ยอดไผ่ที่ไหวลม
โดย กีรติ
- แหงนมองยอดไผ่
ในยามที่แสงแดดอ่อนไม่สามารถเข้าใกล้ผิว
เย็นสบายดีเหลือเกิน…ยอดไม้ไหวเอน
ฉันคิดถึงเธอ ยามนี้เธอทำสิ่งใด
.
ได้แต่สูดลมหายใจให้เต็มอก
เช่นเดียวกับที่เธอเคยบอกฉันในยามท้อเหนื่อย
ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน
.
เนิ่นนานกว่านาฬิกาจะถูกไขลานให้เดินต่อ
ระยะห่างของเรา..ช่างยาวไกล
ไม่อยากนึกถึงวันนี้ที่ได้รับรู้ว่า ฉันต้องอยู่เพียงลำพัง
เช่นกันกับเมื่อวาน เป็นเช่นนี้จนทุกวันเป็นวารวันแห่งการรอคอยเรื่อยมา
.
ความอบอุ่น และรอยยิ้ม คำปลอบประโลม
ยังวนเวียนเข้ามาให้ฉันไม่เคยลืมเธอ
ไม่เคยเลยสักนาที แม้สักลมหายใจ
เธอคิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า
.
ผู้ชายคนเดียวที่ขีดเขียนทำนองหัวใจของฉัน
ให้คล้ายคลึง ให้ไม่ต่างกัน ราวถอดแบบออกมา
.
แหงนมองยอดไผ่
ในยามที่แสงแดดอ่อนไม่สามารถเข้าใกล้ผิว เย็นสบายดีเหลือเกิน
ยอดไม้ไหวเอน ฉันคิดถึงเธอ ยามนี้เธอทำสิ่งใด
.
ยอดไผ่ยังไหวลมอยู่เช่นเดิม แต่เธอไม่ได้เดินผ่านแล้วอย่างเคย
ฉันได้แต่ถอนหัวใจ มองเห็นเด็กหญิงนั่งเล่นใต้ต้นไผ่
“คุณพ่อขา วันนี้ปั้นตุ๊กตาให้หนูอีกนะคะ”
แต่เธอพูดเพียงลำพัง.
.
[อ่าน ก้าวฯกวี บทอื่น]
