จากมาจากสายลม

jonathan.jpg ฟากฟ้า..ทะเลฝัน : โจนาธาน

ในระหว่างการโบยบินของชีวิตฉันพบเข้ากับพายุลูกใหญ่ เป็นพายุที่ฉันเองเคยประสบ ต่างกันเพียงว่า ครั้งนี้มันรุนแรงกว่า ทว่าไม่มากมายนัก– เดี๋ยวฉันจะบอกเธอว่า ทำไมฉันจึงว่ามันไม่รุนแรงมากมาย

พายุครั้งนี้นำพาเอาปากกา เอาความคิดของฉันหายไปในอากาศธาตุ แม้กระทั่งความคิดถึงเธอมันก็กระชากพรากไปจากใจฉัน โหดร้าย…

ฉันคิดว่าห้วงยามนั้นฉันอาจไม่ได้เขียนบรรยายความรู้สึกต่าง ๆ ที่มีต่อเธอได้อีกแล้ว ฉันคิดว่าฉันคงต้องตาย และเมื่อตายแล้วฉันจะไปพบเธอได้ที่ไหน หนใด ฉันไม่รู้ว่าเธอที่ ณ ที่แห่งใด ขอบฟ้าหรือว่าปลายฟ้า ฉันคงพเนจรร่อนเร่ไปไม่ต่างจากเมื่อครั้งยังมีชีวิต

ฉันกู่ร้องหาเธอ… ตายแล้วก็ยังกู่ร้องหา ทว่าไม่พบ

แต่ฉันไม่ตาย… พายุครั้งนี้ยังคงพัดกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับว่าฉันเป็นของเล่นชิ้นหนึ่ง เป็นลูกไก่ตัวหนึ่งที่คิดอยากบีบก็บีบ เมื่อฉันเจ็บ ฉันร้องมันก็คลายออก… เป็นเช่นนี้อยู่หลายครา

ฉันไม่วิงวอนอ้อนขอชีวิต ฉันไม่วิงวอนขอความคิดขอปากกาฉันคืนมา ฉันพยายามสร้างสองสิ่งนั้นขึ้นมาใหม่ เป็นการสร้างพลังให้กับตัวฉันเอง

บางครั้งความโหดร้าย ความเจ็บปวดอาจเป็นยาวิเศษที่ดี แปรเปลี่ยนเป็นพลังที่ดีได้อย่างหนึ่ง

เมื่อฉันสำนึกว่าอย่างไรเสียถ้าต้องตาย- มันก็ต้องตาย เป็นสิ่งที่หลีกหนีไม่พ้น แต่ก่อนจะตายนี่สิฉันสามารถทำบางสิ่งบางอย่างได้

จะยอมสิโรราบกับมัน หรือจะต่อสู้กับมัน ใช่! ฉันเลือกอย่างหลัง ไม่จำเป็นต้องมีความกลัวแต่อย่างใด

ฉันจึงลุกขึ้นท้าทายเจ้าพายุที่กำลังมองฉันอย่างเย้ยหยันด้วยความสงบ มันมองฉันด้วยความฉงนและเย้ยหยันด้วยอยู่ในที

“เจ้าจะสู้กับข้าหรือ เจ้ามนุษย์ตัวน้อย”

ฉันไม่ตอบ ฉันเพียงแต่คิดในใจว่า พายุหน้าโง่ แกคิดว่าแกรู้จิตใจ รู้ความนึกคิดของคนทุกคนงั้นสิ

พายุเงียบ ยังคงมองฉันด้วยความเย้ยหยันและหัวเราะร่วนร่า

“แกฆ่าฉันได้แล้ว ฉันจะได้สบายสักที หากแกคิดว่าสิ่งที่แกกำลังทำกับฉันอยู่นี้จะสามารถบั่นทอนความนึกคิดของฉันได้แกจงกระทำมาเถิด !”

ฉันว่าอย่างนั้นแล้วมุ่งหน้าเข้ากลับฝั่งฝันของฉันโดยไม่เหลียวกลับไปมองเจ้าพายุนั้นเลย

นี่เป็นครั้งที่สามที่ฉันประสบกับพายุ, ครั้งที่สามที่ฉันติดกับดักอยู่ในศูนย์กลางความเชี่ยวกรากแห่งสายลม และเป็นครั้งที่สามที่ฉันโบยบินกลับเข้าฝั่งได้

นั่นแหละฉันจึงบอกเธอว่าพายุที่ประสบครั้งนี้ไม่รุนแรงนัก… ไม่รุนแรงเลย

ฉันจึงได้กลับมาพบเธออีกครั้ง… เธอจึงได้ฟังเรื่องราวต่าง ๆ ของฉันอีกครั้ง แม้ว่าเราจะไม่สามารถพบกัน แต่สำหรับความรู้สึกแล้วฉันและเธอสามารถรับรู้กันได้ด้วยใจ

ไม่มีใครเห็นหรอก… ไม่มีใครเข้าใจหรือรู้ความคิดของเราได้หรอก เพียงเพราะเขาสร้างกำแพงอคติกางกั้นระหว่างเราขึ้นมา

เธอล่ะ?… เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันรู้สึกนึกคิดเช่นไร เพียงเพราะเราหล่อหลอมจิตใจให้เป็นหนึ่งเดียว

เท่านี้เอง… ใช่! เพียงเท่านี้เอง

พายุคงฆ่าร่างของฉันได้ แต่มิอาจฆ่าวิญญาณ ฆ่าความคิดนึกของฉันได้… สิ่งนี้เองที่พายุไม่เคยและจะคิดนึกรู้

พายุสำหรับฉันคงเป็นเพียงสายลมวูบหนึ่งที่พัดผ่านเข้ามาและผ่านไปเท่านั้น •

ด้วยความรักที่มีต่อเธอ
โจนาธาน

kaawss.jpg

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: