ลูกพี่

pum.jpg ปากกาพาไป : นารินทร์ ทองดี

“ผมจำความรู้สึกขณะที่กำลังยืนดูภาพถ่ายขาวดำที่ติดฝาผนังนั้นได้ มันเป็นภาพถ่ายหมู่ที่ยาวที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นในสมัยนั้น ผมขนลุกเมื่อนึกถึงคำบอกเล่าของเจ้าของบ้านว่าบุคคลในภาพส่วนใหญ่เสียชีวิตไปแล้ว รวมทั้งชายหนุ่มคนหนึ่งในภาพนั้นด้วย”

ในเช้าวันหนึ่งขณะที่ฝนเดือนมกราคมกำลังโปรยปรายรดเมืองหลวง ผม- ในฐานะมนุษย์เงินเดือนตัวน้อยก็ได้แต่คอยเวลาให้ฝนหยุดตก เพื่อที่จะได้เดินทางไปทำงานเสียที ขณะที่เอกเขนกมองเม็ดฝนนอกหน้าต่างอยู่นั้น พลันโทรศัพท์มือถือของผมก็ส่งเสียงขึ้น ผมมองเบอร์แปลก ๆ พลางขมวดคิ้วก่อนจะกดรับสาย

เสียงที่ผมได้ยินเป็นเสียงผู้ชายคนหนึ่ง เขาพูดภาษากลาง เขาถามผมว่าจำได้หรือเปล่าว่าเขาเป็นใคร

ผมตอบโดยไม่ลังเลว่าจำไม่ได้

เขาเปลี่ยนภาษาทันที ไม่กี่วินาทีจากนั้นผมก็จำได้ว่าเขาเป็นใคร

* * *

ภาพบ้านโบราณหลังใหญ่ผุดขึ้นในหัว ช่วงหนึ่งของชีวิตขณะที่ผมกำลังอยู่ในวัยที่ค่อนข้างจะไร้เดียงสา ผมรู้สึกกลัวบ้านหลังนี้ ผมจำความรู้สึกขณะที่กำลังยืนดูภาพถ่ายขาวดำที่ติดฝาผนังนั้นได้ มันเป็นภาพถ่ายหมู่ที่ยาวที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นในสมัยนั้น ผมขนลุกเมื่อนึกถึงคำบอกเล่าของเจ้าของบ้านว่าบุคคลในภาพส่วนใหญ่เสียชีวิตไปแล้ว รวมทั้งชายหนุ่มคนหนึ่งในภาพนั้นด้วย

ชายหนุ่มคนนั้นคือคนคนเดียวกับชายชราในชุดข้าราชการสีกากีที่อยู่ในภาพอีกใบที่แขวนอยู่ใกล้ ๆ กัน

ทุกครั้งที่มีโอกาสขึ้นไปบนบ้านโบราณหลังใหญ่หลังนั้น ผมจะต้องยกมือไหว้ชายชราในภาพ เพราะท่านคือครูใหญ่คนแรกของโรงเรียนประถมที่ผมจบมา แต่ท่านไม่เคยสอนหนังสือผม เพราะลูกศิษย์รุ่นสุดท้ายที่ได้เรียนกับท่านคือนักเรียนรุ่นแม่ผมเอง

เสียงของผู้ชายในโทรศัพท์ทำให้ผมนึกถึงบ้านโบราณและครูใหญ่ เพราะผู้ชายคนนี้คือลูกชายคนหนึ่งของครูใหญ่ ตอนนี้เขาเป็นเจ้าของบ้านหลังนั้น…

* * *

ฝนเดือนมกราคมยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หลังจากวางสายแล้วผมก็เอนตัวนอนมองเพดาน ภาพเด็กวัยรุ่นจอมเกเรสี่ห้าคนผุดขึ้นในหัว กิจกรรมหลายอย่างที่กลุ่มเด็กวัยรุ่นทำล้วนมีฉากหลังเป็นบ้านโบราณหลังนั้น

ครั้งหนึ่งผมเคยคิดว่าผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นคนที่สบายที่สุดในหมู่บ้าน เพราะเขาสามารถมีกินมีใช้ได้โดยไม่ต้องทำงาน เขามีพี่ชายคนหนึ่งเปิดร้านขายของชำและมีฐานะค่อนข้างดี อีกทั้งยังมีพี่ ๆ อีกหลายคนที่ออกเรือนแล้วแยกย้ายไปอยู่ต่างถิ่น แต่ละคนมีธุรกิจส่วนตัวและค่อนข้างจะมีฐานะ

เขาไม่ต้องทำงานก็ได้ แต่ไม่มีวันไหนเลยที่เขาไม่ทำงาน

เขาทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ จากคนที่ผมเคยคิดว่าแค่นอนอยู่เฉย ๆ ก็จะมีคนมาป้อน เขากลายเป็นคนที่สามารถหาเงินได้เอง งานอย่างหนึ่งที่เขาเลือกและบอกว่าชอบที่สุดคืองานขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างไม่ประจำวิน ชาวบ้านที่มีเรื่องด่วนต้องการไปอำเภอหรือจังหวัดมักจะเรียกใช้บริการเขา

“ลูกพี่สอบใบขับขี่ผ่านได้ยังไง?” ผมเคยถาม

เขายื่นใบขับขี่ให้ผมดู มันเป็นใบขับขี่รถจักรยานยนต์ปกติธรรมดา แต่ตรงช่องข้อจำกัดการใช้นั้นมีข้อความว่า

– ผู้พิการ
– ไม่เกิน ๙๐ ซี.ซี.

เขาป่วยเป็นโรคโปลิโอมาตั้งแต่เด็ก แต่เขาไม่เคยใช้รถเข็น

ผมไม่เคยเรียกใครว่าลูกพี่ง่าย ๆ เขาเป็นคนคนเดียวในหมู่บ้านที่ผมเรียกลูกพี่

ผมเรียกเขาว่า “ลูกพี่เป๋”

ฝนหยุดตก… ผมไปทำงาน •

kaawss.jpg

Advertisements

3 Responses to ลูกพี่

  1. สวรรค์เสก พูดว่า:

    ดึกวันนี้ ฝนไม่ตก และโทรศัพท์มือถือของผมก็ไม่ได้ดังแต่อย่างใด…

    ผมว่า แทบทุกคนแหละครับจะมี “ลูกพี่” ในวัยเด็กเหมือนกัน เว้นแต่ว่าคนผู้นั้นเป็นลูกพี่เสียเอง

    ท่านได้ยินเสียงเพื่อนเก่าแล้วนึกถึงบ้านโบราณ
    แต่ผม..หากได้ยินเสียงเพื่อนเก่าใน “กลุ่มมือปืน” ด้วยกันแล้ว ผมจะนึกถึงหนังสะติกครับ
    ตอนเป็นเด็กชั้นประถมฝีมือยิงหนังสะติกของผมนี่ฉกาจฉกรรจ์นัก นกเอี้ยงบนยอดมะพร้าวนี่ ผมสอยลงมาปิ้งกินง่ายๆ เลยล่ะ

    พอวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ ไอ้พวกกลุ่มมือปืนของพวกผมนี่ โดยมากจะมีหน้าที่ไปเลี้ยงวัว-เลี้ยงควายด้วยกัน บางคนไม่มีวัว ควายกะเขาหรอก แต่อยากจะไปด้วย

    เจ้าประคุณเอ้ยยย สนุกอย่าบอกใครเชียว เจอตัวอะไรที่ดิ้นได้ พวกผมจะยิงมาปิ้งกินหมดแหละ ไม่ว่าแย้ กิ้งก่า นก หนู เอามันหมดทุกอย่างนั่นแหละ

    ได้เวลามื้อเที่ยงก็จะล้อมวงกินข้าวกัน ปั้นข้าวเหนียวได้ก็แย่งกันจิ้มแจ่วพัลวัน แซบอย่าบอกใครเชียวพระคุณ

    พอตกบ่ายหน่อย วัว-ควายไม่ไปไหนแล้ว ก็แบ่งข้างกันละทีนี้ โกยดินเหนียวหมาดๆ ใส่ย่ามกันจนตุง แล้วก็วิ่งเข้าป่ากล้วย ยิงกันสนุกจนตับแลบ ก็มีบ้างแหละครับที่จะมีคนแอบโกง เอาก้อนหินหมกเม็ดไว้ข้างในดินเหนียว เวลายิงออกไปนี่ กระสุนมันจะพุ่งลิ่วเข้าเป้าเผ๋งเลยเชียว (หากเป็นกระสุนดินเหนียวธรรมดา มันมักจะแฉลบไปไม่ค่อยถูกเป้าหรอก แม้ถูกตัวก็ไม่ค่อยเจ็บ)

    ดึกคืนนี้ ฝนก็ยังไม่ตกเหมือนเดิม โทรศัพท์ก็ไม่ดังแต่อย่างใด
    ผมคิดว่า ผมน่าจะนอนได้แล้ว…

  2. swordbelt พูดว่า:

    “กล้าๆหน่อยแล้วจะรุ่ง”

    นั่นละครับประโยคเด็ดดวงของลูกพี่ผม มันยังก้องอยู่ในหลืบสมองข้าพเจ้าทุกครั้งที่นั่งรถผ่านถนนสายหลักมุ่งสู่ตัวจังหวัดนครสวรรค์ บ้านเกิดข้าพเจ้าเอง แทบเกือบทุกจังหวัดในภาคเหนือตอนล่าง ลูกพี่คนนี้พาข้าพเจ้าสัญจรไปเหยียบพื้นดินมาแล้ว ที่ไหนมีโรงเรียน ที่นั่นมีพวกเรา ข้าพเจ้าและลูกพี่เป็นพนักงานขนของ ของที่ส่งคือสื่อการเรียนการสอนทุกชนิด รวมจนถึงหนังสือเรียนต่างๆ นั่นแล้วแต่ว่าเฮียเจ้าของร้านจะเปิดซองประมูลมาได้

    ลูกพี่ขับ ข้าพเจ้าขนลงขนขึ้น “กล้าๆหน่อยแล้วจะรุ่ง” ข้าพเจ้ามักแซวลูกพี่เวลาที่เกน้ำมันแตะเส้นแดง นั่นหมายความว่าเราได้เวลาลุ้นกันแล้วว่าไอ้รถขนของนี้มันจะพาเราถึงบริษัทรึเปล่า มีอยู่ครั้งหนึ่ง ไอ้เส้นแดงทำพิษเล่นเอาข้าพเจ้ากับลูกพี่ต้อง เข็นเศษเหล็กวิ่งได้เข้าปั้มน้ำมัน แถมงัดเงินขึ้นมาซื้อน้ำมันเติม 20 บาท ให้ตายสิขอรับ ลูกพี่ขอใบเสร็จรับเงินด้วย

    เงินยี่สิบบาทสำหรับบางคนโยนให้ขอทานโดยไม่นึกเสียดาย แต่สำหรับลูกพี่แล้ว ต่อให้เติม 10 บาท ก็จะขอใบเสร็จ นั่นเป็นพราะว่า บริษัทไม่รับรู้หรอกว่าคุณจะมีน้ำใจใยดีกับองค์กรขนาดไหน ลูกพี่ทำไปเพราะต้องการแสดงให้เห็นว่า ถ้าองค์กรไม่มีน้ำใจต่อลูกจ้าง ก็อย่าหวังว่าจะมีน้ำใจเสียสักเพียงนิดกระเด็นไปถึงนายจ้างเลย

    มีอยู่วันหนึ่ง ลูกพี่ข้าพเจ้าขับฝ่าไฟแดง ตำรวจแม่งก็อุสาบิดมอเตอร์ไซค์ร้ายๆตามตูดมาเป็นกิโลๆ ข้าพเจ้ามีติดกระเป๋า มาแค่15 บาท ไอ้ห่า 15 บาทมันก็เอา ข้าพเจ้าเหลือบมองลูกพี่ แกพูดอายๆ

    “คนเราถ้าจะกล้ามันต้องดูกำลังตัวเองด้วย”

    แน่นนอนว่าไอ้เศษเหล็กนี้มันขนของได้แต่มันหนีตำรวจไม่ทัน ครั้งสุดท้ายที่ข้าพเจ้าเห็นลูกพี่ข้าพเจ้าคือตอนที่ พนักงานหญิงในที่ทำงานพูดแนวประชดประชันกับลูกพี่ ก็ไอ้เพราะว่าพี่แกชอบแซวเธอเวลาทานข้าว นั่นละ “กล้าๆหน่อยแล้วจะรุ่ง” นั่นละครับไอ้พี่ผมมันกล้าจริงๆ วันต่อมาลูกพี่ผมและสาวเจ้าก็หายตัวไป ข่าวมารู้ทีหลังว่าลูกพี่ผมพาเมียชาวบ้านหนีไปเสียแล้ว

    ในใจข้าพเจ้าเพียงหวังว่าการกล้าของลูกพี่ครั้งนี้ จะรุ่งอย่างที่ว่าไว้จริงๆ ให้ตายสิ

  3. คิทชา พูดว่า:

    อ้ายพุ่มฯพี่ชาย
    ถึงผมจะเรียกท่านอื่น ว่าท่านพี่มากมาย
    แต่อ้ายพุ่มฯ ก็เป็นอ้ายนะครับ

    เวียนผ่านไปทิ้งกลิ่นอักษร ไว้ที่บ้านหนอนสักบางเวลานะขอรับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: