บันทึกการเดินทาง

[บทบรรณาธิการ]

---

บันทึกการเดินทาง

กลางดึกวันที่ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๔๙ ใต้หลังคาฟ้าดารดาษดาว ไออุ่นมิตรภาพแผ่คลุมทั่วบริเวณบ้านพักบนเขาป่าสวนกระยาง จังหวัดพิษณุโลก หนุ่มสาวบ้านหนอนสนทนากลุ่มหนึ่งคุยกันอย่างออกรสหลังน้ำเปลี่ยนนิสัยไหลผ่านลำคอ

“ชื่อก้าวรอก้าวดีไหม ก้าวรอก้าวนะ ไม่ใช่ ฯลฯ” ชายหนุ่มมาดเข้มเสนอขึ้นมากลางวง ท่ามกลางเสียงตอบรับฮือฮา

“ดีๆ มีความหมายดีด้วย ก้าว ตัวแรกหมายถึง หนอนหน้าเก่าที่เดินไปข้างหน้า ขณะเดียวกันก็รอ ก้าว ตัวที่สองซึ่งหมายถึง หนอนหน้าใหม่เพื่อเดินไปพร้อมกัน”

“มีอีกความหมายหนึ่ง เมื่อเราก้าวไปได้สักพัก ก็ต้องมีการหยุดคิด หยุดพัก ก่อนจะก้าวเดินต่อไป” เสียงใครคนหนึ่งเสริม

“ก้าวรอก้าว ยังมีเสียงพ้องกับ ฯลฯ ซึ่งหมายถึง อื่นๆ อีกมากมาย ตรงกับแนววาไรตี้หลากหลายของนิตยสารเราพอดี ” อีกคนร่วมระดมความคิด

ก้าวหนึ่ง…ก้าวสอง…ลองย่ำ
เตาะแตะก้นตำคะมำหงาย
แต่หาได้เดินเดียวดาย
มีเพื่อนรอบกาย…ประคอง

นับจากวันนั้นโลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ครบหนึ่งรอบ หนุ่มสาวกลุ่มเดิมช่วยกันนับรอยเท้าที่ฝากรอยไว้เบื้องหลัง

“…ยี่สิบ ยี่สิบเอ็ด ยี่สิบสอง ยี่สิบสาม ยี่สิบสี่…”

การเดินเพียงลำพังกับการร่วมเดินไปกับคนหมู่มากย่อมก่อให้เกิดความรู้สึกต่างกัน หลายคนอาจเคยรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างบนเส้นทางสายอักษร การมีเพื่อนร่วมทางทำให้ถนนสายนี้ไม่เงียบเหงาจนเกินไปนัก ที่สำคัญก้าวย่างของคนๆ หนึ่งอาจช่วยปลุกกระตุ้นให้อีกหลายคนก้าวเดิน

แม้ระยะก้าว จังหวะก้าว และกำลังขาของแต่ละคนจะแตกต่างกัน แต่เมื่อตัดสินใจเดินกอดคอไปพร้อมกันแล้ว ย่อมต้องชะลอหรือเร่งฝีเท้าให้ได้จังหวะประสานสอดคล้องกัน

บนเส้นทางหลายคนอาจเดินสะดุดล้มมีรอยแผลฟกช้ำไว้เป็นบทเรียน บางคนรู้สึกท้อแท้แยกตัวดุ่มเดินไปโดยลำพัง ขณะที่บางคนเหนื่อยล้าหมดแรง ขอนั่งพักบนศาลาริมทาง ก่อนแข็งใจก้าวเดินต่อไป

ก้าวแรก…ก่อนเริ่มนั้นยากนัก
ก้าวต่อไปจึงตระหนักยากยิ่งกว่า
ยิ่งเดิน…แรงอ่อนผ่อนล้า
…หรือว่าถึงคราหยุดพัก…

ก่อนเริ่มก้าวไม่มีใครเคยตั้งคำถามว่าจะเดินกันไปถึงจุดไหนและถึงเมื่อไร ในห้วงคำนึงมีเพียงก้าวปัจจุบันที่ตั้งใจจะ ยก – ย่าง – เหยียบ ให้ทันตามจังหวะเวลา ใครก้าวตามไม่ทันก็ได้แต่ฝากความหวังไว้กับสหายที่ยืนรอตรงจุดนัดพบ ก่อนเริ่มก้าวใหม่ไปพร้อมกัน

อย่างไรก็ตาม จุดหมายปลายทางของแต่ละคนย่อมแตกต่างกันไปในรายละเอียด เมื่อเดินมาถึงระยะทางหนึ่งต่างย่อมต้องการเวลาหยุดพักและคิดทบทวนก่อนก้าวเดินต่อไป บางคนอาจค้นพบเส้นทางสายใหม่ที่ใช่สำหรับตัวเอง ขณะที่บางคนอาจเดินต่อบนเส้นทางสายเดิม

แต่ใครจะรู้ เส้นทางเหล่านั้นอาจทอดบรรจบกัน ณ จุดใดจุดหนึ่ง วันใดวันหนึ่ง และเมื่อถึงเวลานั้นหนุ่มสาวนักเดินทางจะร่วมกอดคอกันเดินอีกครั้ง ●

หนุงหนิง

---

[สารบัญ ฉบับส่งท้าย]