ไอ้เตี้ย (จบ)

leafterrace.jpg[ระเบียงใบไม้] โดย ธุลิดิน


ไอ้เตี้ย (จบ)

    ๖.
    ความสุข..คืนวันที่ดี..
    คงเป็นเช่นสายลมชนิดหนึ่งซึ่งพัดผ่านชีวิตเราเป็นระยะ
    พอได้บรรเทาไอร้อนสักครู่ยามจากนั้นก็พัดผ่านไปชีวิตครอบครัวเพื่อนบ้านของฉันผ่านคืนวันเงียบงาม
    ที่อบอวลไปด้วยความสุขสงบ
    ทั้งสองไม่เคยทะเลาะกัน กิจวัตรหมุนเวียนไปตามแสงตะวัน
    อย่างตรงไปตรงมาและตรงเวลา

    ทุกบ่ายฉันจะถือแก้วกาแฟออกมานั่งที่ระเบียง
    ผู้เฒ่าโพธิ์ทะเลแผ่ก้านใบบดไอแดดแต่ไม่บังสายลม
    หนังสือหนึ่งเล่ม..กาแฟหนึ่งแก้ว..กับร่มเงาไม้ยามบ่าย
    เป็นช่วงเวลาดีช่วงหนึ่งของวัน..

    ฉันนั่งมองไก่เตี้ยสองตัวเดินเวียนวนคุ้ยเขี่ยพื้นดิน
    ตัวเดินนำขนสีแดงดำเงางามเป็นมันดกระพื้นจนมองไม่เห็นขา
    ขนหางงอนโค้งงอน หงอนใหญ่สีแดงสดโดดเด่น
    อีกตัวสีขาวปลอดตามต้อย ๆ อยู่ไม่ห่าง

    ฉันคิดถึงชีวิตคู่

    จะสุขเพียงไรหากมีชีวิตคู่ที่อยู่ใกล้กันตลอดเวลา
    ผ่านคืนวันเรียบง่ายไปด้วยกันจนแก่เฒ่า
    หาเลี้ยงชีพด้วยวิธีง่าย ๆ กินน้อยใช้น้อย
    อยู่กับเวลาปัจจุบันอย่างทั้งสอง
    ไม่ต้องเร่งหาเร่งเก็บวิตกกังวลกับอนาคตที่ไม่มีทางรู้ได้เลยว่ามีอยู่จริง
    จนทอดทิ้งปัจจุบัน

    ฉันนั่งอมยิ้มมองทั้งสอง
    คิดขึ้นได้…ลุกขึ้นไปเอาข้าวสารโยนให้พวกมันจิก

    วันเวลาที่ดีคงเป็นเช่นสายลม
    แล้ววันหนึ่งสายลมแห่งความสุขก็พัดพ้นผ่าน

    เย็นวันนั้น..ฉันกลับมาจากข้างนอก
    เห็นไอ้เตี้ยเกาะคอนคอตก
    ทีแรกคิดว่าถูกไก่ชนผู้ใหญ่ตีอีก
    ฉันอุ้มมันขึ้นมาดู ขนยังเงาวาว
    ที่คอมีก้อนกลมใหญ่จนน่ากลัวเหมือนมันกินอะไรเข้าไปแล้วติดคอ
    ฉันรีบเอาไปให้ลุงจิตดู ลุงจิตคลำแล้วทำหน้างงงวย ดูเหมือนว่าแกเองก็ไม่รู้สาเหตุ
    ลุงจิตแนะให้พาไปหาลุงคล้อย

    ๗.
    ฉันนั่งอุ้มไอ้เตี้ยที่ตาปรือเหมือนกำลังจะสิ้นใจ
    มองลุงคล้อยผู้เชี่ยวชาญในการรักษาไก่ที่อาชีพหลักคือช่างตัดผมประจำหมู่บ้าน
    มีลูกค้ารับบริการอยู่ ฉันบอกลุงคล้อยช่วยดูไก่ให้หน่อย แกขานรับเสียงเออ..ออ..
    แล้วตั้งหน้าตั้งตาตัดผมลูกค้าต่อ

    ฉันได้แต่นั่งกระสับกระส่าย..ตัวสั่น..มือสั่น..
    ชีวิตไอ้เตี้ยกำลังแขวนบนเส้นด้าย
    แต่คนเดียวที่หวังว่าจะช่วยมันได้กลับเห็นเป็นเรื่องไม่สลักสำคัญ

    เสียงปัตตาเลี่ยนครางหึ่งเหมือนเสียงปีศาจ
    ฉันนั่งมองลุงคล้อยประจงเคลื่อนมือขึ้นลงไปบนศีรษะลูกค้าอย่างใจเย็น
    มองด้วยความหงุดหงิด รู้ว่าไม่สามารถเร่งแกได้แต่ให้ตายเถอะ!

    “เร็วสิลุงช่วยดูมันหน่อย!”

    ลุงคล้อยหันมองแวบหนึ่งแล้วไถปัตตาเลี่ยนต่อ

    “เออ…อีกหน่อยเดียวก็เสร็จแล้ว”

    ฉันร้อนใจไม่รู้จะทำอย่างไร
    ลุงจิตบอกว่าละแวกนี้มีลุงคล้อยคนเดียวที่ชำนาญแกน่าจะช่วยได้
    แต่ดูเหมือนแกจะกำลังทำหน้าที่ช่างตัดผมด้วยความรับผิดชอบสุดชีวิตไม่ยอมละทิ้งกลางคัน
    ฉันในยามว้าวุ่นใจแทบกระโจนไปลากแกออกมาจากศีรษะลูกค้า

    ทำได้แต่รุ่มร้อนอยู่เช่นนั้น
    มองไอ้เตี้ยคอพับคออ่อนอยู่บนตัก
    ใต้ขนยาวที่ลื่นมือตัวมันยังอุ่น…มือฉันสั่น

    ลุงคล้อยไม่มีทีท่าใส่ใจที่ชีวิตหนึ่งกำลังหายใจรวยรินรอแกช่วยเหลือ
    แกไม่แม้จะดูก่อนสักเล็กน้อย
    สำหรับแกไก่ก็คือไก่
    ไก่ไม่ใช่ไอ้เตี้ย
    ไอ้เตี้ยมีตัวตนอยู่ก็กับฉันเท่านั้นเองกระมัง

    ไอ้เตี้ยไม่ขยับตัวแล้ว..ตาหลับ..คอพับ..
    ฉันไม่อาจทนดูไอ้เตี้ยตายอยู่บนตัก
    หัวใจทั้งโกรธทั้งหงุดหงิดไม่รู้จะทำเช่นไร
    ฉันลูบขนมันแผ่วเบาแล้ววางมันลง บอกลุงคล้อยว่า

    “เสร็จแล้วช่วยดูให้ทีนะลุง”

    “เออ!”

    ๘.
    ฉันจากมาในลักษณะนั้น
    เจ็บใจตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้เลย

    ย่ำค่ำฉันกลับไปบ้านลุงคล้อยอีกครั้ง
    ลุงคล้อยบอกหน้าตาเฉย

    “มันตายแล้ว”

    หัวใจฉันหล่นวูบ

    “ให้เด็กมันถอนขนต้มขมิ้นไว้ให้แล้วเดี๋ยวเอาไปได้เลย” แกสำทับ “ไก่เตี้ยเนื้ออร่อยนะ”

    ฉันก้มหน้าส่ายหัวไม่พูดไม่จา..
    โดยไม่ร่ำลา..ฉันเดินกลับกระท่อมด้วยความรู้สักย้อนแย้งยากระบาย

    ๙.
    เวลายังคงทำหน้าที่อย่างเที่ยงตรง..
    ใต้ร่มผู้เฒ่า..วันแล้ววันเล่าที่ฉันนั่งมองนังเตี้ยคุ้ยเขี่ยหาอาหารอยู่ตัวเดียว
    ด้วยความสงสาร ฉันหาไก่เตี้ยตัวผู้มาให้
    แต่นังเตี้ยไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย

    ฉันรู้ว่ามันไม่มีความสุข

    ทุกครั้งที่ตัวผู้ขึ้นขี่ นังเตี้ยจะร้องลั่น
    และตัวผู้ก็ขึ้นขี่มันบ่อยจนเหมือนจิกอาหารสองสามครั้งขึ้นขี่ครั้ง
    เสียงนังเตี้ยร้องลั่นอยู่เป็นระยะ
    ค่ำคืนมันเกาะคอนเดียวกันแต่ห่างกันไกล

    นั่นเป็นชีวิตคู่เช่นไร?

    ภาพความสุขของครอบครัวไอ้เตี้ยเหลือเพียงความทรงจำ
    ฉันไม่อาจสร้างมันขึ้นมาใหม่ ไม่อาจคาดหวังให้เป็นไปดังต้องการ

    อาจบางที..

    ความสุข..คืนวันที่ดี..คงเป็นเช่นสายลมชนิดหนึ่ง
    ซึ่งพัดผ่านชีวิตเราเป็นระยะ..เป็นสายลมที่ไม่เคยพัดหวน

    ฉันไม่อาจทนดูอีกต่อไป
    จึงเอ่ยปากให้ไก่ทั้งคู่กับพวกเด็ก ๆ
    ทั้งที่รู้ดีว่าปลายทางของพวกมันเป็นเช่นไร

    -ธุลีดิน-
    Picture : www.pbase.com

“ไอ้เตี้ย” ตอนที่ ๑,๒,๓,,


[อ่าน ระเบียงใบไม้ ในฉบับอื่น] | [สารบัญ – ก้าวฯที่๒๐]

1 ตอบกลับที่ ไอ้เตี้ย (จบ)

  1. สวรรค์เสก พูดว่า:

    โฮๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    เศร้าจาย

    เศร้าจาย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: