ในความว่างเปล่าไม่มีความว่างเปล่า

[ฟากฟ้า..ทะเลฝัน] โดย โจนาธาน

ในความว่างเปล่าไม่มีความว่างเปล่า

ทะเลถามฟากฟ้าว่า… สบายดีไหม เช้านี้เป็นอย่างไร?

ฟากฟ้าได้ยินเสียงถามของทะเล, ทะเลเชื่อเช่นนั้น ทว่าฟากฟ้าไม่ตอบคำถามนั้นคงมีเพียงเสียงหวีดหวิวมาเป็นระยะ ๆ มาเป็นจังหวะ แต่ละจังหวะพัดเอาทะเลหอบเข้ากระทบชายฝั่ง กระทบหาดทรายขาวนวล

…มันก็เป็นเช่นนี้แหละที่ทุก ๆ เช้าฉันจะส่งเสียงถามเธอ, เป็นเช่นนั้นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่เมื่อเธอจากไปแห่งหนแดนไกล ไม่รู้ว่าดินแดนแห่งนั้นจะเป็นดินแดนที่หลุดพ้นพันธนาการทางความคิดอย่างที่เธอนึกฝันหรือไม่

อย่างไรก็ตาม เมื่อฉันทักทายเธอ ทักทายฟากฟ้าไม่มีเสียงตอบ ใช่! มีเพียงเสียงหวีดหวิว… บางครั้งฉันก็เล่นตอบเองถามเอง, เช่นวันนี้ ฉันจะถามตอบแทนเธอบ้างเป็นอย่างไร–

หลังจากทะเลถามฟากฟ้า ฟากฟ้าตอบ “สบายดี หวังว่าเธอคงเป็นเหมือนฉัน วันนี้เธอมีเรื่องอะไรมาเล่าให้ฉันฟังหรือทะเล”

ทะเลเล่า, ฟากฟ้าฟัง

“ฉันได้รับต้นฉบับนิยายเรื่องใหม่ เป็นงานที่มิตรรักส่งมาให้ฉันตรวจก่อนตีพิมพ์, ใช่ เขาเป็นมิตรที่ดี เขามักส่งงานมาให้ฉันต่อเนื่องสม่ำเสมอ และนั่นมันหมายความว่าฉันจะมีรายได้จากการนี้ แม้ว่าในส่วนลึกแล้วฉันไม่ชอบงานนิยาย แต่ก็ละ นิยายบางเรื่องมันต้องมีดีมีถูกใจฉันบ้างละน่า เช่นเรื่องนี้ของนักเขียนนามนี้….”

ฟากฟ้าพยักหน้าบอกว่าชอบงานของนักเขียนผู้นี้ เป็นนักเขียนที่ไม่เขียนอะไรขึ้นมาลอย ๆ, คำทุกคำ ประโยคทุกประโยคล้วนกลั่นจากมุมมองและความคิด– เป็นงานเขียนที่เล่นกับความคิดของตนเอง

ทะเลเล่าต่อ, ฟากฟ้าเอียงคอฟัง

“มีประโยคหนึ่งที่ฉันอ่านแล้วสะดุดใจ… สายสัมพันธ์ของคนเราครั้งหนึ่งมันเริ่มต้นมาจากคนแปลกหน้าและความว่างเปล่า กาลเวลาเป็นสิ่งสานต่อไม่ต่างอะไรกับเครื่องทอผ้าที่ดี กว่าจะรู้ตัวสิ่งที่เรียกว่าความว่างเปล่ามันกลายเป็นรูปทรงและโซ่ตรวนผูกมัดหัวใจ” *

ทะเลเงียบงัน, ฟากฟ้าเองก็เงียบงัน…

สักอึดใจทะเลจึงพูดต่อ “ก่อนที่เราจะพบกัน เราเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน, ฉันพบเธอ เธอพบฉัน ทว่ามันมีความว่างเปล่าคั่นกลาง ครั้นเมื่อมีโอกาสได้พูดคุยกันช่องว่างแห่งความว่างเปล่าหดแคบหายไปซึ่งฉันอยากรู้นักว่ามันหดเอาตัวเองไปอยู่ซอกมุมไหน หรือว่ามันจะขยับขยายไปยังระหว่างคนอื่นต่อไป ใช่! หมดหน้าที่ของมันแล้วนี่ ห้วงยามนั้นกาลเวลาเข้ามารับช่วงสานต่อ ฉันและเธอพบกันมากขึ้น คุยกันมากขึ้น นี่ละ ฉันเพิ่งรู้ว่าเราอาจเปรียบเทียบเอากาลเวลาเป็นเสมือนเครื่องทอผ้าได้ กาลเวลาทักทอสายใยที่เราก่อขึ้นจากนั้นเริ่มทักทอ โธ่! เธอเอ๋ยฉันอยากคิดได้เพียงหนึ่งในสิบของนักประพันธ์ผู้นี้ยิ่งนัก หรือได้เพียงหนึ่งของเธอ เธอมักพูดจาจากความคิดของเสมอทว่าฉันเองไม่เคยใส่ใจ บางครั้งกลับฉุนเฉียวเธอเสียด้วยซ้ำว่าพูดอะไรให้เป็นธรรมชาติบ้างได้ไหม, เป็นธรรมชาติ… อ้อ นั่นแหละความเป็นธรรมชาติของเธอ ในตัวเธอ, ฉันเล่า ธรรมชาติในตัวฉันมันมีแต่ความจริง ไม่บ่อยนักหรอกที่มันจะลึกซึ้ง…”

ฟากฟ้าขัด “เพียงเพราะเธอจริงจังกับชีวิต จริงจังกับสิ่งที่เห็นมากไป หากเธอหลงลืมมันไปบ้าง ปล่อยวางมันเสียบ้างมันก็เป็นเรื่องง่ายที่เธอจะคิดได้อย่างนั้น, เธอเพียงเก็บเอาทุกอย่างมาคิด การนั้นมันดีแต่มากไปก็ไม่ดี”

ทะเลหัวเราะม้วนตัวขึ้นสูงแล้วโยนตัวสู่เบื้องล่างรี่เข้าปะทะชายฝั่งแตกเป็นฟองขาวแล้วถอนตัวกลับอย่างรวดเร็ว, เป็นเช่นนั้นอยู่สองสามครั้ง

ทะเลไม่ได้เกรี้ยวโกรธฟากฟ้า, ฉันรู้ เพราะหากว่านั่นคือคำกล่าวของเธอจริง ๆ ฉันเองก็ไม่คิดโกรธเธอกลับจะขอบใจเสียด้วยซ้ำ สำหรับอาการนั้นของทะเลคงเหมือนฉันที่หัวเราะ- หัวเราะกับธรรมชาติในตัวฉันเอง

ขณะนี้เล่า, ความว่างเปล่าที่กลายเป็นรูปทรงและโซ่ตรวนมันหายไปไหนเสีย?… ขณะนี้กลับมีแต่ความว่างเปล่าระหว่างฟากฟ้ากับทะเล

เงียบ… มีเพียงเสียงหวีดหวิวกับคลื่นกระทบชายฝั่ง- เท่านั้น

…ระหว่างฟากฟ้ากับทะเลขณะนี้ใช่เพียงว่างเปล่า ทุกอณูของอากาศธาตุล้วนมีความรัก-ความคิดถึงแทรกซึมไปทั่ว สัมผัสและโอบกอดฉันไว้ทุกขณะหากว่าฉันรู้สึกได้ ใช่! แล้วฉันก็รู้สึกรับรู้ถึงสิ่งนั้นได้, ความว่างเปล่าและความแปลกหน้าระหว่างเรา ระหว่างฟากฟ้ากับทะเลมันหดหายไปนับจากวันนั้นมิเคยได้หวนกลับมาสักครั้งเดียว… มีเพียงสายสัมพันธ์ผูกรัดมัดใจไว้ตลอดเวลา เพียงแต่ฉันต้องระลึกถึงมันบ้างเท่านั้นฉันจึงจะรับรู้รู้สึก, ระหว่างความสัมพันธ์ของเราไม่มีความว่างเปล่าแต่อย่างใด…

เสียงหวีดหวิวดังอยู่รอบกาย, ฉันรู้ว่านั่นคือการตอบรับจากเธอ- ฟากฟ้า •

ด้วยความรักฯ
โจ.
มิ.ย.๕๐

* จากนวนิยายเรื่อง บนทางผ่าน โดย ม.มธุการี


kaawss.jpg[อ่าน ฟากฟ้า..ทะเลฝัน ในฉบับอื่น] | [สารบัญ – ก้าวฯที่ ๑๓]

Advertisements

One Response to ในความว่างเปล่าไม่มีความว่างเปล่า

  1. ดาด้า พูดว่า:

    ในความว่างเปล่า ก็ยังมีความว่างเปล่า เป็นเพื่อน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: