[ก้าวฯกวี]
“กระทง”
| - ๑ - |
| ในคราวนั้นพ่อฉันฟันต้นกล้วย |
| ส่วนหนึ่งด้วยจะแกงหยวกใส่ปลาย่าง |
| อีกบางส่วนหั่นแว่นเป็นวงวาง |
| ให้แม่พลางเย็บกระทงไว้ลงลอย |
| . |
| “หนูจะเอากระทงอันเล็กเล็ก” |
| เพราะสองมือของเด็กนั้นยังน้อย |
| เด็ดดอกไม้หน้าบ้านมานั่งคอย |
| กระทงเสร็จแล้วค่อยประดับประดา |
| . |
| “หนูจะใส่ดาวเรืองไว้ตรงนี้ |
| แซมแพงพวยสวยดีดูเข้าท่า” |
| ธูปเทียนปักตรงกลางอย่างเคยมา |
| และตั้งตารอไปงาน ลอยกระทง |
| . |
| เสื้อแขนยาวหมวกไหมพรมกันลมหนาว |
| โคมพันแสงแข่งดาวลมพัดส่ง |
| สูงขึ้นสุดฟ้าฟากแล้วดับลง |
| หลายคนคงแหงนหน้า ดวงตาตะลึง |
| . |
| แม่จูงมือถึงตลิ่งน้ำปริ่มท่า |
| อธิฏฐานวาจาขณะหนึ่ง |
| หลับตาเห็น ชีวิตงามในคำนึง |
| จากนั้นจึงลงลอยค่อยเคลื่อนไป |
| . |
| - ๒ - |
| เพียงวัยวันพลันผ่านกาลหมุนเปลี่ยน |
| บัดนี้มีกระทงเทียนรูปแบบใหม่ |
| จากกรุ่นหอมอบอวลของดอกไม้ |
| กลายเป็นใช้ริบบิ้นแซมบนแท่นโฟม |
| . |
| กลีบกระทงจากใบตองเคยของแท้ |
| บัดนี้แค่กระดาษพับประดับโฉม |
| จุดเทียนวอมลอยล่องก่องแสงโคม |
| ไปถั่งโถมล่มสลายในคงคา |
| . |
| ระลอกคลื่นคืนกระทงสู่ตลิ่ง |
| อธิฏฐานเป็นจริงหรือเปล่าค่า |
| มวลมนุษย์ต่างวาระและเวลา |
| จิตแท้แห่งปัญญากลับเลือนลับ! |
| . |
| คืนนี้เหน็บหัวใจไหมพระแม่ |
| มาสู่ยุคผันแปรดังตกอับ |
| อธิฏฐานผู้ใดเกินจะนับ |
| เพื่อบรรเทาความย่อยยับแห่งชีวิต |
| . |
| และรายทางกระทงเทียมยังเรียงราย |
| ต่างรอคนซื้อขาย งานง่ายประดิษฐ์ |
| นิยามยุคสะดวกนิยมคือนิมิต |
| ล้านดวงจิตหลงทิศเฉกกระทง! |
กวิสรา
http://kaveesara.bloggang.com
[อ่าน ก้าวฯกวี บทอื่น] | [สารบัญ - ก้าวฯที่ ๒๓]
