หกโมงเช้า

pum.jpg ปากกาพาไป : นารินทร์ ทองดี

หลายเช้ามานี้ผมลืมตาตื่นเพราะเสียงนกกาเหว่า…

ทุก ๆ วันเวลาประมาณตีห้า นกกาเหว่าจะมาเกาะอยู่บนกิ่งไม้ในสวนของเพื่อนบ้าน แล้วมันก็ส่งเสียงร้อง ผมว่าเสียงร้องของมันนี่แปลกมาก คือฟังแล้วจะรู้สึกซึมเศร้าหดหู่ก็ได้ หรือฟังแล้วจะรู้สึกสดชื่นแจ่มใสก็ได้อีกเช่นกัน

ก่อนหน้านี้ ผมจะได้ยินเสียงกาเหว่าดังแว่ว ๆ คล้ายอยู่ในความฝัน นั่นอาจเป็นเพราะผมสะลึมสะลือเนื่องจากนอนดึก ครั้นถึงเวลาค่อนรุ่งกาเหว่าเกาะกิ่งไม้ร้องเพลง ผมก็นึกว่าผมฝัน แม้หลายครั้งผมจะรู้สึกตัวเมื่อเสียงเพลงของมันกระทบหู แต่ผมก็หลับตานอนต่อไปจนสายโด่ง กระทั่งช่วงหลังมานี้ ธรรมชาติได้แสดงบางอย่างให้ผมเห็นว่า การดำเนินชีวิตในช่วงที่ผ่าน ๆ มานั้นไม่ถูกต้อง ซึ่งก็สอดคล้องกับคำแนะนำของหญิงสาวในเสื้อกาวน์ที่บอกกับผมว่า “พักผ่อนให้เพียงพอนะ” ผมจึงเริ่มนอนตั้งแต่หัวค่ำ แล้วตื่นขึ้นมาทันนกกาเหว่าร้องเพลงในเวลาตีห้า

แรก ๆ ผมไม่ค่อยชอบเสียงร้องของนกกาเหว่าเท่าไหร่นัก ไม่ชอบถึงขนาดตั้งคำถามในใจตัวเองว่า มันจะโหยหวนหาสวรรค์วิมานอะไรกัน แต่แปลกนะครับ หลายเช้ามานี้ผมรู้สึกว่า นกกาเหว่าก็ร้องเพลงได้ไพเราะไม่แพ้นกชนิดอื่นๆ

เมื่อตื่นตีห้าได้โดยไม่งัวเงีย ผมก็พบความจริงของธรรมชาติอีกข้อหนึ่งนั่นก็คือ ธรรมชาติให้ผลที่ซื่อสัตย์เสมอ ผมจึงสลัดผ้าห่มลงมายืดเส้นยืดสายอยู่หน้าบ้าน เสียงเพลงของกาเหว่าช่วยเร้าให้นกชนิดอื่นขับขานบทเพลงของเผ่าพันธุ์ตนเพื่อต้อนรับอรุณ ผมห่มผิวด้วยลมเย็นยามเช้าจนกระทั่งถึงหกโมง

เสียงแป็ก ๆ ดังมาจากท้ายซอย ผมเปิดประตูเหล็กบานเล็กหน้าบ้าน ยื่นหน้าออกไปยิ้มทักทายเจ้าของเสียง

ปลายไม้เท้ากระทบพื้นคอนกรีตดังเป็นจังหวะช้า ๆ ขาที่บวมเป่งเริ่มยุบลงบ้างแล้ว สะโพกซึ่งดามด้วยเหล็กส่งผลให้ร่างของหญิงชราวัยเกือบเจ็ดสิบปีเอียงทางซ้ายเล็กน้อย ปลายไม้เท้าเริ่มสึก นั่นเป็นสิ่งที่ช่วยยืนยันว่า รถเข็นของแกถูกปลดระวางมานานหลายเดือนแล้ว

“อรุณสวัสดิ์จ้ะ หกโมงเช้าอีกแล้วนะวันนี้”

คุณยายทักทายผมด้วยใบหน้าอาบยิ้ม ผมทักตอบพลางแอบพิจารณาสภาพของหญิงชราที่ช่วงหนึ่งแกเคยเดินไม่ได้มาก่อน แต่ในเช้าวันนี้ แกกำลังเดินห่างจากผมไปเรื่อย ๆ จุดหมายในแต่ละเช้าไม่แตกต่างกันคือ เดินไปให้ถึงปากซอยเพื่อซื้อข้าวและกับข้าวใส่บาตรพระ

หลังหกโมงเช้า นกกาเหว่าหยุดร้อง หรือว่าบางทีมันอาจจะบินไปเกาะต้นไม้ต้นอื่นที่อยู่ไกลจากบ้านผมก็เป็นได้ แต่นกอื่น ๆ ยังคงขับขานบทเพลงของมันต่อไป

พรุ่งนี้ตีห้า กาเหว่าจะต้องมาร้องเพลงปลุกผมอีก ธรรมชาติซื่อสัตย์ต่อทุกสรรพสิ่งเสมอ

พรุ่งนี้หกโมงเช้า รอยยิ้มของคนที่เคยเดินไม่ได้ จะช่วยผลักดันให้ผมเดินต่อไป…●

kaawss.jpg

Advertisements

4 Responses to หกโมงเช้า

  1. สวรรค์เสก พูดว่า:

    อ่ะ จบแบบมีปรัชญาให้ขบคิดด้วยนะขอรับพระคุณ

    “รอยยิ้มของคนที่เคยเดินไม่ได้ จะช่วยผลักดันให้ผมเดินต่อไป” งั้นหรือขอรับ

    สำหรับเกล้าแล้ว การได้อ่านเรื่องราวดีๆ ของคนที่เคยเดินไม่ได้ แล้วพยายามจะเดินต่อไปด้วยตัวของตัวเองให้ได้เช่นได้ มันทำให้เกล้าอยากจะฟังเสียงนกกาเหว่าขึ้นมาบ้างน่ะขอรับ (เกี่ยวไรกันนี่ สอ น๊อ สอ)

  2. ป้า พูดว่า:

    ยามเช้า สดชื่นเสมอ

  3. อานันท์ พูดว่า:

    ผมชอบเสียง อีกา และดุเหว่า…

    ทว่าวันนี้มันหายไปพร้อมบ้านจัดสรร

    ด้วยมิตรภาพ

  4. คิทชา พูดว่า:

    ผมต้องอาศัยเสียงจาก นาฬิกา ดิจิตอล ในการปลุกตื่น
    มิน่าเล่า ช่วงนี้ ไม่ค่อยมีกำลังจะก้าวเดิน
    ต้องหัดเสพพลังงานจากธรรมชาติบ้างเสียแล้วขอรับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: