สะดุดใจ

pum.jpg ปากกาพาไป : นารินทร์ ทองดี

ผมเป็นคนอีสานทั้งตัวและหัวใจ และก็เป็นเหมือนคนอีสานส่วนใหญ่ที่มาดิ้นรนหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องอยู่ในกรุงเทพฯ สาเหตุที่ผมอยากเขียนถึงคนอีสานบ้านเดียวกับผมในฉบับนี้ก็เพราะเมื่อไม่กี่คืนที่ผ่านมาผมบังเอิญถูกเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ใช้ให้ไปซื้อลาบมากินรอบดึก

ร้านลาบร้านนี้ตั้งอยู่กลางซอยไม่ลึกนัก โดยทำเลที่ตั้งของซอยแห่งนี้ผมคิดว่าไม่น่าจะมีร้านอาหารตั้งอยู่ ผมก็คิดตามประสาคนที่มีความรู้ด้านการตลาด (จากการอ่าน) แบบงู ๆ ปลา ๆ นั่นแหละครับว่าร้านอาหารต้องตั้งอยู่ในทำเลที่มีผู้คนพลุกพล่านเพื่อหลีกเลี่ยงการเจ๊งของกิจการ ผมลืมคิดไปว่าทั่วทุกซอกตรอกซอยในกรุงเทพฯ นี้มีแต่คนอีสาน และคนอีสานส่วนใหญ่เขาก็กินอาหารอีสานกันเกือบจะทุกมื้อ ยกเว้นผม

เมื่อผมเดินไปถึงทางแยกกลางซอย ผมก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นคนนั่งเต็มร้าน ร้านนี้ไม่ใช่ร้านหรูหราอะไรหรอกครับเป็นเพียงห้องแถวห้องเดียวที่ผัวเมียคู่หนึ่งใช้ประกอบอาชีพขายอาหาร ลูกค้าส่วนใหญ่ของร้านนี้เป็นผู้ขับสามล้อ แท็กซี่ที่เลิกกะ ในประเด็นนี้ผมเข้าใจนะครับว่าไม่ว่าจะเป็นคนถิ่นไหนถ้าเลิกงานแล้วก็ต้องมีเมาก่อนกลับบ้านกันบ้างแหละ
ผมสั่งอาหารแล้วนั่งรอ ขณะที่นั่งรอผมก็พลอยเพลินไปกับสำเนียงอีสานแถบกาฬสินธุ์ สารคาม ร้อยเอ็ด ผมฟังไปเพลินไปจนกระทั่งไปสะดุดกับเรื่องราวเรื่องหนึ่งที่อีตาคุณลุงคนหนึ่งเล่าด้วยเสียงที่ดังลั่นร้าน

แกพูดถึงวงดนตรีน้องใหม่วงหนึ่งที่แยกวงมาจากวงดนตรีวงใหญ่วงหนึ่ง ในฐานะคนอีสานที่ชอบฟังหมอลำ เรื่องข่าวคราวแวดวงหมอลำผมจึงพอจะรู้มาบ้าง อาการ ดังแล้วแยกวง เกิดขึ้นได้ในทุกวงการ ประเด็นนี้ผมจึงไม่เก็บมาครุ่นคิดให้เปลืองสมอง เรื่องที่ผมครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลาก็คือ ในบรรดาเหล่าดาราของชาวอีสานที่เกิดจากโคลน พวกเขาเหล่านั้นมีวิธีเดินบนเส้นทางแห่งฝันอย่างไรจึงได้ไปส่องประกายเจิดจ้าอยู่บนฟ้าอย่างทุกวันนี้

คงไม่ใช่ทุกคนที่จะไปถึงฝัน

แต่คนที่ไปถึงฝันทุกคนล้วนมีชีวิตที่น่าศึกษา
ชีวิตลุ่ม ๆ ดอน ๆ ของสาวโรงงานที่จบม.๓ ซึ่งไม่มีอะไรที่พิเศษกว่าคนอื่นเลยอาจจะได้รับการบันทึกไว้ในลักษณะชีวประวัติของนักร้องลูกทุ่งหมอลำในอนาคตเทียบเท่ากับ จินตหรา พูนลาภ, ศิริพร อำไพพงษ์ หรือต่าย อรทัย ในวันนี้ เพียงเพราะในแต่ละวันเธอชอบฟังและร้องเพลงหมอลำ

ผมนั่งมองคนโน้นคนนี้พลางคิดอยู่คนเดียวว่า ไม่แน่นะ ในบรรดาลูกค้าที่มานั่งกินดื่มในร้านนี้อาจจะได้เป็นดาวสักดวงในอนาคต

ผมยิ้มเมื่อไอ้หนุ่มโชว์เฟอร์สามล้อคนหนึ่งเริ่มร้องเพลง ละครชีวิต ของไมค์ ภิรมย์พร
ผมออกจากร้านขายลาบเมื่อเพลงละครชีวิตจบลงแต่ชีวิตจริง ๆ ของเรายังไม่จบ ผมรู้-เขารู้ ในท่ามกลางแสงสลัวของไฟรายทาง ผมฮัมเพลง NOTHING GONNA CHANGE MY LOVE FOR YOU ขณะเดินกลับที่ทำงาน
มันเป็นเพลงต่างชาติเพลงเดียวที่ผมร้องได้

kaawss.jpg

Advertisements

One Response to สะดุดใจ

  1. คิทชา พูดว่า:

    เพลงฝรั่งที่อ้ายร้องเป็นเพลงขวัญใจ น้องจอย เลยนะนั้น
    สงสัยนักอ่านบ้านหนอนจะมีรสนิยมใกล้ๆ กันนะครับ

    แต่เอ๊ะ รสนิยม ที่ว่า วัดด้วยอะไรหว่า ?

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: