กำลังใจจากสายลม

 ฟากฟ้า..ทะเลฝัน : โจนาธาน

dreamsky.jpg

ก่อนอื่นฉันต้องขอสารภาพกับเธอว่า  ฉันมิใคร่อยากหยิบจับปากกาเพื่อจารจดความรู้สึกบางอย่างที่มีต่อเธอ  มิใช่เป็นเพราะไม่มีอารมณ์  เพียงแต่ฉันมีความหดหู่บางอย่างที่บังเกิดขึ้นในจิตใจจากก้นบึ้ง

ฉันเพิ่งตระหนักได้ว่า  ชีวิตในแต่ละวันๆนั้นช่างดำรงอยู่ยากเย็นเสียจริงหากขาดอะไรไปบางอย่าง…  อะไรบางอย่างนี้ไม่ใช่สิ่งที่ร่างกายต้องการทางกายภาพ  ใช่…ฉันกำลังจะบอกกับเธอว่าฉันขาดสิ่งซึ่งจิตใจฉันนั้นต้องการ  ความรักจากคนรัก…   ความรู้สึกที่เป็นนามธรรม  จับต้องไม่ได้  แต่คนทุกคนก็ล้วนมีความต้องการ  หลายคนมีสิ่งนี้  และหลายคนเช่นกันที่ปล่อยให้สิ่งนี้นั้นหลุดลอยไป

ฉันเองก็เป็นหนึ่งในคนจำพวกหลัง…

การมีชีวิตอยู่อย่างปราศจากสิ่งดังกล่าวมันยากเย็นอย่างนี้นี่เอง…  เคยมีคนรัก  แต่วันนี้ไม่มีคนรักเคียงข้าง  มันก็ยากอย่างนี้  ฉันได้แต่นั่งนึกคิดย้อนกลับไปถึงวันเวลาระหว่างสองเราเมื่อวันวาร  ไม่มีอะไรมากนอกจากความรู้สึกเสียดาย…  เสียดายที่ว่าทำไมฉันถึงไม่เห็น  ไม่เคยมองเห็นความรักที่เธอได้มอบให้สักวินาที

คนเราก็มักจะเป็นอย่างนี้…  จริงหรือ?…

แต่หากมองถึงความจริงที่เป็นอยู่…วันนี้ฉันไม่มีเธออยู่เคียงข้างแล้ว  ไม่มีวันเวลาสำหรับเราอย่างเมื่อวันวาร  ฉันเฝ้าถามตัวฉันเองว่าแล้วควรจะทำอย่างไร  จะจัดการชีวิตของฉันอย่างไรให้คงดำรงอยู่ต่อไปได้  ท่ามกลางความยากเย็นที่บังเกิดขึ้น…

ทำอย่างกับว่า  โลกนี้มีฉันนั่งทุกข์ใจอยู่เสียผู้เดียวกระนั้นละ  จะมีใครอีกบ้างหนอที่ทุกข์ใจอย่างฉันบ้าง…ก็คงมีบ้าง  หากเธอได้รับรู้ความรู้สึกของฉันในตอนนี้  เธอคงหัวเราะร่วนเสียงดัง  แล้วอาจกล่าวกับฉันว่า  “เธอจ๋า…ในโลกนี้นั้นยังมีคนที่ทุกข์ร้อนใจกว่าเธอหลายเท่ายิ่งนัก  เธอคิดเพียงว่า เรื่องของเธอนั้นเป็นเสียยิ่งกว่าคนเหล่านั้นละหรอกหรือ?…”

ฉันค่อนข้างเชื่ออย่างยิ่งว่าเธอจะต้องกล่าวกับฉันเช่นนั้น…   หากเป็นดังที่เธออาจกล่าว  ใช่…มันก็จริงอย่างที่เธอว่า  แต่ก็นั่นละ ฉันอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่า ฉันเองก็คิดไม่ต่างไปจากเธอนัก

เหลียวมองรอบกาย…ชีวิตอีกหลายชีวิตที่รายล้อมรอบตัวของฉัน  พวกเขาล้วนมีความทุกข์มากไปกว่าฉันเสียอีก  หากจัดเรียงลำดับความทุกข์แล้ว  ฉันคงอยู่ลำดับสุดท้าย…

ฉันหัวเราะออกมา  หัวเราะผสมกับเสียงหัวเราะของเธอ  ผู้คนที่แบกเอาความทุกข์ไว้มากกว่าฉันเขายังดำรงชีวิตอยู่ได้ท่ามกลางความแร้นแค้นยากเย็นแสนเข็ญ  บางครั้งบางขณะพวกเขายังหัวเราะเย้ยโชคชะตาของเขาได้  ให้ฉันได้ยินได้เห็น  ในขณะที่ฉันมองพวกเขาด้วยความฉงนสงสัยว่า–  พวกเขาหัวเราะกันออกมาได้อย่างไรกัน?

เธอจ๋า…หากเธอยังอยู่ที่นี่  เธอคงบอกฉันว่า  “พวกเขาอยู่ได้ด้วยจิตใจ”…ใช่ไหม?

ครั้งหนึ่งเธอเคยกล่าวประโยคนี้กับฉัน  “คนเราหากขาดกำลังใจก็เหมือนกับตายไปแล้ว”  แล้วฉันล่ะ?   ฉันขาดกำลังใจไปแล้ว  เธอจากฉันไปแล้วนี่  กำลังใจของฉันแท้จริงแล้วอยู่ที่เธอ…หรืออยู่ที่ฉันกันแน่

แล้วเธอเล่า…  เธออยู่ได้อย่างไรกันเมื่อไม่มีฉัน  หรือเธอมีกำลังใจอยู่ในจิตใจของเธอเอง  กำลังใจของเธอนั้นมีฉันเป็นส่วนประกอบด้วยไหม?  หากมี…แล้วทำไมฉันจึงต้องโอดครวญเอากับชีวิตของฉันเองว่า  “มันช่างยากนัก”

แปลกไหม?  เมื่อฉันนึกคิดถึงเธอฉันกลับมีกำลังใจ…หรือเธอเองนั้นก็คือกำลังใจของฉัน  หากเป็นเช่นนั้นแล้วไยฉันต้องจมดิ่งกับความหลังบางอย่าง  ความหลังที่กร่อนกัดกินกำลังใจเสียแทบไม่มีเหลือ  ทั้งที่กำลังใจของฉันนั้นคือเธอที่แฝงตัวอยู่ในก้นบึ้งเสมอมา

ดูฉันเหมือนคนโง่เง่าเสียจริง  ที่กระทำร้ายจิตใจไปอย่างนั้น  หากเธอได้รับรู้  เธอจะหัวเราะเยาะฉันไหม…

หัวเราะเยาะเถิด  ฉันปรารถนา   ฉันอยากได้ยินเสียงหัวเราะร่วนจากเธอ  บางที…เสียงนั้นอาจสร้างและเป็นกำลังใจแก่ฉันให้ดำรงชีวิตอยู่ต่อไปได้  โดยไม่มีความรู้สึกว่ามันยากไปกว่านี้อีกครา…

ลมทะเลพัดมาแผ่วเบา…นั่นเสียงของเธอใช่ไหม?  เสียงที่มาพร้อมกับสายลม…

ฉันหัวเราะ  ฉันรู้แล้วว่าเธอปรารถนามอบสิ่งใดต่อฉัน…

ฉันหัวเราะร่วนออกมา…  พร้อมกับลมทะเลที่ถาโถมอยู่รอบเคียงกาย.

ด้วยความรักที่มีต่อเธอ.
โจนาธาน.

 

kaawss.jpg

Advertisements

One Response to กำลังใจจากสายลม

  1. เรื่องนี้ ไม่มีคอมเม้นต์…

    สมดังเจตนา…

    ต้องฉลอง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: