[Coffee Brake]
“ท้ายที่สุดผมคิดว่าชีวิตที่จะให้ความสงบคือชีวิตที่ไม่มีจุดหมายกดทับ ไม่มีอุดมคติมาเป็นเครื่องร้อยรัด แต่เป็นชีวิตที่มีมรรควิถีเหมือนอย่างที่เต๋าสอนไว้ แม้แต่คำว่าเต๋าก็แปลว่า ‘วิถี’ เท่านั้นเอง ชีวิตแบบเต๋าก้าวพ้นทวิภาวะ เหมือนน้ำที่ไหลลงจากยอดเขา เจอก้อนหินก็เลี้ยว เจอทุ่งหญ้าก็ไหลช้าลง ไม่ติดรูปแบบตายตัว แปรรูปไปตามภูมิประเทศที่ไหลผ่าน เป็นหนึ่งเดียวกับภูเขาและท้องทุ่ง แต่ก็คงความเป็นสายน้ำซึ่งไหลไปเรื่อย ๆ ไม่หยุดยั้ง จนกว่าจะถึงปลายทางคือมหาสมุทร ปลายทางอย่างมหาสมุทรนี่เราอย่าเรียกว่า ‘จุดหมาย’ เลย เพราะมันไม่ใช่จุดหมายทางอัตวิสัย หากเป็นปลายทางของสายน้ำที่จะคืนสู่บ้านเกิดดั้งเดิมของตน
.
“เพราะฉะนั้นผมจึงเคยเขียนว่า แต่ละก้าวที่คุณก้าวไป มันสำคัญกว่าจุดหมาย คุณเป็นหนึ่งเดียวกับก้าวนั้นหรือเปล่า หากคุณเป็นหนึ่งเดียวกับก้าวนั้น วันนี้คุณพบตัวเองแล้ว แต่ละนาทีที่ผ่านไปก็ครบถ้วนแล้ว แต่ถ้าคุณขัดแย้งกับปัจจุบันขณะของคุณอยู่ตลอดเวลา ตัวทำอย่างหนึ่ง ใจอยากทำอีกอย่างหนึ่ง คุณจะมีแต่ความทุกข์ นั่นคือชีวิตของคนในโลกปัจจุบัน”
.
จากภาคผนวก วันที่ถอดหมวก : เสกสรรค์ ประเสริฐกุล
(ปาจารยสาร : ตุลาคม-พฤศจิกายน ๒๕๔๙)
[อ่าน Coffee Brake ในฉบับอื่น] | [สารบัญ - ก้าวฯที่ ๒๓]
พฤศจิกายน 16, 2007 at 10:04 pm |
สาธุ ครับอาจารย์
“การสนทนาธรรมตามกาลเป็นมงคลอันสูงสุด”
ด้วยพุทธพจน์บทนี้เป็นปฐม กระผม ลูกศิษย์สอ จึงขอคุยด้วยคน
ผมว่า การที่คนเราจะเป็นคนเต็มคนได้นั้น หากไม่มีจุดหมายซะเลยมันฟังดูเรื่อยเปื่อยกระไรอยู่นะครับ และการไหลลงของสายน้ำแบบเต๋านั้น ฟังดูเลื่อนเปื้อนและไร้หลักการพิกล แม้จะสรุปสุดท้ายว่า ปลายทางของสายน้ำคือการกลับคืนสู่บ้านเกิดของตนก็ตาม
สำหรับผมแล้ว ก้าวที่ย่างไปจะสำคัญไม่ได้หรอกครับ ถ้าไม่มีจุดหมายที่ถูกต้องและแน่นอน ชัดเจน เอาเถิดครับ ลองดูก็ได้ แม้จะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับตัวเองก็เถอะ แต่ถ้าไม่มีจุดหมายที่ถูกต้องแน่นอน และยังไม่แน่ใจว่าจะก้าวไปไหน? ไปเพื่ออะไร? แล้วมันจะมีประโยชน์อันใดกับการเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับการก้าวไปนั้น
สำหรับผม “จุดหมายสำคัญที่สุด” และต้องเป็นจุดหมายที่ถูกต้องด้วย เมื่อใดคุณมีเป้าหมายที่ชัดเจน เมื่อนั้น แม้คุณจะเหน็ดเหนื่อยทุกข์ยากกับการป่ายปีน ร้อนรนบนเส้นทางนั้น กระทั่งไหลเลียบเลาะตามโขดหินลงไปผ่านวังน้ำวน หรือได้รับการปนเปื้อนจากมลพิษใดๆ มันเป็นการง่ายที่คุณจะย้อนกลับมาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับตัวเองได้ เพราะคุณรู้ว่าคุณมาจากไหน คุณกำลังจะไปไหน คุณมาถึงไหนแล้ว ใกล้จุดหมายที่อยู่เบื้องหน้าเข้าไปเท่าไหร่ และยิ่งเข้าใกล้ คุณยิ่งมั่นใจและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับตัวเองได้มากขึ้น
ไม่งั้น
ก็ลองดูสิครับ
เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับตัวเองโดยไม่มีจุดหมายที่แน่นอนและถูกต้องน่ะ
ลองดูว่าจะทำได้จริงหรือ?
และทำให้ไม่มีความทุกข์ได้จริงๆ หรือ?