มากมายในความคิดถึง

[ฟากฟ้า..ทะเลฝัน] โดย โจนาธาน


มากมายในความคิดถึง

มีอะไรหลายอย่างที่ฉันอยากพรั่งพรูออกมาเป็นคำพูดให้ใครสักคนได้ฟัง-โดยเฉพาะกับใครคนนั้นที่เป็นส่วนหนึ่งในความรู้สึกหลากหลาย

อย่างที่ฉันเคยคิดไว้ก่อนหน้าว่าไม่ควรบากหน้าไปพบปะ-ด้วยความรู้สึกว่าบางอย่างมันได้เปลี่ยนแปลงไปบ้างแล้ว

ใครคนนั้นที่ฉันคิดว่าเป็นคนที่รัก เชื่อใจ ไว้ใจอย่างสนิทใจ-ฉันเคยเชื่ออย่างนั้น แม้ว่าวันนี้ก็ยังเชื่อ ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่มันทำลายความรู้สึกนั้นให้คลอนแคลนลงไป

ฉันนั่งคิดคำนึงกับคำถามที่ว่า มีใครบ้างที่จริงใจและรักเราชั่วนิรันดร?-ชั่วที่ชีวิตฉันยังคงอยู่

หนึ่งในนั้นอาจเป็นพ่อกับแม่ และแน่ละ ฉันยังคงมั่นใจว่าหนึ่งในนั้น คือเธอ-คนรักของกันและกัน

คนรัก… สำหรับผู้อื่นฉันไม่รู้หรอกว่าเขาจะเป็นเหมือนเธอไหม แต่เธอสำหรับฉัน ฉันเชื่อเหมือนอย่างที่เธอเคยบอกว่าเชื่อใน ‘รัก’ ของฉัน-มั่นคงและเป็นอมตะ

นอกนั้น-ฉันหวังว่าจะมีบุคคลที่นับได้ว่า ‘เป็นเพื่อน’ จะรักฉันได้อย่างเธอบ้าง และฉันก็เชื่อ ทว่าวันนี้ฉันกลับไม่มั่นใจ

ฉันมิอาจบอกได้ว่า ‘ฉันดี’ ต่อเขาอย่างเลิศ มันก็ต้องมีบ้างละที่ฉันอาจแย่ในสายตาเขาในขณะที่ฉันเองไม่รู้ตัว แต่ฉันก็อยากจะบอกเพียงว่า แม้ฉันจะแย่ไปบ้างแต่ฉันก็ยังมีความจริงใจ

ฉันและเขาต่างก็รู้ว่า ‘ไม่มีใครดีได้ยี่สิบสี่ชั่วโมง’ แต่สำหรับ ‘ความจริงใจ’ นั้นเรามีมันอยู่ได้ทุกขณะจิต…

ในความเปลี่ยนไปของเขามีบุคคลที่สามเข้ามาเกี่ยวข้อง?… ไม่หรอก ฉันไม่อยากคิดเช่นนั้น แม้ว่าในส่วนลึกก็ยังจะคิดถึงอยู่ก็ตาม-ฉันอยากสลัดความคิดนั้นออกไป

เขาว่าก่อนที่จะมองหรือกล่าวโทษผู้อื่น เรา-ฉันควรจะมองค้นหาข้อบกพร่องของตนเองเสียก่อน ซึ่งฉันก็กำลังค้นหาอยู่นี่แหละ และก็ค้นพบบางส่วน ซึ่งมันอาจเป็นเหตุหนึ่งที่ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลง

ฉันว่าฉันได้เข้าไปก้าวก่ายชีวิตของเขาและเธอมากเกินไป ด้วยเพียงถือสิทธิความเป็นเพื่อนกันมานาน ความเคยชินบางอย่างทำให้ฉันเพลิดเพลินที่ได้พบ ทว่าขณะเดียวกันก็สร้างความไม่พอใจต่ออีกบุคคล

เขายังคงดีต่อฉัน อารีอารอบต้อนรับขับสู้อย่างถึงที่สุดกระทั่งทำให้ฉันมองข้ามบางอย่างไป หากเป็นในห้วงยามที่เราต่างโดดเดี่ยวคงไม่เกิดความรู้สึกบางอย่างทั้งต่อฉันและเขา

ฉันรู้สึกว่า ‘ฉัน’ เป็นส่วนเกินในห้วงยามนั้น ตราบจนขณะนี้

มันไม่สามารถสรุปว่าใครผิดหรือถูก-มันไม่ใช่เรื่องที่จะต้องสรุปแบบนั้น

ฉันเพียงแต่มีคำตอบที่ว่า มันต้องเริ่มจากฉัน ฉันควรจะไปเมื่อเขาเชิญ เมื่อเขาต้องการ?

ฉันบังเกิดความหยิ่งบ้า ๆ บอ ๆ ขึ้นมา-งั้นหรือ? เมื่อเขาเชิญงั้นหรือ?…

อย่างไรก็ตาม ฉันยังคงรักและมีความจริงใจต่อเขาเหมือนเดิม แต่การนี้ของฉันมิอาจแสดงออกได้มากเท่าวันวาน เป็นไรไป อย่างน้อยก็ยังมีความรักต่อเขาอยู่…จะเป็นไร

อยู่ที่นี่มีเธอ-ท้องฟ้า, มีฉัน-ทะเล เป็นเพื่อนคู่คิดอยู่วันยังค่ำ-อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

อยู่กับตัวตน-คนเดียวมันไม่ย่ำแย่ไปกว่าเมื่อแรกเกิดลืมตาดูโลกนักหรอก

เกิดคนเดียว…และจะตายไปคนเดียว ความรู้สึกต่าง ๆ ไม่สามารถแบกไปด้วยได้ใช่ไหม?

งั้นเรามาคิดถึงกันกันเถิด-ที่รัก… ·

ด้วยความรักฯ
โจ.
ก.ย.๕๐


kaawss.jpg[อ่าน ฟากฟ้า..ทะเลฝัน ในฉบับอื่น] | [สารบัญ – ก้าวที่๒๑]

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: