เต้นรำในความมืด

Book Review
โดย Plin, :-p
 http://plin.bloggang.com

“แม้โลกไร้แสง ไม่แล้งเรื่องราว” (จากปกหน้า)

ในความคิด (ทั่วไป) ของผู้ที่สายตา (ยัง) ดีอยู่ ความผิดปกติในการมองเห็นนั้นช่างเป็นเรื่องที่ให้ความรู้สึกที่อาจจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

สำหรับสมมติฐานที่ว่านี้ เราอาจจะลองสังเกตการใช้ภาษาของเราในบางลักษณะดูก็ได้ เช่น ในบางครั้งเราอาจเผลอว่าใครสักคนที่ทำอะไรผิดพลาดโดยมีคำว่า “ตาบอดเหรอ” “เซ่อเหรอ”

หรือแม้แต่คำพูดเกี่ยวกับความรัก ก็ยังมีคำว่า “ความรักทำให้คนตาบอด” โดยให้ความหมายของคำว่า ‘ตาบอด’ ในแง่ของความลุ่มหลง งมงาย

โดยคร่าวก็คือ ให้ความรู้สึกที่ไม่ดีนัก

เต้นรำในความมืด โดย วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง เป็นหนังสือเล่มเล็ก ๆ ที่เผยแง่มุมชีวิตในบางมิติของผู้ที่มีความพิการทางสายตา หรือที่เราเรียกกันว่า “คนตาบอด” ซึ่งผู้เขียนก็ได้ถ่ายทอดออกมาด้วยภาษาที่ชวนอ่านในรูปแบบของสารคดี

ในหนังสือเล่มนี้เราจะได้พบกับเรื่องราวต่าง ๆ ทั้งจากผู้ที่พิการทางสายตาแต่กำเนิด สูญเสียดวงตาเพราะอุบัติเหตุ หรือเพราะผลแทรกซ้อนจากโรคร้าย แม้ว่าในขณะนี้พวกเขาจะมองไม่เห็น ราวกับตกอยู่ในความมืดมิด แต่ภายในจิตใจนั้นพวกเขายังมีแสงสว่างอยู่

มีกำลังใจ และยังจะสู้ชีวิตต่อ พวกเขาพยายามช่วยเหลือตัวเอง พัฒนาความสามารถต่าง ๆ ไม่ได้ต้องการเป็นภาระให้คนอื่น ด้วยว่า พวกเขาก็เป็นสมาชิกในสังคมแห่งนี้เหมือนกัน

เพียงแต่ คนที่ตา (ยัง) ดีอย่างเรา ๆ นี้ จะให้ความเข้าใจ และให้โอกาสพวกเขามากแค่ไหน เรื่องแบบนี้ต้องเริ่มจากทัศนคติส่วนบุคคลก่อน จนไปถึงทัศนคติในระดับสังคมว่า เราจะสร้างสังคมให้อยู่ร่วมกันได้อย่างไร โดยที่คนพิการทางสายตาไม่ต้องตกเป็นพลเมืองชั้นสอง เพราะถูกสังคมกีดกัน

book6.jpgเต้นรำในความมืด : หลากหลายนาฏกรรมชีวิตของผู้พิการทางสายตา
วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง : เขียน

จัดพิมพ์โดย แผนงานสร้างเสริมสุขภาพคนพิการในสังคมไทย
พิมพ์ครั้งแรก : กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๙
๑๔๔ หน้า

ISBN 974-9770-63-3

kaawss.jpg

Advertisements

2 Responses to เต้นรำในความมืด

  1. สวรรค์เสก พูดว่า:

    แจ้ง

    คำว่าแจ้งหมายถึงมีแสงสว่าง สื่อถึงสถาวะที่ทำให้มองเห็นอะไรต่อมิอะไรได้

    ฟ้าแจ้ง
    ไฟแจ้ง
    เหล่านี้คือมิติของตาเนื้อ

    รู้แจ้ง
    แจ้งใจ
    ประจักษ์แจ้ง
    เหล่านี้คือมิติของตาใน หรือว่าใจ

    มิติของตาเนื้อช่างแคบสั้น แค่การมองออกไปจนสุดสายตา
    มิติของตาในช่างยาวไกลเสียนี่กระไร อยู่กรุงเทพฯ แต่หลับตามองเห็นภาพของเชียงใหม่ หรือว่าภูเก็ต กระทั่งสถานที่ใดๆ ก็ตามที่เราเคยไปสัมผัสผ่านสายตามา

    หากประจักษ์แจ้งในท่วงทำนองของดนตรี
    หากแจ้งใจต่อการเคลื่อนไหวของร่างกาย
    ใช่หรือไม่ว่า นั่นคือการเต้นรำในความแจ้ง…จากภายใน

  2. เป็นหนังสือที่น่าสนใจ

    น่าสนใจคือ หากสักวันหนึ่งเราซึ่งเป็นผู้มองเห็น กลับต้องมองไม่เห็น จะรู้สึกอย่างไร????

    นี่คือ การมองเข้าไปในจิตใจของผู้ด้อยโอกาสทางการมอง

    บางทีเราคงเข้าใจความรู้สึกนึกคนคิดของเขามากขึ้น

    และ เอื้อเฟื้อยามเมื่อพบเห็นเขาไอ้มากกว่าขึ้นกว่าเดิม

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: