ซอยเดียวกัน

[ปากกาพาไป] โดย พุ่มฮัก พานเสือ


ซอยเดียวกัน

เรา – ผมและเกลอกอย (นามสกุลขอสงวน) มักจะกระดากปากทุกครั้งเวลาจะบอกใครต่อใครและใครว่าเราพักอยู่ในซอยชื่อ———ด้วยว่าชื่อของมันช่างไพเราะเพราะพริ้งราวกับเทวดาตั้งให้

เรารู้เหมือนที่ชาวซอยเดียวกันรู้ก็คือว่า ซอยห่านี่มีแต่ขี้หมา เราจึงเรียกมันว่า ซอยขี้หมา

มันเป็นซอยตัน

สาเหตุแห่งความตันของซอยขี้หมา เรา – ผมและเกลอกอยลงประชามติอย่างพร้อมเพรียงเห็นชอบว่า สาเหตุแห่งความตันของซอยขี้หมาของเรามีเพียงประการเดียวก็คือ บ้าน…ไม่ใช่สิ ต้องเรียกมันว่าคฤหาสน์ของคุณอดิศักดิ์เสือกมาตั้งขวางซอยเอาดื้อ ๆ ในบางวันที่เมามาย เราเคยตั้งกระทู้สนทนากันอย่างเอาเป็นเอาตายว่า ถ้าคุณอดิศักดิ์ย้ายคฤหาสน์หลังนี้ออกไปเสีย ซอยขี้หมาของเราก็จะมีโอกาสเลื้อยวกซ้ายวกขวาไปถึงชุมชนแออัดฟากโน้นได้

นั่นย่อมจะก่อให้เกิดความสะดวกสบายแก่สมาชิกของสมาคมของเรา

เราเคยคิดจะยื่นหนังสือถึงคุณอดิศักดิ์ (อนาคตรัฐมนตรี) ให้เขาพิจารณาย้ายคฤหาสน์ภายในเวลาชั่วหม้อข้าวเดือด (สำนวนนิยายของนักเขียนรุ่นก่อน สมัยนี้อาจจะเทียบได้กับระยะเวลาในการกด sms โหวตอะไรสักอย่างติด ๆ กันยี่สิบครั้ง) แต่ติดปัญหาสำคัญอยู่เพียงประการเดียวก็คือเราไม่รู้จะใช้ภาษาอะไรดี ถ้าจะใช้ภาษาแอ๊บแบ๊วก็กลัวว่าเขาจะตะเพิด ถ้าจะติดสำเนียงเหน่อ ๆ เหมือนเพื่อนชาวสุพรรณฯ หรือแทรกเสียงทองแดงเหมือนเกลอชาวปักษ์ใต้ หรือผสมสำเนียงไทยลาวเหมือนพี่น้องชาวสองฝั่งโขงก็กลัวเขาจะชมว่าบ้านนอก

เมื่อทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการนินทา เราจึงนินทา

ความสุขของคนจน (อย่างเรา) คือการนินทาคนรวย

คุณอดิศักดิ์กับเมีย (คุณนายสายสมร) และลูก ๆ รวยอย่างบัดซบ รวยอย่างน่าอิจฉา รวยอย่างน่านินทา รวยอย่างน่าปล้นหรือน่าแปลงร่างเป็นตีนแมว และเราก็เคยมีแผนคิดจะฉุดลูกสาววัยกำดัดของเขามาทำเมียแล้วแปลงร่างเป็นหนูตกทะเลข้าวสาร (ถ้าไม่ถูกยิงตายเสียก่อน)

คนรวยทำอะไรก็น่ารัก แม้นถ้าหากคุณอดิศักดิ์จะขี่เรือบินไปซื้อสโมสรฟุตบอลแถว ๆ ยุโรปมาไว้ดูเล่นแก้เซ็ง ใคร ๆ หลายคนก็คงเห็นเป็นเรื่องน่ารัก

ยกเว้นเรา – ผมและเกลอกอย

และอาจยกเว้นมวลสมาชิกชาวชุมชนแออัดละแวกนี้ด้วยก็ได้ แต่ไม่กล้ายืนยัน

ผมและเกลอกอยเห็นว่าคนรวยทำอะไรก็น่าเกลียด

คฤหาสน์ของคุณอดิศักดิ์ตั้งโด่อยู่ท่ามกลางชุมชนแออัดที่รายล้อม ลองจับภาพจากมุมสูง จะเห็นว่ามันดูคล้ายพระราชวังตั้งอยู่บนกองขยะ

เหมือนศาลพระภูมิที่ปิดทองเลื่อมแวววาว แต่แวดล้อมด้วยเศษกระป๋องนม โฟมกล่องข้าวและสาคูไส้หมู กล่องไก่ทอดตรานายพัน กล่องพิซซ่า แบตเตอร์รี่มือถือเสื่อมอายุการใช้งาน ไม้เสียบลูกชิ้น เศษผ้าอนามัยหลากยี่ห้อ ล้อรถยนต์ผุ ๆ ซากซีพียู ซากทารกแรกเกิด (จุ๊ ๆ อย่าเอ็ดไป นี่คือเรื่องแต่ง) และอีกสารพัดซากที่ได้ชื่อว่า ‘ขยะ’

บนทุกหลังคาของชุมชนแออัดจะมีเสาอากาศโทรทัศน์ตั้งโด่เด่ราวกับทิวยอดกอสวะแลดูไสวในคลองน้ำครำ ในขณะที่บนหลังคาของคฤหาสน์หลังนั้น มีกะละมังดาวเทียมขนาดสิบคนโอบตั้งแหงนหน้าขึ้นฟ้า คล้ายกับจะสื่อสารถึงเทวดาว่าข้าสามารถรับสัญญาณได้จากทุกมุมโลก (นะท่าน)

นี่คือความน่าเกลียดในทัศนคติของเรา

แต่กับเพื่อนชาวชุมชนแออัดบางคน เขาและทัศนคติของเขาเห็นว่าน่ารัก น่าชื่นชม น่าเอาเยี่ยงอย่าง

ด้วยเหตุนี้เราจึงเห็นกระทะดาวเทียมจำนวนไม่น้อยผุดขึ้นเหมือนดวงฝีดาษอยู่บนหลังคาสังกะสีและกระเบื้องผุ ๆ

บนหลังคาบ้านเช่าของเรามีกระทะอย่างว่าหนึ่งดวง เป็นของโก๋ สมชาย

โก๋ สมชาย เป็นชายร่างโย่ง ดูสะโอดสะองคล้ายนายแบบ เขาชอบคลุกคลีอยู่ในแวดวงดาราและไฮโซ เขาเคยถ่ายนู้ด แต่ไม่เคยแสดงหนังโป๊ เขามีอาชีพที่แท้จริงแต่ซ่อนเร้นก็คือการเป็นปาปารัชชี่

“แชะเดียวเด็ด ๆ ขายได้หลายหมื่น” เขาเคยบอก

“อะไรคือปาปารัชชี?” ผมเคยถาม

“ผมไม่แปลกใจอะไรที่ได้ยินคำถามนี้จากคุณ” แล้วเขาก็อธิบายต่อไปว่า “ปาปารัชชีคือ…มันเป็นอะไรที่…แบบว่า…?” เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ทำไมคุณถึงโง่อย่างนี้?”

“คุณพูดเหมือนคุณครูที่สอนผมตอนเรียน ป.๖” ผมยืดอกรับ

โก๋ สมชาย ตามคำบอกเล่าของเจ้าตัวก็คือเขาไม่ใช่คนรวย แม้จะใส่กางเกงยีนส์ตัวละสองพัน ดูเวลาจากนาฬิกาเรือนละหมื่น สูบบุหรี่นอก กินวิสกี้สก๊อต และแอบซื้อคอนโดฯราคาเกือบห้าล้านไว้กลางย่านสุขุมวิท แต่ด้วยความที่เขาเป็นคนเรียบง่าย สมถะ และเห็นใจคนจนอย่างเข้ากระดูกดำ เขาจึงมาเช่าบ้านอยู่ในซอยขี้หมาของเรา และก็ช่วยไม่ได้ที่เขาจะตกเป็นขี้ปากของเราด้วยเหตุผลเพียงเพราะเขามีอะไรหลาย ๆ อย่างที่…ดีกว่า เหนือกว่า รวยกว่า หล่อกว่า และอีกสารพัดกว่า

“ปาปารัชชี่คือ…” ไอ้เกลอกอยเสนอหน้ามาอธิบาย “พวกสอดรู้สอดเห็นในเรื่องส่วนตัวของคนดัง พวกนี้นิสัยไม่ดี แต่ฉลาดมากที่รู้จักสนองความอยากรู้อยากเห็นของชาวบ้าน พูดง่าย ๆ ก็คือ ปาปารัชชี่คือผลของความบกพร่องทางจิตของคนในสังคมที่ตกอยู่ในภาวะเคร่งเครียดจากปัญหารถติด เศรษฐกิจ การเมือง สังคม และอีกสารพัดปัญหา”

“กูไม่เข้าใจ” ผมบอก

“ผมก็ไม่เข้าใจ” โก๋ สมชาย สำทับ

ไอ้เกลอกอยอธิบายว่ากระไรอีกผมก็จนปัญญาที่จะจำ จำได้แค่ว่าวันนั้นโก๋ สมชาย โกรธจนหน้าแดง เขาหาว่าเกลอกอยหลอกด่าเขา ·


[อ่าน ปากกาพาไป ในฉบับอื่น] | [สารบัญ – ก้าวฯที่ ๑๘]

Advertisements

2 Responses to ซอยเดียวกัน

  1. สวรรค์เสก พูดว่า:

    ดูเหมือนว่านี่เป็นปฐมบทของซอยเดียวกัน

    ได้แต่หวังว่าอีกหน่อย เรา ผม และเกลอกอย

    จะทะยอยเยื้องย่างออกไปซอยอื่นๆ ต่อไป

    จะคอย

    จะคอย

    จะคอย เกลอกอยและผองเพื่อนในฉบับหน้าครับ

  2. ก้อง พูดว่า:

    เรื่องสนุกมากขอบคุณครับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: