“วาระของลูก และวาระของแม่”

[ก้าวฯกวี]

---

“วาระของลูก และวาระของแม่”

วัยเยาว์เจ้าขี่จักรยาน	ตุ๊กตาหน้าหวาน ของเล่นเจ้า
ขี่อวดแม่ให้รู้ว่าเก่งไม่เบา	พอล้มเจ็บหัวเข่าเจ้างอแง
.
วิ่งมาหาพร้อมน้ำตาหยาดใสใส	เสียงสะอื้นร่ำไห้ กอดเอวแม่
ให้แม่เป่าให้แม่จูบลูบดูแล	และเหมือนแผลเจ้าหายได้ทันใจ
.
ข้าวทุกคำต้องย้ำให้แม่ป้อน	ทั้งที่เจ้าจับช้อนกินเองได้
ก่อนนอนขอฟังนิทาน แม่เล่าไป	เรื่องแม่ไก่กับลูกไก่กลายเป็นดาว
.
เจ้าถามแม่กี่คำถามเจ้ารู้ไหม	ความสงสัยของเจ้ามากเกินกล่าว
โลกกว้างขึ้นทุกวันพันเรื่องราว	ซึ่งเจ้าก็จะก้าวพ้นเยาว์วัย
.
ถึงเวลาเจ้าเดินออกจากบ้าน	ลืมสิ้นจักรยานวันขี่ได้
ตุ๊กตาลืมว่าชื่ออะไร	มีแต่ใจของเจ้าดวงเสรี
.
ณ บ้านเก่าที่เจ้าเติบโตมา	แม่ชรานั่งอยู่บนเก้าอี้
ตาฝ้าฟางมองเห็นไม่ค่อยดี	ดวงตาที่รอวันปิดเปลือกตา
.
ช่วงชีวิตของแม่มอบให้เจ้า	ฟูมฟักเฝ้าตั้งแต่วัยไร้เดียงสา
ถนอมเจ้าด้วยรักมอบวิญญาณ์	รอพบว่า วาระหนึ่งซึ่งเงียบนัก
.
วาระที่เจ้าเลิกขี่จักรยาน	เลิกอ้อนแม่เล่านิทาน นอนหนุนตัก
เลิกกอดแม่แล้วบอกแม่ว่ารัก	แม่ตระหนัก วาระนั้นในชีวิต
.

กวิสรา แด่เยาว์วัยของลูกสาวผู้เป็นที่รัก

กวิสรา
http://kaveesara.bloggang.com

---

[อ่าน ก้าวฯกวี บทอื่น] | [สารบัญ - ก้าวฯที่๒๐]