รักเธอนะ…

pum.jpg ปากกาพาไป : นารินทร์ ทองดี

ปอสี่ปลายนา’ เคยหัวเราะจนเกือบตกแคร่ หลังจากได้อ่านสำนวนในนิยายของผมฉากหนึ่ง จำได้ว่าฉากนั้นผมบรรยายรูปร่างหน้าตาของพระเอกว่า

“เขาเป็นชายหนุ่มรูปงาม รูปร่างบึกบึน แข็งแรงและทนทาน…”

“เหมือนคำโฆษณารองเท้าฟองน้ำในวิทยุเลยว่ะ” เขาว่า

ผมบอกปอสี่ปลายนาว่า มานี มานะ วีระ ปิติ ชูใจ และผองเพื่อนของเขา เป็นพวกแรกที่ดึงดูดผมเข้าไปสู่โลกแห่งตัวอักษร

“เหรอ?” ปอสี่ปลายนามองหน้าผม “แล้วยังไงต่อ?”

ผมบอกปอสี่ปลายนาต่อไปว่า นักประพันธ์ทุกคนบนโลกใบนี้ เป็นพวกที่ทำให้ผมไม่สามารถออกจากโลกแห่งตัวอักษรได้ เห็นทีผมคงต้องตายในโลกใบนั้นแน่ๆ

ใต้ร่มหูกวางที่กำลังสลัดใบ ม้าหินอ่อนตัวนี้ตั้งอยู่ห่างจากแคร่ของปอสี่ปลายนาหลายร้อยกิโลเมตร ผมนั่งใจลอยไปตามเรื่องตามราวของผม เพื่อนรุ่นพี่ที่เพิ่งรู้จักกันกำลังเผาผลาญความล้มเหลวให้กลายเป็นเชื้อเพลิง เพื่อต่อสู้กับอุปสรรคด้านการเล่าเรียน

ผมคิดถึงปอสี่ปลายนา

เมื่อไม่นานมานี้ ผมส่งจดหมายถึงเขา เขียนเล่าความรู้สึกหลังจากอ่านเจอข้อความของนักเขียนชั้นครู–อาจินต์ ปัญจพรรค์ ผมบอกปอสี่ปลายนาว่า ผมดีใจที่ผมมีความรู้สึกอย่างเดียวกับที่ครูของผมรู้สึก…

นักเขียนผู้ที่ผมนับถือเป็นครูท่านนี้เขียนว่า

“ความสุขของข้าพเจ้าคืออ่านออก-เขียนได้”

ผมบรรยายความรู้สึกของผมเป็นหน้าๆ แต่ปอสี่ปลายนาเขียนตอบกลับมาด้วยลายมือไก่เขี่ยเพียงไม่กี่บรรทัดตามสไตล์ของเขา มีประโยคหนึ่งที่ผมจำขึ้นใจคือ

“พี่เห็นด้วยกับการแสดงความไม่เห็นด้วยต่อการบริหารงานของ อบต. ที่น้องเขียนในจดหมายของน้องฉบับก่อน แต่การเขียนพาดพิงถึงโคตรเหง้าเหล่ากอด่าทอแบบสาดเสียเทเสีย พี่รู้สึกว่าไม่น่ารัก หากน้องมีความสุขกับการอ่านออกเขียนได้ พี่ก็เห็นดีเห็นงามด้วย แต่ก็อยากจะถามสักหน่อยว่าจดหมายฉบับก่อนน้องใช้อะไรเขียน?”

หูกวางสลัดใบ บางใบร่อนลงสู่พื้นอย่างสง่างาม สมแล้วกับที่มันได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์ มันคงไม่เคยนึกเสียใจที่ต้องมีวันนี้…วันที่มันต้องสละขั้ว เพราะทุกช่วงเวลาของชีวิตมันได้ทำหน้าที่ของมันอย่างดีที่สุดแล้ว

ผมเงยหน้าขึ้นมองบนต้น หมู่ใบใหม่ๆกำลังระบัด พวกมันดูเขียวสด เต่งตึง มีชีวิตชีวา

ผมนึกถึงจดหมายฉบับหนึ่งที่เคยเขียนถึงปอสี่ปลายนา มีคำถามของคนปัญญาอ่อนแนบไปด้วยว่า

“พี่! ผมคิดว่าผมเขียนเรื่องส่งหนังสือโป๊ดีกว่า พี่คิดว่าไง?”

ปอสี่ปลายนาไม่ตอบ…

ใบหูกวางที่กำลังระบัดอยู่บนต้นนั้น คงเปรียบได้กับคนวัยหนุ่มสาว ใบไม้ทำหน้าที่ปรุงอาหารเลี้ยงส่วนต่างๆของต้น แล้วคนวัยหนุ่มสาวจะปรุงอะไรเลี้ยงสังคม…

ทุกคนมีหน้าที่!

เพื่อนรุ่นพี่ยังคงเผาผลาญความล้มเหลวให้กลายเป็นเชื้อเพลิง นี่คือหน้าที่ของเขาในตอนนี้ และผมก็เชื่อว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เขาก็จะได้สวมชุดครุย และหน้าที่ของเขาก็จะต้องเปลี่ยนแปลงไปตามสถานภาพและบทบาทที่เขาได้รับ

ผมหยิบปากกาและกระดาษขึ้นมาเขียนจดหมายถึงปอสี่ปลายนา ขณะเขียนผมนึกถึงคำกล่าวของมหาบุรุษของโลก…มหาตมะ คานธี

“ข้าพเจ้าเป็นสุข และเชื่อว่าใครก็ตาม ซึ่งมีรสนิยมในการอ่านหนังสือดี ย่อมทนต่อความเงียบเหงาในทุกแห่งได้อย่างสบาย”

ผมเขียนจดหมายจนจบ และไม่ลืมที่จะลงท้ายตามสไตล์ของผมว่า

ฉันรักเธอนะ…วรรณกรรม

ปอสี่ปลายนาต้องยิ้มแน่ๆ

“เฮ้ย! อ่านหนังสือดี เดี๋ยวก็สอบตกหรอก…”

เสียงเพื่อนรุ่นพี่ดังแว่วมา ในขณะที่ผมกำลังจะเข้าสู่โลกของตัวเอง   

ย่างก้าว..ที่เราเดินไปด้วยกัน

Advertisements

5 Responses to รักเธอนะ…

  1. Leaf terrace พูดว่า:

    Have a good journey to the World of Oz.

  2. ป้าโค พูดว่า:

    ยู้ฮู้! สู้โว้ย

    ก้าวแรก ก็ “โดน” ซะแล้ว ใช่มะ อิ อิ

  3. nena พูดว่า:

    หูกวางสลัดใบ บางใบร่อนลงสู่พื้นอย่างสง่างาม สมแล้วกับที่มันได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์ มันคงไม่เคยนึกเสียใจที่ต้องมีวันนี้…วันที่มันต้องสละขั้ว เพราะทุกช่วงเวลาของชีวิตมันได้ทำหน้าที่ของมันอย่างดีที่สุดแล้ว

    ถ้าปอสี่ปลายนาได้อ่านสำนวนนี้..
    เค้าจะตอบว่าอย่างไรค่ะ..

    เปิดมา..ก็เขียนโดนเลยนะคะ..คุณนารินทร์ (^ ^)

  4. […] “เหรอ?” ปอสี่ปลายนามองหน้าผม “แล้วยังไงต่อ?”   (อ่านต่อ) […]

  5. ดิน พูดว่า:

    ทดสอบ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: