บทบรรณาธิการ

 editortouch3.jpg 

– 1 –

หากคำว่าบังเอิญนั้นหมายถึงสิ่งหรือเหตุการณ์ที่เราไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะบังเกิดขึ้นกับเราหรือสิ่งรอบตัวนั้นแล้วละก็… เราเองก็มีเรื่องบังเอิญเรื่องหนึ่งอยู่กับเขาเหมือนกัน…

บังเอิญที่ว่า- เราไม่เคยคิดว่าฉบับที่ ๔ นี้จะแสดงคาราวะนักเขียนผู้เกิดและดับก่อนกาล นาม กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ มาก่อน เหตุบังเอิญเกิดขึ้นเพียงเพราะเราหยิบหนังสือเล่มแรก- รวมเรื่องสั้น สะพานขาด ของเขาจากชั้นหนังสือมาอ่านอีกครั้ง และเป็นทุกครั้งที่เมื่อเราคิดถึงเขาก็จะต้องคิดถึงวันที่เขาจากไปสู่แผ่นดินอื่นอยู่ทุกครั้งไป…

เช่นนั้นเราจึงเหลือบมองปฏิทินตั้งโต๊ะพบว่าวันนั้นของปีนี้– ปีที่เขาจากเราไป ๑ ปีนั้นตรงกับวันอังคาร ก่อนหน้าฉบับที่ ๕ ปักษ์ที่สองประจำเดือนกุมภาพันธ์ของเราวางแผง ๑ วัน ฉะนั้นเราจึงลงความเห็นว่าก้าวที่ ๔ นี้ควรจะกล่าวและเขียนอะไรถึงเขาบ้าง– เพื่อเป็นการรำลึก, เป็นวาระอันดีที่ก้าวที่สี่ของเรานี้ได้มีผู้ร่วมก้าวเดินตามเพิ่มขึ้น
หากแต่ไม่กล่าวเกินจริงแล้ว เรายินดีพร้อมสำหรับสายใยความสัมพันธ์อันบริสุทธิ์ที่พร้อมจะสดุดีเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

กนกพงศ์ สงสมพันธุ์… ได้มีผู้นิยามตัวเขาว่า เป็นนักเขียนเพื่อชีวิตคนสุดท้าย… ซึ่งเรามิปรารถนาให้เป็นเช่นนั้น หากแต่เราปรารถนาให้วงวรรณกรรมของเรามีนักเขียนเพื่อชีวิตเพิ่มขึ้น, มีนักเขียนที่รังสรรค์งานเพื่อรับใช้ความคิดของตนแล้วรับใช้สังคมมากขึ้น ซึ่งสิ่งนี้เรา- ไม่ทราบว่าเราหวังมากไปหรือไม่… แต่เราก็ยังหวัง- หวังว่าจะมีนักเขียนเพื่อชีวิตเฉกเช่นเขาบ้าง ไม่ต้องเหมือนและไม่ต้องเลียนแบบวิถีชีวิตของทุกย่างก้าว ขอเพียงแต่คิดได้เยี่ยงเขา แล้วรับใช้ความคิด, รับใช้สังคมได้ตามกำลังบ้างเท่านั้น

๑๓ กุมภาพันธ์ ของปีถัดไป…และถัดไป การน้อมรำลึกถึงเขาจะมิใช่เรื่องบังเอิญของเราอีก หากหมายถึงเราตั้งใจและคิดถึงเขาอยู่มิเสื่อมคลาย แม้ว่าเขาจะไม่กลับมายังแผ่นดินนี้อีกแล้วเป็นนิรันดร

กับแผ่นดินอื่นที่สักวันหนึ่งเราจะก้าวย่างตามเขาไป…
กับแผ่นดินอื่นนั้นอยู่ไม่ไกลเลย… อย่างไรเสียสักวันหนึ่งเราก็ต้องเดินไปถึง แต่เราจะไปยังแผ่นดินอื่นได้ด้วยความภาคภูมิใจได้อย่างไร หากว่าแผ่นดินที่เรากำลังย่างก้าวอยู่นี้ เราก้าวเดินผ่านไปอย่างปราศจากความสนใจไยดี

– 2 –

ก้าวหนึ่ง…หยุดรออีกก้าวหนึ่ง ก้าวนี้มีผู้ร่วมย่างก้าวไปกับเราเพิ่มขึ้น และจะมีเพิ่มขึ้นตามรอบเวลาที่หมุนเวียนไป

ก้าวรอก้าว ฉบับที่ ๔ ขอต้อนรับงานเขียนดี ๆ จากท่านผู้ท่านที่ร่วมเป็นหนึ่งใน “ผู้ร่วมเดินทาง” และชวนอ่านหนังสือใน “Book Review” ด้วยหวังว่าเมื่อเราออกก้าวเดินก้าวต่อไปจะเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความคิดสร้างสรรค์ โดยมีปัญญาเป็นคลังอาวุธ เมื่อเราก้าวออกเดินเพื่อรับใช้ความคิดของเราแล้ว ก้าวต่อไปเราจะก้าวไปรับใช้สังคมตราบเท่าที่กำลังของเรามี– และอาจมีมากกว่าเท่าที่เรามี

เราก้าว…แล้วหยุดรอผู้ร่วมเดินทางที่กำลังย่างก้าวตามมาอยู่เสมอ…•

ด้วยมิตรภาพ.
กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐

Advertisements

7 Responses to บทบรรณาธิการ

  1. สวรรค์เสก พูดว่า:

    หากเพ่งพิศดูคำว่า “ก้าวรอก้าว” อย่างลึกซึ้งแล้ว นั่นหมายถึงมีคนผู้หนึ่ง หรือจำนวนหนึ่งได้ก้าวไปก่อนหน้านั้น แล้วมีคนผู้หนึ่ง หรือจำนวนหนึ่งกำลังก้าวตามไปอย่างไม่หยุดหย่อน

    ในการก้าวไปนั้น ย่อมถึงจุดหมายเข้าสักวัน และนั่นคือการหยุดก้าว

    ในการก้าวตามก็เช่นกัน หากก้าวทุกวัน ย่อมทันก้าวที่ล่วงหน้าไปก่อนได้อย่างแน่นอน

    บนถนนวรรณกรรมเพื่อชีวิตนั้น กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ คืออีกก้าวหนึ่งที่นำหน้าไปแล้ว กระทั่งทิ้งหมุดหมายเอาไว้ ณ ปลายทาง อันเป็นเป้าหมายสูงสุดของงานแนวนี้ ข้าพเจ้าเชื่อเหลือเกินว่า ในเมื่อมีก้าวนำ ย่อมต้องมีก้าวตาม โดยไม่มีคำว่า “ก้าวสุดท้าย” หรือ “คนสุดท้าย” ตามนิยามที่ใครบางคนเป็นคนบอก

    คนเป็นสิ่งมีชีวิต สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน จำเป็นต้องมีสังคมเป็นเครื่องรองรับระบบชีวิต
    การเขียนย่อมหมายถึงการบอกเล่าเรื่องราวของชีวิต ชีวิตในสังคมที่นับวันจะเร่าร้อน รุนแรง และแหลมคมด้วยแง่มุมให้ขบคิด หากการสะท้อนเรื่องเหล่านี้ออกมาในงานเขียน หมายถึงการเป็น “นักเขียนเพื่อชีวิต” นักเขียนแนวนี้จะไม่มีคำว่า “คนสุดท้าย” แน่นอน

    เพราะชีวิตยังต้องดำเนินไป
    เพราะคนบางคนยังรักที่จะเขียน
    เขียนเรื่องเกี่ยวกับชีวิตที่เป็นมา และจะเป็นไปอีกตราบนานเท่านาน
    กระทั่งโลกสัปรังเคใบนี้จะถูกทำลายด้วยน้ำมือของพวกมันเอง ใช่! ไอ้พวกมนุษย์
    หรือไม่ก็ถูกทำลายจากเศษดาวหางจากห้วงจักรวาล

    ทุด! ไอ้ชาติคน ไยต้องเสียเวลาเข่นฆ่ากันเองด้วย

  2. swordbelt พูดว่า:

    เป็นกำลังใจให้ทุกท่านในทีมงานขอรับ
    ก้าวต่อไปยิ่งต้องเป็นก้าวที่กล้าแกร่งอย่างแน่นอน

    เอ้า!! เห็นพวกท่านก้าวแล้ว
    ข้าพเจ้าจะยืนทำหน้าเบื่อโลกอยู่เป็นไร

    สมองยังมี นิ้วมือยังกระดิกได้
    ชีวิตก็ยังดำเนินต่อไป
    ไปตามทางอักษรที่ทิ้งริ้วรอยไว้

    ด้วยมิตราภาพ…

  3. กองบ.ก. พูดว่า:

    ขอแสดงความขอบคุณแทนผู้ร่วมงานทั้งหมดขอรับ

    หากท่านมีงานเขียนดี ๆ อย่ารอช้าร่วมส่งมาร่วมเดินทางพร้อมกับเราโดยพลัน

    เวทีนี้พร้อมรับความคิดเห็นของท่านเสมอ

    ด้วยมิตรภาพ

  4. ผู้อ่าน พูดว่า:

    เรียนกองบ.ก.

    ทำไมกระผมเปิดอ่านคารวาลัย…

    ไม่มีข้อความปรากฏเลยล่ะขอรับ

  5. คิทชา พูดว่า:

    จะเชยไหมครับ ถ้าผมพูดเรื่อง ความจริงใจ

    ทุกวันนี้นอกจากเราจะจริงใจต่อคนรอบตัวน้อยลง
    เพียงเพื่อต้องการ ‘ตามทัน’ เลห์กลของคนรอบกายหรือสังคม
    ผมกับพบว่า เราก็จริงใจต่อตัวเราเองน้อยลงเช่นกัน

    ถ้าผมจะ’ตามก้าวที่หยุดรอ’
    โดยปราศจากความจริงใจ คงไม่ดีแน่แท้ใช่ไหมครับ ?

  6. ศิษย์เหลน พูดว่า:

    ศิษย์ทวดที่เคารพรัก

    ศิษย์ทวดได้โปรดเข้าเมืองไปเปิดตู้ไปรษณีย์ในอีกสองสามวันข้างหน้าด้วยนะครับ มีความลับจะบอก…

    ลงชื่อ…

    ศิษย์เหลน

  7. tuleedin พูดว่า:

    อา…สหายแกะ
    สมการของท่านช่างน่าคิทขึ้นทุกที

    OOO

    ท่านศิษย์เหลนที่เคารพ
    เปิดเมื่อไรก็ไม่ใช่ความลับใช่ไหม?

    ลงชื่อ…ศิษย์ทวดสุดหล่อ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: