ก่อนอาหารมื้อเย็น

[ฟากฟ้า..ทะเลฝัน] โดย โจนาธาน


ก่อนอาหารมื้อเย็น

“เมื่อไหร่เราถึงจะรวย?…” เด็กน้อยถามขณะฉันเด็ดใบชะอม หวังชุบไข่ทอดกินเป็นมื้อเย็นกับปลาทอด

“เธอจะเล่นทายคำถามวันละข้อกับฉันรึไง” ฉันนึกสงสัยที่ว่าหมู่นี้อยู่ดี ๆ ระหว่างความเงียบงันเขาจะเอ่ยถามอะไรบางอย่างฉันขึ้นมา

ดูเหมือนกับว่า คำถามแต่คำถามนั้นมันจะผูกพันอยู่กับเขา

“เปล่าเล่น-เป็นการบ้านของฉัน”

“อ้อ-ครูเธอถามงั้นรึ เธอถามครูด้วยหรือเปล่าล่ะว่าตีความหมายคำว่ารวยไว้อย่างไร”

เด็กน้อยสั่นหัว-แปลความหมายได้ว่าไม่ได้ถาม

“ถ้าหมายถึงทรัพย์สมบัติเงินทองล่ะก็ ชาตินี้ไม่มีใครรวยหรอก แต่หากหมายถึง ‘ความสุขแห่งชีวิต’ น่ะ มันก็มีคำตอบละ”

“อะไรล่ะ?”

“อะไรล่ะของเธอน่ะคืออะไร-คำตอบรึ, มานี่แน่ มาช่วยฉันเด็ดชะอมสิ แล้วฉันจะบอกให้”

เขาลุกเดินไปล้างมือแล้วเดินมานั่งข้าง, ฉันถือโอกาสลุกขึ้นเดินบ้าง จุดบุหรี่สูบ นั่งที่พรึงระเบียง

“เมื่อเธอรู้จักพอใจในสิ่งที่ตนเองมีอยู่, เธอมีอะไรที่ยังไม่พอบ้าง?”

“อยากได้เงินไปโรงเรียนเพิ่ม” เขาตอบทันทีเหมือนกับคิดไว้ล่วงหน้า

“เงินของเธอมาจากไหน?”

“แม่”

“แล้วแม่เธอรายได้เยอะไหมล่ะ?”

“แม่บ่นเสมอละว่า ‘จน’”

“แล้วจริงไหม, อย่างนั้นเธอจะทำยังไงในเมื่อแม่ก็บอกอยู่ว่าจน-ไม่เชื่อเขาเรอะ”

“แม่จนจริงนั่นแหละ ไม่มีเงินให้ฉันมากไปกว่านี้หรอก”

“นี่แน่ะฉันจะบอกอะไรเธอนะ แม่เธอไม่จนหรอก เขายังหาอาหารให้เธอกินได้ครบสามมื้อ ซื้อชุดนักเรียนให้เธอใส่ได้ทุกเทอม มีเงินค่าขนมให้เธอไปโรงเรียน เธอมีเพื่อนที่แย่กว่าเธออีกไหมละ”

“มีสิ ฉันยังเคยซื้อขนมเลี้ยงเขาบ้างครั้ง” เขาว่าพลางตอกไข่ลงในชาม

“แล้วเธอเดือดร้อนยังไงกับค่าขนมที่เธอได้-ที่เธออยากจะได้มันเพิ่มขึ้น จะเอาไปทำไมกัน”

“ก็ฉันแค่อยากได้เพิ่ม” เขาตอบพลางตีไข่ในชามจนฟู

“นั่นละความทุกข์ของเธอละ ไม่เห็นความจำเป็นแต่ก็อยากได้ มันก็ทุกข์ เธอควรจะภูมิใจแม่ของเธอ แม่เธอน่ะแม้จะจนก็ไม่ได้ข้นแค้นขัดสนในเรื่องปากท้องเลย คนที่จนจริง ๆ นั่นน่ะหมายถึงคนไม่รู้จักพอ-ทุกอย่างนั่นแหละ” ฉันดีดบุหรี่ทิ้ง เดินไปตั้งกระทะบนเตา เทน้ำมันรอให้เดือด

“ทุกคนเลยงั้นเหรอพี่ชาย?…” เขาลุกเดินตามมาพร้อมชามไข่ที่ใส่ใบชะอมลงไปแล้ว “คนที่ไม่รู้จักพอคือคนจน”

“เธอตีความหมายของคำว่ารวยจนว่าอย่างไรล่ะ ถ้าหมายถึงทรัพย์สิน เธอพอใจในสิ่งที่เธอมี-เธอก็จะมีเงินเหลือเก็บ หากมีแต่ความต้องการร่ำไปเธอก็จะจน-ไม่มีเงินเหลือ กับคนที่ได้ชื่อว่ารวยที่สุดก็จนสุดได้หากไม่รู้จักคำว่า ‘พอ’ ชีวิตไม่มีความแน่นอนหรอก ยิ่งไม่มีความพอดียิ่งไม่แน่นอน, เอาละ วันนี้เธออาจยังไม่เข้าใจ-ไม่เป็นไร อย่างเธอยังมีเวลาทำความเข้าใจ คิดก่อนที่จะเชื่อสิ่งที่ฉันบอก ฉันจะทอดชะอมละ จะกินด้วยกันไหม ไปตักข้าวรอไว้ได้แล้ว”

ฉันหันไปมองเขาที่ระเบียงหน้าที่พักระหว่างรอกับข้าวมื้อเย็น นั่งหันหลังให้ฉัน สายตาเหม่อมองออกไปยังท้องทะเลกว้างเบื้องหน้า ฉันไม่ด่วนหวังให้เขาเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูดโดยเร็วนักหรอก หวังเพียงแค่ว่าฉันจะได้พูดคุยกับเขา-ตอบปัญหาของเขาเช่นนี้ทุกวันก็เท่านั้น

เขา-เด็กน้อย ผู้ที่ทำให้ชีวิตในแต่ละวันของฉันไม่เงียบเหงาเกินไป ·

ด้วยความรักฯ
โจ.

๒๕ ส.ค.๕๐


kaawss.jpg[อ่าน ฟากฟ้า..ทะเลฝัน ในฉบับอื่น] | [สารบัญ – ก้าวฯที่ ๑๘]

Advertisements

2 Responses to ก่อนอาหารมื้อเย็น

  1. สวรรค์เสก พูดว่า:

    ผู้ใหญ่บางท่านพูดว่า “ข้าวปลาอาหารเป็นของแท้ เงินทองเป็นของปลอม”

    อืมมม
    หากกายหิวกินข้าวปลาก็คงอิ่ม
    หากใจพร่องต้องเติมอะไร? เท่าไหร่? มันถึงจะเต็ม

    ว้าว! ไข่ทอดชะอมกินกะน้ำพริกกะปิ อร่อยเหาะ
    ผมมีทีมฟุตบอลอยู่ทีมหนึ่งขอแลกกะชะอมทอดและน้ำพริกกะปิถ้วยนั้น

    ได้ไหมๆๆ??

  2. โจนาธาน พูดว่า:

    หา…

    แลกทีมฟุตบอลเลยหรือ?…

    ทีมอะไรหรือท่าน

    เรือใบ ไม่เอานะขอรับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: