูงสุด”
    ด้วยพุทธพจน์บทนี้เป็นปฐม กระผม ลูกศิษย์สอ จึงขอคุยด้วยคน

    ผมว่า การที่คนเราจะเป็นคนเต็มคนได้นั้น หากไม่มีจุดหมายซะเลยมันฟังดูเรื่อยเปื่อยกระไรอยู่นะครับ และการไหลลงของสายน้ำแบบเต๋านั้น ฟังดูเลื่อนเปื้อนและไร้หลักการพิกล แม้จะสรุปสุดท้ายว่า ปลายทางของสายน้ำคือการกลับคืนสู่บ้านเกิดของตนก็ตาม

    สำหรับผมแล้ว ก้าวที่ย่างไปจะสำคัญไม่ได้หรอกครับ ถ้าไม่มีจุดหมายที่ถูกต้องและแน่นอน ชัดเจน เอาเถิดครับ ลองดูก็ได้ แม้จะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับตัวเองก็เถอะ แต่ถ้าไม่มีจุดหมายที่ถูกต้องแน่นอน และยังไม่แน่ใจว่าจะก้าวไปไหน? ไปเพื่ออะไร? แล้วมันจะมีประโยชน์อันใดกับการเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับการก้าวไปนั้น

    สำหรับผม “จุดหมายสำคัญที่สุด” และต้องเป็นจุดหมายที่ถูกต้องด้วย เมื่อใดคุณมีเป้าหมายที่ชัดเจน เมื่อนั้น แม้คุณจะเหน็ดเหนื่อยทุกข์ยากกับการป่ายปีน ร้อนรนบนเส้นทางนั้น กระทั่งไหลเลียบเลาะตามโขดหินลงไปผ่านวังน้ำวน หรือได้รับการปนเปื้อนจากมลพิษใดๆ มันเป็นการง่ายที่คุณจะย้อนกลับมาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับตัวเองได้ เพราะคุณรู้ว่าคุณมาจากไหน คุณกำลังจะไปไหน คุณมาถึงไหนแล้ว ใกล้จุดหมายที่อยู่เบื้องหน้าเข้าไปเท่าไหร่ และยิ่งเข้าใกล้ คุณยิ่งมั่นใจและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับตัวเองได้มากขึ้น

    ไม่งั้น
    ก็ลองดูสิครับ
    เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับตัวเองโดยไม่มีจุดหมายที่แน่นอนและถูกต้องน่ะ

    ลองดูว่าจะทำได้จริงหรือ?
    และทำให้ไม่มีความทุกข์ได้จริงๆ หรือ?

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: